Supreme Court dismisses constitutional complaint for failure to prove impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's constitutional complaint against a final court ruling that largely rejected their property protection claim. The plaintiff argued the judgment caused significant financial loss but failed to provide a detailed legal analysis proving that no other available remedies, such as retrial, could overturn the decision. The court ruled that the complaint was inadmissible because the plaintiff did not meet the statutory burden of demonstrating the impossibility of using other legal means.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; A constitutional complaint against a final judgment is inadmissible if the complainant fails to provide a comprehensive legal argument proving that no other available legal remedies could have altered the outcome.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 31/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S.z dnia 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV Ca (…), w sprawie z powództwa Ł. P. przeciwko S. W.o nakazanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 grudnia 2016 r., odrzuca skargę i oddala wniosek S. W. o zasądzenie kosztów postępowania skargowego. UZASADNIENIEZaskarżonym wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w S. na skutek apelacji obu stron zmienił wyrok Sądu Rejonowego w S. w ten sposób, że powództwo powoda o ochronę własności przygranicznego zabudowanego przez sąsiada zgodnie z pozwoleniem na budowę odcinka gruntu w zasadzie oddalił, za wyjątkiem nakazania pozwanej rozbiórki murka oporowego (krawężnika) biegnącego na nieruchomości skarżącego od strony ulicy J. w S. o wymiarach i przekroju opisanych w opinii pisemnej biegłego sądowego J. M. z dnia 23 września 2012 r. Powód w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego wyroku Sądu drugiej instancji wskazał, że skargę opiera na art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 48 k.p.c., art. 20 i 21 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 222 § 1, art. 223 k.c., art. 227 w zw. z art. 217 § 2 k.p.c., art. 229 k.p.c., art. 223 k.p.c., art. 231 k.p.c., art. 100 k.p.c. Skarżący choć oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1000 zł stwierdził, że wydanie przedmiotowego wyroku spowodowało wyrządzenie szkody w kwocie nie mniejszej niż 300 000 zł wyliczonych jako utracone przez skarżącego poniesione nakłady na zakup nieruchomości i jej kontynuowanie przed dniem wydania zaskarżonego orzeczenia.
Jednocześnie bez jakiegokolwiek wyjaśnienia w ramach powołania art. 4241 § 1 k.p.c. wskazał, że „zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych, nie było i nie jest możliwe z uwagi na wartość przedmiotu sprawy”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje w zasadzie od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a jego zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać wywód wykazujący, że wzruszenie tego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Wniesiona skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd Najwyższy wskazywał wielokrotnie, że powyższy przepis nakłada na skarżącego obowiązek wykazania w drodze odrębnego, wyczerpującego i nie budzącego wątpliwości wywodu prawnego, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Skarżącego obciąża zatem obowiązek przedstawienia wyczerpującej analizy prawnej przepisów dotyczących wszystkich dopuszczalnych środków zaskarżenia i wykazanie, a nie tylko wskazanie czy uwiarygodnienie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia przy pomocy tych środków nie było i nie jest możliwe (por. np. postanowienia Sądu najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r. I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17, z dnia 23 stycznia 2009 r. I CNP 108/08, niepubl. i z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Skarżący nie przedstawił żadnego wywodu prawnego dotyczącego braku podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania.
Był on, zwłaszcza w świetle ujawnionych w skardze okoliczności konieczny , a jego brak uzasadniał odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. W odpowiedzi na skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie wskazano, że skarga podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu. Wobec tego żądanie zasądzenia kosztów związanych ze sporządzeniem odpowiedzi na skargę nie zasługiwało na uwzględnienie. jw