Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 30/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for unreasonableness as obviously unfounded due to lack of legal argumentation and factual challenges.

Numero d'incarto IV CNP 30/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal for unreasonableness against a final judgment from the District Court in B. The plaintiff failed to provide legal arguments demonstrating that the lower court's decision was clearly contrary to fundamental legal standards or resulted from a grossly erroneous application of law. Consequently, the court determined the appeal was obviously unfounded and dismissed it under the procedural rules governing the preliminary screening of such claims.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.; Art. 4244 k.p.c.: An appeal for unreasonableness is obviously unfounded if its content, without deeper analysis, clearly shows it cannot be accepted, particularly when based on challenges to fact-finding or evidence evaluation rather than legal errors.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unreasonableness obviously unfounded procedural dismissal legal argumentation fact-finding challenges Supreme Court screening civil procedure law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
drugie k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.
Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.).
Art. 4244 k.p.c.
Tymczasem, zgodnie z art. 4244 zd.
Art. 4241 k.p.c.
Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw.
Art. 4171 § 2 k.c.
art. 42412 k.p.c
3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
art. 4171 § 2 k.c
art. 4249 k.p.c
drugie k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 30/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Dończyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B.‎z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. akt V RC […], w sprawie z powództwa S. L.‎przeciwko M. D. (poprzednio L.)‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2014 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W przedmiocie przyjęcia (odmowy przyjęcia) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sąd Najwyższy orzeka w ramach tzw. przesądu, którego celem jest wyeliminowanie takich skarg, które są oczywiście bezzasadne (art. 4249 w zw. z art. 3989 § 2 i art. 42412 k.p.c.). Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem – w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. – to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.

Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzoną orzeczeniem sądowym. Przyjąć zatem należy, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona. Powód S. L. we wniesionej od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 grudnia 2011 r. skardze nie przedstawił wywodu prawnego zawierającego argumenty świadczące o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo że zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Na taką ocenę miało również wpływ to, że podstawy skargi zostały oparte na zarzutach zmierzających do zakwestionowania prawidłowości oceny przeprowadzonych w sprawie dowodów i dokonanych na tej podstawie ustaleń faktycznych. Tymczasem, zgodnie z art. 4244 zd. drugie k.p.c., podstawą skargi nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). [aw]