Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of actual damage at filing time.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appeal filed by A. S. and K. S. against a final judgment ordering them to deliver land to J. G. The appellants argued the judgment violated constitutional rights and civil code provisions regarding ownership and prescription. The court ruled that admissibility requires actual damage existing at the time of filing, not merely a hypothetical future loss.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidation of a final judgment is admissible only if actual damage has already occurred at the time of filing, not if damage is merely possible in the future.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 3/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 lipca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi A. S. i K. S. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Zamościuz dnia 10 września 2014 r., sygn. akt I Ca 324/14, wydanego w sprawie z powództwa J. Gprzeciwko A. S. i K. S.o wydanie nieruchomości,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 lipca 2016 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Zamościu oddalił apelację pozwanych A. S. i K. S. od wyroku Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 6 maja 2014 r., którym nakazano im, aby wydali powódce J. G. część nieruchomości oznaczoną na mapie sporządzonej przez biegłego geodetę K. K. i wpisanej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.W dniu 23 października 2015 r. A. S. i K. S. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 10 września 2014 r., zarzucając Sądowi Okręgowemu naruszenie przepisów: art. 64 Konstytucji oraz art. 140, 172 i 222 § 1 k.c. przez nakazanie wydania powódce spornego pasa gruntu, mimo że nie jest ona jego właścicielką i błędne przyjęcie, że poprzednicy prawni powódki nabyli tę część nieruchomości przez zasiedzenie, a ponadto art. 365 § 1 k.p.c. przez nieuwzględnienie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 21 stycznia 1992 r., I Ns 5/92.
W konkluzji skarżący wnieśli o stwierdzenie, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z wymienionymi przepisami.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Jak wynika z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku przysługuje tylko wtedy, gdy przez wydanie zaskarżonego orzeczenia stronie została wyrządzona szkoda; innymi słowy, istnienie szkody jest jedną z przesłanek dopuszczalności skargi. Ma to być szkoda wyrządzona „przez wydanie” zaskarżonego wyroku, co oznacza, że między wydaniem wyroku a szkodą musi zachodzić normalny związek przyczynowy unormowany w art. 361 § 1 k.c. oraz że szkoda musi być - w stosunku do tego wyroku - poniesiona później.Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., do wymagań konstrukcyjnych skargi należy m.in. uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy.
Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła - ze wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru - oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia, co nastąpi wtedy, gdy twierdzenie zostanie uzasadnione na tyle, że będzie można uznać je za prawdziwe (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16 oraz z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111).Nie jest spełnieniem omawianego wymagania odwołanie się do szkody, która jeszcze nie wystąpiła, przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest bowiem istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi, a nie możliwość wystąpienia szkody w przyszłości.
Szkodą majątkową w rozumieniu przepisów o skardze jest rzeczywisty, a nie tylko hipotetyczny uszczerbek w majątku skarżącego, w związku z czym nie stanowi jeszcze szkody samo powołanie się na pasywa w majątku wynikające z tytułu egzekucyjnego, jakim jest zaskarżony wyrok (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2008 r., II BP 68/07, OSNP 2010, nr 1-2, poz. 6 oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05 i z dnia 11 stycznia 2006 r., II CNP 13/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 110).Skarżący, dla spełnienia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., przytoczyli, że „…wykonanie zaskarżonego wyroku spowodowałoby wyrządzenie pozwanym szkody poprzez zniszczenie około 40 mb płotów w tym 20 mb płotu z furtką wykonanych w połowie lat 60 - tych ubiegłego wieku, później modernizowanych.
Nastąpiłaby także utrata wieloletnich drzew owocowych, a nade wszystko utrata części nieruchomości gruntowej…”.Twierdzenia te nie mogą być uznane za spełnienie wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., ponieważ wskazują tylko na możliwość wystąpienia szkody, natomiast przesłanką dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest istnienie szkody w chwili wnoszenia skargi.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił, jak w sentencji. jw