Supreme Court dismisses appeal for non-compliance due to failure to cite specific legal provisions.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment on rent payment. The plaintiff argued the lower court erred in material law but failed to identify the specific statutory provision violated. The court ruled that under the Civil Procedure Code, an appeal for non-compliance must explicitly cite the relevant legal article, which the plaintiff omitted.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for non-compliance with a final judgment must explicitly identify the specific legal provision violated; failure to cite the article renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 3/09
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lutego 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie ze skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ulicy
A. w G.
przeciwko A.B.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 25 lutego 2009 r.,
odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanej
kwotę 1217 zł (jeden tysiąc dwieście siedemnaście zł) tytułem
kosztów procesu.
Uzasadnienie
Powodowa Wspólnota Mieszkaniowa wniosła skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 26
listopada 2007 r. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy zmienił orzeczenie Sądu
Rejonowego w G. i oddalił powództwo, które powódka skierowała przeciwko
pozwanej A.B. o zapłatę czynszu najmu za wynajmowane pomieszczenie o pow.
5,30 m2. Sąd II instancji, odmiennie niż Sąd Rejonowy, uznał, że pomieszczenie to
stanowiło część składową odrębnego lokalu nabytego przez pozwaną i pozwana od
chwili zakupu tego lokalu nie ma obowiązku opłacania za nie czynszu.
W skardze powódka zarzuciła, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało
z naruszeniem prawa materialnego – art. 47 k.c. oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia
24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903,
ze zm.) i wyrządziło jej szkodę w postaci pozbawienia prawa do pobierania czynszu
za lokal. Skarżąca wskazała, że ze względu na wartość przedmiotu sporu nie było
możliwe wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego, a nie
zachodzą żadne podstawy do wznowienia postępowania.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, powinna zawierać szereg elementów konstrukcyjnych.
Należą do nich:
1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy
jest ono zaskarżone w całości lub w części,
2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,
3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest
niezgodne,
4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy,
5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono
stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
skargi,
6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony
w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.
Skarga złożona przez powódkę nie ma wszystkich koniecznych składników,
nie
zawiera
bowiem
wskazania
przepisu
prawa,
z
którym
zaskarżone
postanowienie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przedstawione w jej treści
zarzuty i ich uzasadnienie stanowią przytoczenie podstaw skargi i wypełniają
obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c., tymczasem sprecyzowanie, z którym
przepisem prawa
orzeczenie
jest niezgodne
jest odrębnym obowiązkiem
sformułowanym w ustawie, wymagającym osobnego ujęcia w skardze (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC
z 2006 r., nr 1, poz. 16).
Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.
4248 § 1 k.p.c.
Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw.
z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.