Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 28/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for unconstitutionality as clearly unfounded due to lack of glaring legal error.

Numero d'incarto IV CNP 28/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the defendant's appeal for unconstitutionality of a final judgment, ruling it clearly unfounded. The defendant argued violations of procedural and civil code articles regarding lease termination and good faith, but the court found these were merely disputes over factual findings and evidentiary assessment. Consequently, the court dismissed the appeal because the alleged errors did not meet the high threshold of glaring, qualitative legal defects required for such relief.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4249 k.p.c.; Art. 4171 § 2 k.c.: An appeal for unconstitutionality is rejected if clearly unfounded, requiring a glaring, qualitative error in the judgment that contradicts fundamental legal standards.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for unconstitutionality clearly unfounded glaring legal error factual findings good faith principle civil procedure code lease termination conflitto di competenza civile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4249 k.p.c.
Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna.
Art. 4171 § 2 k.c.
Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodne z prawem w rozumieniu art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 391 § 1 k.p.c., art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art.
Art. 5 k.c.
365 § 1 k.p.c., art. 5 k.c., art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 w związku z art. 99, art.
art. 391 § 1 k.p.c
skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 391 § 1 k.p.c., art.
art. 328 § 2 k.p.c
391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art.
art. 381 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 28/20 POSTANOWIENIE Dnia 16 kwietnia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Joanna Misztal-Konecka w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie‎z dnia 4 czerwca 2019 r., sygn. akt V Ga 202/19, w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w O.‎przeciwko J.Z.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 kwietnia 2021 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. zasądza od J.Z. na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "[…]" w O. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 4 czerwca 2019 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie oddalił apelację pozwanego J.Z. od wyroku Sądu Rejonowego w O. z 14 lutego 2019 r., w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „[…]” w O. o zapłatę, oraz orzekł o kosztach postępowania apelacyjnego.

2. Pozwany J.Z. wniósł od wyroku z 4 czerwca 2019 r. skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wskazując na naruszenie art. 391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 50511 w zw. z art. 381 k.p.c. i art. 382 k.p.c. oraz art. 365 § 1 k.p.c., art. 5 k.c., art. 7 k.c., art. 58 § 1 i 2 k.c. oraz art. 6851 k.c. Zdaniem skarżącego wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie jest niezgodny z art. 391 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c., art. 50511 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c., art. 366 k.p.c., art. 5 k.c., art. 7 k.c., art. 58 § 1 i 2 k.c. oraz art. 6851 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:3.

Zgodnie z art. 4249 k.p.c. Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli jest oczywiście bezzasadna. Oczywista bezzasadność skargi powinna być oceniana w powiązaniu z jej celem, którym jest uzyskanie odszkodowania od Skarbu Państwa z tytułu wydania niezgodnego z prawem orzeczenia sądu (art. 4171 § 2 k.c.).Utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazuje, że niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. jest tylko takie orzeczenie, którego nieprawidłowość jest rażąca, ma charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17; z 26 kwietnia 2018 r., IV CNP 53/17).

Orzeczenie powinno być sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostać wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 31 marca 2006 r., IV CNP 25/05, OSNC 2007/1/17; z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, OSNC 2007/2/35; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 18/09; postanowienie Sądu Najwyższego z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17). Podstawą uwzględnienia skargi jest stwierdzona wadliwość orzeczenia, która ma charakter zasadniczy i ewidentny.

Bezprawność judykacyjną w rozumieniu art. 4241 § 1 k.p.c., definiuje się w sposób autonomiczny - węższy od bezprawności w rozumieniu przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej w prawie materialnym, z uwzględnieniem specyfiki sądowego stosowania prawa, istoty władzy sądowniczej i niezawisłości sędziowskiej (zob. wyroki Sądu Najwyższego: z 17 maja 2006 r., I CNP 14/06; z 28 marca 2007 r., II CNP 124/06; z 3 czerwca 2009 r., IV CNP 116/08; z 19 kwietnia 2018 r., V CNP 50/17).6. W niniejszej sprawie podstawy skargi już przy pierwszej ocenie wskazują, że skargę należy uznać za oczywiście bezzasadną.

Charakter naruszeń przepisów zarzucanych Sądowi Okręgowemu pozwala przyjąć, że w sprawie nie mogło dojść do rażącego naruszenia prawa, które odpowiadałoby utrwalonemu w orzecznictwie i doktrynie rozumieniu pojęcia „niezgodności z prawem” w rozumieniu art. 4241 k.p.c. Sąd Okręgowy podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji, że wypowiedzenie wysokości czynszu dokonane przez stronę powodową w piśmie z 14 lipca 2017 r. było ważne i odniosło skutek na koniec sierpnia 2017 r. Zatem powodowi od września 2017 r. przysługiwało roszczenie o zapłatę miesięcznego czynszu w wysokości 7 133 zł, w tym również za miesiąc marzec następnego roku.

Sąd nie przychylił się do twierdzeń pozwanego J.Z. zmierzających do wykazania, że zachowanie powoda należy uznać za sprzeczne ze społeczno-gospodarczym przeznaczaniem prawa oraz zasadami współżycia społecznego, jednocześnie wskazując, że pozwany podjął działania sprzeczne z treścią umowy łączącej go z powodem, a następnie działał wobec swego kontrahenta nielojalnie.Skarżący nie zgadza się z takim rozumowaniem i przedstawia własną ocenę rozstrzygnięcia. Analiza argumentów zawartych w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia prowadzi jednak do wniosku, że skarżący ogranicza się jedynie do poważenia ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Zarzuty wskazane przez skarżącego są związane z problematyką ustaleń faktycznych i korzystaniem przez Sąd z określonych środków dowodowych. Wywody skarżącego stanowią wyłącznie polemikę z oceną materiału dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające w sprawie. Odnosząc się do powyższego, należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia niedopuszczalne jest - jako sprzeczne z art. 4244 zd. 2 k.p.c. - kwestionowanie ustaleń dotyczących faktów i oceny dowodów.W kwestii wskazania przez skarżącego na oczywiste naruszenie art. 5 k.c. należy również przypomnieć, że sposób stosowania konstrukcji nadużycia prawa podmiotowego z założenia ma charakter elastyczny, pozostawiający znaczny margines swobody w ocenie, czy dane zachowanie pozostaje w granicach prawa podmiotowego, czy też stanowi jego nadużycie.

Celowi temu służy oparcie art. 5 k.c. o klauzulę generalną, odsyłającą do zasad współżycia społecznego - której treść wymaga każdorazowo doprecyzowania na gruncie konkretnej sprawy. W związku z tym nie można przyjąć, że, powołując się na naruszanie art. 5 k.c., skarżący wykazał sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny, skoro sama konstrukcja podanego przepisu poddaje jego stosowanie do oceny sądu orzekającego, dokonanej na gruncie ustaleń poczynionych w rozstrzyganej sprawie.

Skarżący nie wykazał, że Sąd Okręgowy przekroczył granicę "uznania sędziowskiego" przy ocenie zastosowania art. 5 k.c.

7. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4249 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99, art. 391 § 1, art. 39821 i 42412 k.p.c. oraz w związku z § 2 pkt 3 i § 10 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. as]jw