Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 25/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses claim for state liability due to failure to exhaust extraordinary appeal remedy first.

Numero d'incarto IV CNP 25/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's claim for state liability regarding a final judgment on alimony. The plaintiff argued procedural errors but failed to demonstrate that an extraordinary appeal was impossible or ineffective. The court ruled that the plaintiff must first attempt to have the judgment set aside via extraordinary appeal before seeking state compensation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 398 § 15, 398 § 16 in conjunction with Art. 95 u.s.n.: A claim for state liability for a final judgment is inadmissible if the party has not first attempted to set aside the judgment through an extraordinary appeal, as this remedy serves to eliminate the source of the judicial error.

Parole chiave

Generato dall'IA
state liability extraordinary appeal exhaustion of remedies final judgment procedural prerequisite credito contestato indicazioni nutrizionali arretrati alimentari

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Podkreślić należy, że braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych, do których należy niezachowanie warunku, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., nie podlegają uzupełnieniu, a skarga dotknięta takim brakiem podlega odrzuceniu a limine.Skarga powoda nie spełnia warunku, określonego w art.
Art. 398 § 15, 398 § 16 in conjunction with Art. 95 u.s.n.
o Sądzie Najwyższym, w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie tej ustawy.Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 w zw.
Art. 89 § 2 in conjunction with Art. 115 § 1a u.s.n.
121, z dnia 12 października 2018 r., IV CNP 38/18, niepubl., z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18, niepubl., i z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, niepubl.).Oceny tej nie zmienia okoliczność, że do wniesienia skargi nadzwyczajnej uprawnione są jedynie podmioty określone w art. 89 § 2 w zw.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 125 § 1 k.c
zarzucił wydanie tego orzeczenia z naruszeniem art. 125 § 1 k.c.
art. 386 § 1 k.p.c
382 i art. 386 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Podkreślić należy, że braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych, do których należy niezachowanie warunku, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., nie podlegają uzupełnieniu, a skarga dotknięta takim brakiem podlega odrzuceniu a limine.Skarga powoda nie spełnia warunku, określonego w art.
art. 4248 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 października 2018 r., IV CNP 38/18
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2019 r., V CNP 53/17
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2019 r., V CNP 57/17
III CNP 9/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to unfiled extraordinary appeal.
IV CNP 38/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to inadmissibility of new extraordinary remedy.
II CNP 17/18
Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove inadmissibility of extraordinary appeal.
III CNP 19/18
Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to failure to exhaust ordinary appeal remedies.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 25/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 31 stycznia 2018 r., sygn. akt […], w sprawie z powództwa M. Ł.‎przeciwko Z. Ł.‎o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 sierpnia 2020 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w Z., po rozpoznaniu apelacji pozwanej Z.Ł. zmienił wyrok Sądu Rejonowego w H. z dnia 4 września 2017 r. i oddalił powództwo M.Ł. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego - wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 12 lipca 2013 r. (I C […]), w części dotyczącej zasądzonych od M.Ł. na rzecz Z.Ł. alimentów w kwocie po 500 zł miesięcznie za okres od sierpnia 2013 r. do sierpnia 2017 r. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem, wniesionej dnia 7 sierpnia 2019 r. (k. 21), powód M.Ł. zarzucił wydanie tego orzeczenia z naruszeniem art. 125 § 1 k.c. w związku z art. 382 i art. 386 § 1 k.p.c. przez brak rozpoznania zarzutu przedawnienia oraz art. 229 w związku z art. 386 § 1 k.p.c. przez pominięcie przy orzekaniu faktu przyznania przez pozwaną, że powód od sierpnia 2016 r. płacił alimenty na jej rzecz, co skutkowało oddaleniem powództwa w całości, w sytuacji gdy w tym zakresie było ono uzasadnione.

Skarżący wskazał także, że w sprawie brak było podstaw do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, a od zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem ma charakter subsydiarny, co wiąże się z założeniem, że odpowiedzialność Skarbu Państwa w związku z wydaniem niezgodnego z prawem orzeczenia sądu stanowi ultima ratio, która może aktualizować się tylko wtedy, gdy strona uczyni wszystko, co możliwe aby nie dopuścić do powstania szkody, co w szczególności odnosi się do skorzystania z wszystkich prawem przewidzianych środków prawnych, mogących wyeliminować z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie.Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać m.in. wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Skarżący wnosząc skargę w dniu 7 sierpnia 2019 r. nie wziął pod uwagę, że dnia 3 kwietnia - wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.

U. z 2018 r. poz. 5 ze zm. - dalej: „u.s.n.”) do polskiego systemu prawnego została wprowadzona skarga nadzwyczajna. Celem tego środka jest eliminacja orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji RP albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo w których doszło do oczywistej sprzeczności istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ustawodawca nie ustalił żadnych zasad mających służyć powiązaniu tego kolejnego nadzwyczajnego środka prawnego z systemem środków funkcjonujących w systemie prawnym przed jego wprowadzeniem.

Z art. 115 u.s.n. wynika jedynie, że skarga nadzwyczajna może być wniesiona także od orzeczeń, które uprawomocniły się przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, w terminie trzech lat od dnia wejścia w życie tej ustawy.Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 w zw. z art. 95 u.s.n. (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 89 § 4 u.s.n.) - prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do jego uchylenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji "szkody judykacyjnej", nie może być wątpliwości, że skarżący wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia po dniu 3 kwietnia 2018 r., celem spełnienia wymogu z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej, skoro jej uwzględnienie może prowadzić do usunięcia źródła szkody, a tym samym uczynić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa bezprzedmiotową.

Jest to uzasadnione interesem publicznym, któremu odpowiada założenie, że pierwszeństwo przed ewentualną odpowiedzialnością Skarbu Państwa za niezgodne z prawem prawomocne orzeczenie musi mieć procesowa możliwość usunięcia źródła szkody tj. zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, Nr 12, poz. 121, z dnia 12 października 2018 r., IV CNP 38/18, niepubl., z dnia 6 listopada 2018 r., II CNP 17/18, niepubl., i z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, niepubl.).Oceny tej nie zmienia okoliczność, że do wniesienia skargi nadzwyczajnej uprawnione są jedynie podmioty określone w art. 89 § 2 w zw. z art. 115 § 1a u.s.n., skoro strona może zwrócić się do legitymowanego podmiotu o jej wniesienie.

Dopiero negatywna ocena tego podmiotu będzie wywoływać niemożność uchylenia lub uchylenia i zmiany prawomocnego orzeczenia w drodze skargi nadzwyczajnej i otwierać drogę do żądania stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem. Aktywność strony w tym zakresie jest konieczna, skoro w ten sposób czyni ona zadość wymaganiu wykorzystania wszelkich dostępnych dla niej instrumentów prawnych służących wzruszeniu prawomocnego orzeczenia, co warunkuje dopuszczalność skargi o stwierdzenie jego niezgodności z prawem i uruchomienie odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2019 r., V CNP 53/17, niepubl. i z dnia 27 marca 2019 r., V CNP 57/17, niepubl.).

Podkreślić należy, że braki w zakresie wymagań konstrukcyjnych, do których należy niezachowanie warunku, o którym mowa w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., nie podlegają uzupełnieniu, a skarga dotknięta takim brakiem podlega odrzuceniu a limine.Skarga powoda nie spełnia warunku, określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skoro ogranicza się do wykazania, że brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, że zaskarżony wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. W skardze wniesionej dnia 7 sierpnia 2019 r. - a więc już w czasie, gdy w systemie prawa obowiązywały przepisy o skardze nadzwyczajnej - nie zostało wykazane, że skarżący złożył do uprawnionego organu wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i że nie został on uwzględniony.Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. o czym Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.jw