Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 25/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to lack of clear legal error.

Numero d'incarto IV CNP 25/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal against a final judgment ordering payment for unauthorized use of property. The plaintiff argued violations of substantive and procedural law, but the court found no convincing evidence of a clear legal error or deviation from established standards. Consequently, the appeal was deemed obviously unfounded and rejected under the relevant procedural code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 k.p.c.; Art. 4249 k.p.c.: An appeal for non-compliance with law is only admissible if the contested judgment is unequivocally contradictory to fundamental, non-interpretable provisions or generally accepted standards, or if it results from a glaring misinterpretation or improper application of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for non-compliance with law clear legal error standard unauthorized use of property procedural dismissal fundamental legal provisions

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 65 k.c.
Art. 5 k.c.
Art. 235 § 1 k.p.c.
art. 235 § 1 k.p.c., art.
Art. 236 k.p.c.
235 § 1 k.p.c., art. 236, 244 § 1, art.
Art. 244 § 1 k.p.c.
Art. 384 § 1 k.p.c.
236, 244 § 1, art. 384 § 1, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
384 § 1, art. 391 § 1 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do rozpoznania istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art.
Art. 4241 k.p.c.
Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do rozpoznania istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c.
Art. 4249 k.p.c.
Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c.
art. 235 § 1 k.p.c
art. 235 § 1 k.p.c., art.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 25/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Dariusz Zawistowski w sprawie ze skargi powódki o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z.‎z dnia 23 lutego 2017 r., sygn. akt I Ca […], w sprawie z powództwa T.S.‎przeciwko J.W., A.W., D.W. i M.W.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2017 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania

UZASADNIENIE

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 23 lutego 2017 r., wniesiona przez powódkę została oparta o zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 65 i 5 k.c. oraz przepisów postępowania, tj. art. 235 § 1 k.p.c., art. 236, 244 § 1, art. 384 § 1, art. 391 § 1 k.p.c. Przy ocenie istnienia podstaw do przyjęcia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia do rozpoznania istotne jest, że w judykaturze przyjmuje się, iż orzeczeniem niezgodnym z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. jest tylko takie orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami, ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo orzeczenie wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni prawa lub jego niewłaściwego zastosowania.

Z tego względu naruszenie prawa stanowiącego podstawę skargi musi mieć zatem charakter kwalifikowany i być oczywiste. Te kryteria oceny niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być odniesione do zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Z., którego przedmiotem było żądanie zapłaty szczegółowo opisanych w pozwie kwot z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości przez pozwanych. Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących dostatecznie o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.

Stanowisko Sądu Okręgowego nie wskazuje też na możliwość stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, znajdujących zastosowanie w sprawie, w stopniu oczywistym i rażącym.Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 4249 k.p.c. Dlatego też Sąd Najwyższy odmówił jej przyjęcia do rozpoznania. jw