Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 24/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to specify damages and legal remedies.

Numero d'incarto IV CNP 24/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's request for a retrial, ruling that the procedural requirements under the Code of Civil Procedure were not met. The appellant failed to specify the type, size, and timing of the alleged damages caused by the lower court's judgment, nor did they provide a comprehensive legal analysis proving that no other remedies were available. Consequently, the court determined the appeal lacked the necessary structural prerequisites for a retrial.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; A request for retrial is inadmissible if the appellant fails to specify the damages and their causal link to the judgment, or fails to demonstrate that no other legal remedies were available.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request structural prerequisites specification of damages exhaustion of remedies Code of Civil Procedure legal analysis requirement inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., której nie da się wywieść na podstawie
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
niezgodności z prawem nie spełnia wymagań konstrukcyjnych określonych w art. 4245 §
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4255 § 1 pkt 4 k.p.c
przewidziane w art. 4255 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., której nie da się wywieść na podstawie

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 24/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt III Ca (…),

w sprawie z powództwa A. S.

przeciwko A. F.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 maja 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 października 2007 r. Sąd Okręgowy w G. na skutek apelacji

powoda zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i zasądził od pozwanego A. F. na rzecz

powoda A. S. kwotę 19 075,61 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 27 lutego 2007 r.

oraz kwotę 2 953,97 zł tytułem zwrotu kosztów procesu i kwotę 1 945,52 zł tytułem

zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Wniesiona od powyższego wyroku przez pozwanego skarga o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem nie spełnia wymagań konstrukcyjnych określonych w art. 4245 §

1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Zgodnie

z

utrwalonym

stanowiskiem

Sądu

Najwyższego

wymaganie

przewidziane w art. 4255 § 1 pkt 4 k.p.c. jest spełnione tylko wtedy, gdy skarżący złoży

oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj, rozmiar oraz czas powstania,

wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła

lub przedstawi dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym

przedmiocie (porównaj między innymi orzeczenie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP

4/05, OSNC 2006/1/16).

Skarga wniesiona przez pozwanego nie spełnia powyższego wymagania, bowiem

nie wskazuje wysokości szkody wyrządzonej wydaniem zaskarżonego wyroku, jej

rodzaju ani czasu powstania. Uzasadnienie tego punktu skargi zdaje się wskazywać, że

za

szkodę

wynikającą

z

wydania

zaskarżonego

wyroku

pozwany

uważa

wyegzekwowanie od niego na podstawie tego orzeczenia kwoty 15 000 zł. Tymczasem

jako wartość przedmiotu zaskarżenia pozwany wskazał kwotę 19 075,61 zł i jest to także

kwota zasądzona zaskarżonym wyrokiem. Nie wiadomo zatem, którą ze wskazanych

kwot skarżący traktuje jako szkodę wynikającą z wydania zaskarżonego wyroku, a jest

to okoliczność decydująca o istnieniu lub braku konstrukcyjnej przesłanki skargi

określonej w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., której nie da się wywieść na podstawie

uzasadnienia skargi.

Nie zostało także spełnione wymaganie określone w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.,

bowiem wypełnienie tego obowiązku przez skarżącego polega na przedstawieniu

wyczerpującej prawniczej analizy dotyczącej możliwości zastosowania istniejących

środków prawnych i wykazaniu w sposób nie budzący wątpliwości, że ich zastosowanie

w sprawie nie było dopuszczalne lub z innych przyczyn nie mogło odnieść skutku

(porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r. III

CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP 50/08 i z dnia 21 grudnia

2006 r. III CNP 57/06, nie publ.). Tymczasem skarżący nie wykazał, że niemożliwe było

skorzystanie ze skargi o wznowienie postępowania, nie wypowiadając się w ogóle w tym

przedmiocie,

natomiast

z

jego

wywodów

dotyczących

możliwości

wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia przy pomocy powództwa przeciwegzekucyjnego wynika, że

sprawa taka się toczy i jedynie nie doszło jeszcze do wydania wyroku. W tych

okolicznościach

trzeba

stwierdzić,

że

skarżący

nie

wykazał,

że

wzruszenie

zaskarżanego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest

możliwe.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z art. 4245

§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c. odrzucił skargę.