Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 23/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to unfiled extraordinary appeal.

Numero d'incarto IV CNP 23/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the participant's appeal challenging the lower court's final ruling on asset division. The appellant argued procedural violations regarding notice and expert testimony but failed to demonstrate that no other legal remedies were available. The court held that since an extraordinary appeal could have been filed to correct the alleged errors, the requirement to exhaust all available remedies was not met, leading to the dismissal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the applicant has not proven that an extraordinary appeal was filed and rejected, as exhausting all available remedies is a prerequisite for state liability.

Parole chiave

Generato dall'IA
extraordinary appeal exhaustion of remedies final judgment state liability procedural violation asset division Supreme Court restrizione della proprietà senza risarcimento

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. as]jw
Art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast.
Art. 89 § 4 ustawy o SN
89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r.
Art. 89 § 2 ustawy o SN
4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.
Art. 39815 i 39816 k.p.c.
Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art.
Art. 95 ustawy o SN
Art. 4171 § 2 k.c.
77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.
Art. 77 Konstytucji
Wymaganie to wynika z przyjętego przez ustawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.
Art. 3 u.k.w.h.
Art. 320 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. polegające na zasądzeniu od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni obowiązku zapłaty kwoty 49 296 zł, tytułem spłaty, płatną w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia, bez uwzględnienia sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych uczestnika;
Art. 6 k.c.
Art. 320 k.p.c.
Art. 320 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. polegające na zasądzeniu od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni obowiązku zapłaty kwoty 49 296 zł, tytułem spłaty, płatną w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia, bez uwzględnienia sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych uczestnika;
Art. 5 k.c.
z art. 5 k.c. polegające na zasądzeniu od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni obowiązku zapłaty kwoty 49 296 zł, tytułem spłaty, płatną w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia, bez uwzględnienia sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych uczestnika;
Art. 227 k.p.c.
Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. polegające na przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, która nie została wykonana w sposób prawidłowy i która była już nieaktualna w chwili wydawania postanowienia przez Sąd Okręgowy w W. ;
Art. 278 § 1 k.p.c.
z art. 278 § 1 k.p.c. polegające na przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, która nie została wykonana w sposób prawidłowy i która była już nieaktualna w chwili wydawania postanowienia przez Sąd Okręgowy w W.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 23/19 POSTANOWIENIE Dnia 15 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Manowska w sprawie ze skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. ‎z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt I Ca (…), w sprawie z wniosku A. G. ‎przy uczestnictwie H. G. ‎o podział majątku wspólnego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 listopada 2019 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w W. , w sprawie o podział majątku wspólnego, z wniosku A.G. przy uczestnictwie H.G. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w L. z dnia 18 maja 2016 r. w zakresie jego pkt 1 i 2, a w pozostałej części oddalił apelację wnioskodawczyni. Od powyższego orzeczenia H.G. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając Sądowi II instancji naruszenie:

1) przepisów prawa procesowego, tj.:

1. Art. 214 § 1 k.p.c. w zw. z art. 149 § 2 k.p.c. i art. 210 k.p.c. polegające na pozbawieniu uczestnika możności działania i możliwości obrony swoich praw, poprzez niepowiadomienie uczestnika o terminie rozprawy, nieodroczenie rozprawy mimo uzasadnionego wniosku i przeprowadzenie rozprawy z udziałem pełnomocnika, któremu uczestnik wypowiedział pełnomocnictwo, a także uniemożliwienie uczestnikowi wypowiedzenia się i zajęcia stanowiska co do opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność wyceny udziału w 1/4 nieruchomości położonej przy ul. W.;

2. Art. 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. polegające na przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, która nie została wykonana w sposób prawidłowy i która była już nieaktualna w chwili wydawania postanowienia przez Sąd Okręgowy w W. ;

3. Art. 320 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. polegające na zasądzeniu od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni obowiązku zapłaty kwoty 49 296 zł, tytułem spłaty, płatną w terminie dwóch miesięcy od wydania postanowienia, bez uwzględnienia sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych uczestnika;

2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 6 k.c., polegające na uznaniu, iż ciężar dowodu w sprawie, obciążał uczestnika postępowania, który powinien wykazać, że jego oświadczenie złożone w akcie notarialnym, o nabyciu w czasie trwania związku małżeńskiego składnika majątku odrębnego, uzasadnione jest faktem pochodzenia środków na to nabycie z jego majątku odrębnego, podczas gdy konsekwencją obowiązywania art. 3 ust. 1 u.k.w.h., jest to, że nikt nie może żądać od osoby, której prawo ujawniono w księdze wieczystej, aby swoje prawo lub jego treść wykazywała za pomocą dalszych dowodów.W dalszej kolejności skarżący wskazał, że wyżej wyszczególnione postanowienie Sądu Okręgowego w W. jest niezgodne z art. 214 § 1 k.p.c. w zw. z art. 149 § 2 k.p.c. i art. 210 k.p.c., 227 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 k.p.c., art. 320 k.p.c. w zw. z art. 5 k.c. i art. 3 u.k.w.h., w zw. z art. 6 k.c. Skarżący podniósł również, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż w niniejszej sprawie nie przysługiwała skarga kasacyjna oraz nie wystąpiły także podstawy wznowienia postępowania.W konkluzjach skarżący domagał się stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie Sądu Okręgowego w W. jest niezgodne z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest, co do zasady, dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wymaganie to wynika z przyjętego przez ustawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.

Innymi słowy, obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie instytucji prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może, w razie wystąpienia szkody, uzasadniać odpowiedzialność Skarbu Państwa. Pogląd ten koresponduje z założeniem, że demokratyczne państwo prawne, powinno wymagać od członków tej wspólnoty tj.: obywateli, dbałości o swoje prawne interesy i partycypowania w dostarczanych przez prawo środkach, w szczególności środkach zaskarżenia.Wnosząc skargę dnia 1 kwietnia 2019 r., uszło uwagi uczestnika postępowania H.G., że w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.

U. z 2018 r. poz. 5 z późn. zm. - dalej „ustawa o SN"). Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o SN - prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny "szkody judykacyjnej", jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.Mając ponadto na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne z przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. as]jw