Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 23/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to structural defects and unproven damage.

Numero d'incarto IV CNP 23/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the applicant's appeal for violation of law against a final ruling on partial division of joint property. The applicant argued that the lower court's decision caused financial loss by preventing full reimbursement of expenses, but failed to substantiate this claim. The court rejected the appeal because it lacked essential structural elements under the Civil Procedure Code, specifically failing to prove that no other legal remedies were available and that actual material damage occurred.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; Art. 5192 § 1 k.p.c.; An appeal for violation of law is inadmissible if it suffers from structural defects such as failure to demonstrate the unavailability of other legal remedies or to substantiate the claim of material damage.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for violation of law structural defects material damage legal remedies joint property division Civil Procedure Code inadmissible appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Nieuwzględnienie żądania
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Art. 5192 § 1 k.p.c.
skarga spełnia warunek formalny określony w art. 5192 § 1 k.p.c.”
Art. 424 § 1 k.p.c.
na podstawie art. 424 § 1 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
skarga spełnia warunek formalny określony w art. 5192 § 1 k.p.c.”
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 424 § 1 k.p.c
na podstawie art. 424 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,
postanowienie z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07
postanowienie z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz.
postanowienie z dnia 14 kwietnia 2008 r., II BP 66/07
postanowienie z dnia 23 października 2008 r., V CNP 26/08
V CNP 8/07
2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).
III CNP 23/05
Supreme Court dismissed a legal challenge for failing to prove impossibility of other remedies.
I CNP 5/05
Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with legal analysis requirement for vacating final judgment.
V CNP 26/08
Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to failure to prove actual damage caused by the lower court's ruling.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 23/13

POSTANOWIENIE

Dnia 22 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi wnioskodawczyni

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w T.

z dnia 22 czerwca 2011 r., sygn. Akt […],

w sprawie z wniosku M. W.

przy uczestnictwie W. M.

o częściowy podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 sierpnia 2013 r.,

odrzuca skargę

Uzasadnienie

Wnioskodawczyni M. W. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia 22 czerwca

2011 r., którym oddalona została jej apelacja od postanowienia Sądu Rejonowego

w C. z dnia 14 marca 2011 r. wydanego w sprawie o częściowy podział majątku

wspólnego. Wydanie zaskarżonego skargą orzeczenia miało spowodować

„wyrządzenie szkody w majątku wnioskodawczyni poprzez utratę możliwości

uzyskania

przez

nią

od

uczestnika

pełnego

zwrotu

przypadających

na

wnioskodawczynię nakładów z majątku wspólnego stron na majątek odrębny

uczestnika. Wnioskodawczyni wysokość szkody określa na kwotę 115.224,00 zł.”

Jeśli chodzi o wzruszenie wyroku Sądu odwoławczego w drodze innych środków

prawnych, skarżąca podniosła, że „nie jest możliwa zmiana lub uchylenie

zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych; ani podstawy

nieważnościowe, ani właściwe podstawy restytucyjne nie zachodzą. Tym samym

skarga spełnia warunek formalny określony w art. 5192 § 1 k.p.c.”

Oceniając dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest dotknięta nieusuwalnymi brakami w zakresie zasadniczych

elementów konstrukcyjnych, o których mowa w art. 424 5 pkt 4 i 5 k.p.c. Każdy taki

brak stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę odrzucenia skargi jako

niedopuszczalnej (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego

2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

Skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych

elementów tego szczególnego środka procesowego. W tym zakresie skarżąca

ograniczyła się do stwierdzenia, że w sprawie nie zachodzą podstawy

„nieważnościowe” ani „restytucyjne”, co, jak należy założyć, miało świadczyć

o braku możliwości wniesienia skutecznej skargi o wznowienie postępowania.

Wnioskodawczyni nie wyjaśniła dlaczego nie mogła doprowadzić do zmiany

postanowienia Sądu Okręgowego za pomocą innych środków prawnych.

Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury odniesienie się tylko do jednego

ze środków prawnych pozwalających potencjalnie na wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu

z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Na skarżącym

spoczywa

obowiązek

przeanalizowania

wszystkich

przewidzianych

prawem

środków procesowych, które mogłyby ewentualnie wchodzić w rachubę dla

wzruszenia tego orzeczenia, i przedstawienia w tym zakresie stosownych wniosków

(por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05,

OSNC 2006, nr 1, poz. 17 i z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006,

nr 7-8, poz. 140).

Skarga dotknięta jest jeszcze jedną zasadniczą wadą konstrukcyjną, gdyż

skarżąca

nie

uprawdopodobniła,

że

na

skutek

wydania

zaskarżonego

postanowienia poniosła szkodę, o której mowa w art. 5192 § 1 k.p.c. Stwierdzenie,

że w wyniku wydania tego orzeczenia wnioskodawczyni została pozbawiona

możliwości uzyskania od uczestnika kwot, których zwrotu domagała się

w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem Sądu Okręgowego, nie

jest w tym zakresie wystarczające. Wiązanie szkody z faktem nieuwzględnienia

roszczenia skarżącej bez przedstawienia dalszej przekonującej argumentacji

prawnej mogącej przemawiać za tym, że szkoda ta rzeczywiście została

wyrządzona oraz bez wskazania odpowiednich środków mających uwiarygodnić

to twierdzenie, samo w sobie nie jest wystarczające do spełnienia wymagania

przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Nieuwzględnienie żądania

wnioskodawcy w postępowaniu nieprocesowym, podobnie jak nieuwzględnienie

powództwa

strony

z wyrządzeniem

powodowej

szkody,

gdyż

w

procesie,

nieuzyskanie

nie

przez

może

być

utożsamiane

wnioskodawcę

żądanej

w postępowaniu sądowym ochrony prawnej w zakresie danego prawa bądź

roszczenia nie zawsze będzie prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego.

Konieczne

są

można mówić

zatem

o

dalsze

szczegółowe

uprawdopodobnieniu

wyjaśnienia,

poniesienia

bez

szkody.

których

nie

Stanowisko

to

zostało już wielokrotnie wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. m.in.

postanowienie z dnia 13 listopada 2007 r., III BP 7/07, OSNP 2009, nr 1-2, poz. 11,

z dnia 14 kwietnia 2008 r., II BP 66/07, niepubl. oraz z dnia 23 października

2008 r., V CNP 26/08, niepubl.).

Z

omówionych

przyczyn

na podstawie art. 424 § 1 k.p.c.

Sąd

Najwyższy

orzekł,

jak

w

sentencji,