Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 23/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review of final judgment due to lack of proven damage and procedural exhaustion.

Numero d'incarto IV CNP 23/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendant's appeal against the final judgment of the Court of Appeal in a debt collection case. The appellant argued that the lower court's decision violated contract law principles and that filing a cassation appeal was impossible due to his temporary arrest. The court ruled that the appellant failed to prove actual financial damage caused by the judgment and did not exhaust available remedies to restore the cassation deadline.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.: A legal review appeal requires proof of actual damage and exhaustion of other remedies; mere theoretical inability to file a cassation appeal or a potential contract law violation does not constitute an exceptional circumstance justifying the appeal.

Parole chiave

Generato dall'IA
legal review appeal proof of damage exhaustion of remedies cassation deadline temporary arrest declaratory judgment exceptional circumstance

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Art. 4241 § 2 k.p.c.
z art. 4241 § 2 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
Art. 4248 § 2 k.p.c.
oraz art. 4248 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 102 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
i art. 108 § 1 k.p.c. w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.
Art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
art. 3531 k.c
jest niezgodne z art. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 58 § 2 i 3 k.c.
art. 4241 § 2 k.p.c
z art. 4241 § 2 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 23/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 kwietnia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie ze skargi pozwanego

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt I ACa 1913/05,

w sprawie z powództwa Banku Polska Kasa Opieki SA w Warszawie

przeciwko D. N.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 kwietnia 2009 r.,

odrzuca skargę i nie obciąża pozwanego D. N. kosztami

postępowania skargowego

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa Banku Polska Kasa Opieki S.A. w

Warszawie przeciwko D. N. o zapłatę, wyrokiem z dnia 20 września 2006 r. oddalił

apelację pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 23 lutego 2005 r., I

C …/04.

Pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego

wyroku Sądu Apelacyjnego. Zaskarżając go w całości wskazał, że orzeczenie to

jest niezgodne z art. z art. 3531 k.c. w zw. z art. 58 § 2 i 3 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jeżeli wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia było możliwe, a strona nie skorzystała z przysługujących jej środków

prawnych wówczas strona powinna wykazać, że występuje wyjątkowy wypadek

uzasadniający wniesienie skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 w zw. z art. 4241 § 2 k.p.c.).

Warunek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody należy uznać za

spełniony jedynie wtedy, gdy skarżący złoży oświadczenie, że szkoda nastąpiła,

wskazując jej rodzaj i rozmiar, a ponadto powoła lub przedstawi dowody lub inne

środki uwiarygodniające to twierdzenie. Zważyć nadto należy, że skarżący może

powoływać się tylko na taką szkodę, która została już wyrządzona na skutek

wydania zaskarżonego orzeczenia, a nie na szkodę, która może powstać dopiero

w przyszłości (por. postanowienie SN z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05, LEX

nr 192046; postanowienie SN z dnia 22 listopada, I CNP 19/05 nie publ.;

postanowienie SN z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 r., nr 1,

poz. 16; postanowienie SN z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05, nie publ.;

postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CNP 102/06, nie publ.).

Skarżący w niniejszej sprawie podjął jedynie próbę uprawdopodobnienia

faktu powstania szkody, ograniczając się w tym zakresie do stwierdzenia, że

skutkiem zaskarżonego orzeczenia jest usankcjonowanie rażąco wysokiego

zadłużenia pozwanego wobec powoda, a tym samym powstania szkody przez

powiększenie pasywów pozwanego. Należy jednak zważyć, że sam fakt wydania

zaskarżonego orzeczenia nie może być utożsamiany z faktem powstaniem szkody,

w innym wypadku fakt powstania szkody należałoby wywodzić z samego faktu

wydania nietrafnego orzeczenia, przy czym de lege lata nie ma podstaw

normatywnych dla przyjęcia istnienia takiego domniemania. Zważyć też należy, że

zaskarżone orzeczenie, wydane w sprawie o zasądzenie świadczenia pieniężnego,

ma charakter deklaratoryjny, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, a jedynie

potwierdza stan istniejący. Zatem wydanie zaskarżonego orzeczenia, nie mogło

mieć i nie miało wpływu na „powiększenie pasywów” po stronie skarżącego, co nie

oznacza, rzecz jasna, że skarżący nie mógł i faktycznie nie poniósł szkody na

skutek wydania zaskarżonego orzeczenia. Skarżący nie przytoczył jednak żadnych

innych okoliczności faktycznych, które wskazywałyby na to, że w wyniku wydania

zaskarżonego orzeczenia poniósł szkodę.

Skarżący wskazał, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w trybie skargi

kasacyjnej nie było możliwe z uwagi na fakt, że pozwany został zatrzymany

i tymczasowo aresztowany na okres ponad siedmiu miesięcy, a zatem został

pozbawiony możliwości wniesienia skargi kasacyjnej w ustawowym terminie.

Należy jednak zważyć, że „niemożliwość” wzruszenia zaskarżonego orzeczenia,

o której traktuje przepis art. 4241 § 1 k.p.c. w zw. z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie

stanowi „niemożliwości” w sensie faktycznym, tj. nie chodzi w tym wypadku

o sytuację, w której strona znalazła się i która uniemożliwiła jej podjęcia działania

nie tylko osobiście, ale i skorzystanie z pomocy innych osób. W tym wypadku

chodzi o „niemożliwość” w sensie prawnym, którą należy utożsamiać z szeroko

rozumianą niedopuszczalnością środka zaskarżenia. Rzeczywiste pozbawienie

wolności w okresie biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na skutek

tymczasowego aresztowania, nie pozbawiło skarżącego prawa do zaskarżenia, co

najwyżej mogło utrudnić realizację tego prawa, czego skarżący nie wykazał. Jeżeli

skarżący nie mógł wnieść skargi kasacyjnej w ustawowym terminie, w pierwszej

kolejności powinien rozważyć zasadność wniesienia wniosku o jego przywrócenie.

Skarżący nie skorzystał jednak i z tego środka prawnego.

Skarżący uzasadniając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie powołał

się na istnienie wyjątkowego wypadku, nie można jednak przyjąć, że wykazał jego

istnienie. Ewentualne naruszenie przez sąd przepisu art. 353 1 k.c. wyrażającego

zasadę

swobody umów nie

świadczy o

istnieniu wyjątkowego

wypadku

w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., który utożsamiany jest z takimi zdarzeniami jak

np. ciężką chorobą strony, która uniemożliwiła wniesienie środka odwoławczego,

katastrofa, klęskę żywiołowa.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. oraz art. 4248 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy rozstrzygnął zgodnie z art. 102 k.p.c.

i art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.

.

db