Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to lack of proven damage evidence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal challenging the final judgment that declared notarial property transfer agreements void due to procedural flaws. Plaintiffs argued the judgment caused financial losses and lost investment opportunities but failed to provide corroborating evidence beyond mere assertions. The court ruled that a claim for invalidity requires more than just stating damages occurred; it necessitates presenting facts and surrogate evidence to establish the likelihood of actual harm.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.: A claim for invalidity of a final judgment requires the plaintiff to establish damage with reasonable probability by citing facts and corroborating evidence, not merely asserting the loss occurred.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 23/06
POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Henryk Pietrzkowski
w sprawie ze skargi pozwanych J.S. i J.S.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w S.
z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa I.S. i S.S.
przeciwko J.S., J.S. i Gminie F.
o ustalenie nieważności umowy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 marca 2006 r.,
odrzuca skargę i zasądza od pozwanych J. i J. małżonków S. na
rzecz powodów kwotę 1.200 (jeden
zwrotu kosztów postępowania.
tysiąc dwieście) zł tytułem
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia 13 października 2005 r., wydanym w
sprawie [...], uwzględniając apelację powodów, zmienił wyrok Sądu Rejonowego i
ustalił - z powodu naruszenia procedury przetargowej - nieważność umów
notarialnych, na podstawie których nastąpiło na rzecz pozwanych przeniesienie
własności nieruchomości.
Od powyższego wyroku pozwani reprezentowani przez radcę prawnego
wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
(tzw. skarga na bezprawność).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem
w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia
warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi
uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c.). Z przyjętego w tym
przepisie uregulowania nie wynika obowiązek udowodnienia szkody, zaktualizuje
się
on
bowiem
o odszkodowanie,
dopiero
w
wytoczonym
postępowaniu
po
przeciwko
stwierdzeniu
Skarbowi
niezgodności
z
Państwa
prawem
prawomocnego orzeczenia. W postępowaniu wywołanym skargą wystarczy
uprawdopodobnienie szkody.
Pełnomocnik skarżących w celu wypełnienia tego warunku skargi stwierdził,
że pozwani ponieśli koszty umów zawartych w formie aktów notarialnych, a także
koszty przyłączenia nieruchomości do sieci wodociągowej, nabycia przyległej
nieruchomości, rozgraniczenia z sąsiednimi nieruchomościami oraz dokumentacji
technicznej dotyczącej zagospodarowania działki pod zabudowę letniskowowypoczynkową
z
przeznaczeniem
na
agroturystykę.
Podniósł
ponadto,
że zaskarżony wyrok zniweczył także plany inwestycyjne pozwanych powodując
utratę dochodów z planowanej działalności turystycznej. Z twierdzeń tych wynika
więc, że w ocenie skarżących zaskarżony wyrok wyrządził szkodę zarówno
w postaci strat jak i utraconych korzyści. Z uzasadnienia skargi płynie wniosek,
że w ocenie
jej autora
uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody polega
na przytoczeniu samych twierdzeń o jej zaistnieniu. Ze stanowiskiem takim nie
można się zgodzić.
Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 stycznia 2006 r.,
II CNP 13/05 (dotychczas nie publikowane) zauważył, że uprawdopodobnienie
występuje w wielu przepisach kodeksu postępowania cywilnego (art. 50, 169 § 2,
art. 243, 7301) jednakże w żadnym z nich pojęcie to nie zostało określone. Jedynie
przepis art. 243 k.p.c. stanowi, że zachowanie szczegółowych przepisów
o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne, ilekroć ustawa przewiduje
uprawdopodobnienie zamiast dowodu. We wcześniejszych orzeczeniach Sąd
Najwyższy, definiując to pojęcie stwierdził, że sąd może uznać jakieś twierdzenie
za uprawdopodobnione tylko wtedy, gdy nabierze przekonania, iż prawdopodobnie
tak właśnie było lub jest (orzeczenia z dnia 19 czerwca 1951 r., C 398/51,
OSN 1951, nr 3, poz.89; z dnia 9 września 1961 r., 4 CZ 54/61, OSPiKA 1962,
poz. 289 i z dnia 13 lipca 1966 r., II CZ 74/66, OSPiKA 1967, nr 3, poz. 68),
natomiast w postanowieniu z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006,
nr 1, poz. 16 podniósł, że w celu uwiarygodnienia oświadczenia o wystąpieniu
szkody strona może powoływać zarówno dowody, w tym tzw. dowody nie dające
pewności, jak i inne środki, nie uznawane przez kodeks postępowania cywilnego za
dowody (np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów itp.). Samo twierdzenie
strony o wystąpieniu szkody nie jest więc wystarczające dla uwiarygodnienia tego
twierdzenia oraz wywołania u sędziego przekonania, że szkoda wystąpiła.
Przyjąć
zatem należy,
że uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej
zaskarżonym orzeczeniem zostaje spełnione, jeśli skarżący powoła w skardze nie
tylko wszystkie znane mu fakty, które wskazują na związek między zaskarżonym
orzeczeniem a doznanymi wskutek jego wydania stratami lub utraconymi
korzyściami, ale ponadto powoła dowody lub co najmniej ich surogaty, które
uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody wiarygodnym. W postępowaniu
wywołanym skargą Sąd Najwyższy – jak już podniesiono – wprawdzie nie bada
tych dowodów, ale ich powołanie jest konieczne dla uprawdopodobnienia
(uwiarygodnienia) szkody. W przeciwnym razie mogłoby się okazać, że skarga
o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem przyjęta
zostanie do merytorycznego rozpoznania, mimo że zaskarżone orzeczenie nie
spowodowało szkody, albo wywołało skutki, które tylko w mniemaniu skarżącego
stanowią o szkodzie, która w istocie nie zaistniała. Skoro samo twierdzenie
skarżącego o wystąpieniu szkody nie spełnia wymagania skargi przewidzianego
w art. 4245 pkt 5 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia (art. 424 8
§ 1 k.p.c.).