Supreme Court dismisses appeal for invalidity due to missed deadline and available prior appeal options.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for invalidity against a final property delimitation order. The plaintiff argued that no other legal remedies were available, but the court found that a prior cassation appeal was possible despite being filed late. Consequently, the court ruled that the inability to file a new appeal did not preclude the current action, as the plaintiff failed to prove the impossibility of using other remedies.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 5192 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal for invalidity is inadmissible if the party could have sought to change or set aside the decision through other available legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 22/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Myszka w sprawie ze skargi P. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Z.z dnia 4 września 2013 r., wydanego w sprawie z wniosku P. J. przy uczestnictwie G. W.o rozgraniczenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 października 2014 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w B., po rozpoznaniu sprawy z wniosku P. J. przy uczestnictwie G. W. o rozgraniczenie, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. dokonał rozgraniczenia nieruchomości o obszarze 1,79 ha położonej w Ł., objętej prowadzoną przez ten Sąd księgą wieczystą nr […] , stanowiącej własność uczestnika postępowania, z nieruchomością o obszarze 2,7 ha położoną w Ł., objętą księgą wieczystą nr […], stanowiącą własność wnioskodawczyni, w sposób bliżej określony w sentencji.Apelacja wnioskodawczyni od tego postanowienia została przez Sąd Okręgowy w Z. oddalona postanowieniem z dnia 4 września 2013 r.Wnioskodawczyni złożyła skargę kasacyjną, która postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 3 grudnia 2013 r. została odrzucona z tej przyczyny, że wniesiono ją po upływie terminu określonego w art. 3985 § 1 k.p.c.W dniu 7 marca 2014 r.
P. J. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 4 września 2013 r., zarzucając, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. Twierdziła, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, ponieważ brak podstaw do złożenia skargi o wznowienie postępowania. Postanowienie Sądu Okręgowego nie podlega też zaskarżeniu skarga kasacyjną, ponieważ Sąd Najwyższy stoi na stanowisku, że naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, czemu dał wyraz w wyroku z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 260/07.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak wynika z art. 5192 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego postanowienia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Z art. 5192 § 2 k.p.c. wynika natomiast, że w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy sądu pierwszej lub drugiej instancji, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie postanowienia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych.Zgodnie z art. 4245 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia co do istoty sprawy powinna zawierać – obok oznaczenia postanowienia, od którego została wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest niezgodne, uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie postanowienia, którego skarga dotyczy, i wniosku o stwierdzenie niezgodności postanowienia z prawem – także wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto – gdy skargę wniesiono, stosując art. 5192 § 2 – że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi.
Skarga niespełniająca któregokolwiek z tych wymagań podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 w związku z art. 13 § 2 k.p.c.). Skarga podlega także odrzuceniu – jak wynika z art. 4248 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. – jeżeli zmiana zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa albo jeżeli nie zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 5192 § 2 k.p.c. Oznacza to, że skarga podlega odrzuceniu, jeżeli w wyniku wstępnego badania okaże się, że – mimo odmiennych twierdzeń zawartych w skardze – zmiana zaskarżonego postanowienia była lub jest możliwa.W sprawie zakończonej zaskarżonym postanowieniem – wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżącej – dopuszczalna była skarga kasacyjna.
Skarżąca wniosła zresztą taką skargę, z tym że uczyniła to po upływie terminu przewidzianego w art. 3985 § 1 k.p.c., co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej. Z powołanego przez skarżącą wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 kwietnia 2008 r., II PK 260/07 (OSNP 2009, nr 15 – 16, poz. 199) nie wynika, że naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej. Nie świadczy o tym nawet przytoczony przez skarżącą fragment uzasadnienia tego wyroku, wynika z niego bowiem tylko to, że przepis art. 328 § 1 k.p.c. jest adresowany do sądu pierwszej instancji i dlatego nie mógł być naruszony przez sąd drugiej instancji.
Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach podkreślał, że uchybienie wymaganiom określonym w art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. może być oceniane jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy tylko wyjątkowo, gdy braki w uzasadnieniu są tak znaczące, że uniemożliwiają kontrolę kasacyjną zaskarżonego orzeczenia (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2000 r., I CKN 272/00, nie publ., z dnia 25 października 2000 r., IV CKN 142/00, nie publ., z dnia 7 lutego 2001 r., V CKN 606/00, nie publ., z dnia 28 lipca 2004 r., III CK 302/03, nie publ. i z dnia 18 lutego 2005 r., V CK 469/04, „Izba Cywilna” 2005, nr 12, s. 59 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CSK 293/12, OSNC 2012, nr 12, poz. 148).
Nie oznacza to jednak, że powołanie się w skardze kasacyjnej na naruszenie art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. jest wyłączone i z tego powodu skarga ta jest niedopuszczalna.Skarżąca nie wykazała więc – wbrew wymaganiom określonym w art. 4245 § 1 pkt 5 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. – że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było możliwe.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.