Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to prior inadmissibility under new extraordinary appeal law.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal for a declaration of legal inconsistency with a final judgment. The plaintiff argued the lower court violated specific civil and procedural codes, but the Court found the remedy inadmissible because the plaintiff failed to exhaust the newly introduced extraordinary appeal. The decision rests on the principle that seeking the extraordinary appeal must precede filing for legal inconsistency to avoid rendering state liability claims unnecessary.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4248 § 2 k.p.c.; Art. 89 § 1 u.SN: A claim for a declaration of legal inconsistency with a final judgment is inadmissible if the applicant failed to file and have considered an extraordinary appeal within the prescribed timeframe.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 21/19 POSTANOWIENIE Dnia 7 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 31 maja 2017 r., sygn. akt II Ca (…), w sprawie z powództwa P. S.przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji […]. Spółce Akcyjnej w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2020 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
P.S. - powód w sprawie o zapłatę przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji […]. Spółce Akcyjnej, wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 31 maja 2017 r. oddalającego jego apelację wniesiona od wyroku Sądu Rejonowego w L.. W skardze powód zarzucił, że zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 363 § 1 i 2, 822 § 1 k.c. oraz art. 233 k.p.c. Skarżący wskazał także, że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż nie przysługiwała w niniejszej sprawie skarga kasacyjna jak też nie wystąpiły podstawy do wznowienia postępowania.Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:W związku ze zmianą stanu prawnego a także w związku ze szczególną regulacją zawartą w art. 4248 § 2 k.p.c., w której świetle w razie stwierdzenia, że zmiana zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych była lub jest możliwa, skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stała się z dniem 3 kwietnia 2018 r. niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu (art. 4248 § 2 k.p.c.).Na mocy ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.
U. z 2018 r., poz. 5 ze zm., dalej jako: „u.SN”) wprowadzono skargę nadzwyczajną - nowy nadzwyczajny środek zaskarżenia, o szerokich podstawach, obejmujących m.in. naruszenie zasad, wolności i praw określonych w Konstytucji oraz rażące naruszenie prawa przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 § 1 u.SN). Skarga ta może być wniesiona w terminie 5 lat od uprawomocnienia się orzeczenia (art. 89 § 3 u.SN), a w okresie 3 lat od dnia wejścia w życie ustawy o Sądzie Najwyższym może służyć podważaniu prawomocnych orzeczeń sądowych wydanych przed wejściem tej ustawy w życie, lecz po dniu 17 października 1997 r. (art. 115 § 1 u.SN).
Ustanowiono zatem kolejny instrument prawny pozwalający na uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego kończącego postępowanie w sprawie (art. 89 § 1 w związku z art. 91 § 1 u.SN), obejmujący także - we wskazanych granicach czasowych - orzeczenia, które uprawomocniły się przed wejściem w życie ustawy o Sądzie Najwyższym, tj. przed dniem 3 kwietnia 2018 r.W następstwie uwzględnienia skargi nadzwyczajnej dojść może do zmiany lub uchylenia objętego nią orzeczenia (art. 91 § 2 u.SN) ewentualnie – w określonych wypadkach - do stwierdzenia wydania tego orzeczenia z naruszeniem prawa (art. 89 § 4 i art. 115 § 2 u.SN).
Wprowadzenie skargi nadzwyczajnej ma duże znaczenie dla dopuszczalności skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Dotyczy to nie tylko orzeczeń, które uprawomocniły się w dniu 3 kwietnia 2018 r. lub po tym dniu, lecz także orzeczeń, które uprawomocniły się przed dniem 3 kwietnia 2018 r. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2019 r., II CNP 2/18 nie publ.).Skoro wprowadzono dodatkową, nieprzewidzianą wcześniej, gwarancję zgodności z prawem orzeczeń sądowych, otwierając drogę do zmiany lub uchylenie wadliwego orzeczenia poza trybem skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie, to skorzystanie z niej - na równi ze skorzystaniem ze skargi kasacyjnej i skargi o wznowienie - musi wyprzedzać dochodzenie ewentualnej odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa.
Gwarancja ta zakłada możliwość usunięcia źródła szkody w postaci wydania orzeczenia, co może uczynić odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa bezprzedmiotową (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2018 r., III CNP 9/18, OSNC 2018, nr 12, poz. 121, i z dnia 20 grudnia 2018 r., III CNP 19/18, nie publ.).Mając zatem na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne z przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 u.S.N.) należy przyjąć, iż wnoszący w dniu 3 kwietnia 2018 r. lub po tym dniu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożył do uprawnionego organu (art. 89 § 2 u.S.N.) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje wprost odrzucenie skargi powoda na podstawie 4248 § 2 k.p.c. aj