Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and factual errors.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, finding the claim inadmissible under Article 4248 of the Code of Civil Procedure. The plaintiff failed to prove the required damage caused by the judgment and attempted to challenge the court's factual findings and evidence evaluation. Consequently, the court ruled that the appeal was procedurally barred because it relied on arguments regarding fact-finding rather than a violation of fundamental legal principles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the party could have used other remedies or failed to prove the damage required for such a claim.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 192/07
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego
z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],
w sprawie z powództwa Z.P.
przeciwko Skarbowi Państwa - Wojskowej Komisji Morsko - Lekarskiej, Wojskowej
Prokuraturze Garnizonowej, Wojskowej Komisji Lekarskiej i A.S.
o zapłatę i ochronę dóbr osobistych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 grudnia 2007 r.,
odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami
postępowania skargowego.
Uzasadnienie
Po sprecyzowaniu żądania, w pismach z dnia 17 października 2007 r.
i z dnia 15 grudnia 2007 r., powód Z.P. wniósł o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego, którym została oddalona jego
apelacja od oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 28
czerwca 2006 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do
zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć
orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub
mogła skorzystać z innego środka.
Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.
4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od
prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez
sąd pierwszej lub drugiej instancji, naruszającego podstawowe zasady porządku
prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa człowieka, chociaż strony nie
skorzystały skutecznie z przysługujących im środków, pod warunkiem, że jego
uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już dopuszczalna.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie
w sprawie wydanego począwszy od dnia 1 września 2004 r. (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05, i uchwałę siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III CZP 1/05. OSNC 2006, nr 5,
poz. 78, której nadano moc zasady prawnej). Oznacza to możliwość wniesienia
skargi od prawomocnych wyroków, nakazów zapłaty, postanowień co do istoty
sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym oraz od postanowień tzw.
formalnych kończących postępowanie w sprawie.
Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy
nowy stan prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne
naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu
wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy
interpretować ściśle.
Do nich między innymi należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody
spowodowanej przez wydanie orzeczenia którego dotyczy (pkt 4). Uwzględnienie
bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem,
ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa
odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego
wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien
także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek
przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem.
Nie jest spełnieniem tego wymagania ogólne, hipotetyczne odwołanie się jak uczynił to skarżący - do krzywdy powstałej przez naruszenie jego dóbr
osobistych, choć wyjątkowo szkoda niematerialna może stanowić podstawę skargi.
Prawodawca bowiem nie ograniczył skargi w związku z rodzajem szkody.
Powód w obszernej skardze wyraźnie zastrzegł, że w sprawie nie dochodził
„zapłaty", gdyż brak podstaw prawnych do dochodzenia odszkodowania (por. k. 37
werte skargi). Podniósł, że zdarzenie wywołujące krzywdy moralne powoda nie
wystąpiło w dniu wydania kwestionowanych decyzji Wojskowej Komisji Lekarskiej z
dnia 7 listopada 1984 r., lecz było nim „rozpowszechnienie" ich bez wiedzy i zgody
powoda w kwietniu 1985 r., tj. przesłanie tych dokumentów do jednostki wojskowej
[...].
W takim wypadku aby skarga spełniała omawiany element konstrukcyjny,
zadośćuczynienie pieniężne powinno było być skonkretyzowane tak jak szkoda
materialna, a więc należało wiec przede wszystkim wskazać jego wysokość oraz
uprawdopodobnić,
że
krzywda
została
wyrządzona
na
skutek
wydania
zaskarżonego wyroku.
Poza tym skarżący w skardze zakwestionował podstawę faktyczną
zaskarżonego wyroku, stwierdzając że do niej nie można by zastosować
wskazanych jako naruszone przepisów (por. k. 21 skargi). Następnie przedstawił
odmienny - jego zdaniem rzeczywisty i prawdziwy - stan faktyczny sprawy.
Tymczasem niedopuszczalna jest skarga oparta na zarzutach dotyczących
ustalenia faktów, lub oceny dowodów.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).