Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 192/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to lack of proven damage and factual errors.

Numero d'incarto IV CNP 192/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, finding the claim inadmissible under Article 4248 of the Code of Civil Procedure. The plaintiff failed to prove the required damage caused by the judgment and attempted to challenge the court's factual findings and evidence evaluation. Consequently, the court ruled that the appeal was procedurally barred because it relied on arguments regarding fact-finding rather than a violation of fundamental legal principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible if the party could have used other remedies or failed to prove the damage required for such a claim.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating judgment procedural inadmissibility proof of damage factual findings evidence evaluation Code of Civil Procedure final judgment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 4241 § 2 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 1 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III CZP 1/05
III CZP 1/05
Supreme Court allows foreign currency damages under foreign exchange law exception to currency principle.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 192/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 28 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa Z.P.

przeciwko Skarbowi Państwa - Wojskowej Komisji Morsko - Lekarskiej, Wojskowej

Prokuraturze Garnizonowej, Wojskowej Komisji Lekarskiej i A.S.

o zapłatę i ochronę dóbr osobistych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia powoda kosztami

postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Po sprecyzowaniu żądania, w pismach z dnia 17 października 2007 r.

i z dnia 15 grudnia 2007 r., powód Z.P. wniósł o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego, którym została oddalona jego

apelacja od oddalającego powództwo wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 28

czerwca 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub

mogła skorzystać z innego środka.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od

prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez

sąd pierwszej lub drugiej instancji, naruszającego podstawowe zasady porządku

prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa człowieka, chociaż strony nie

skorzystały skutecznie z przysługujących im środków, pod warunkiem, że jego

uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już dopuszczalna.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie

w sprawie wydanego począwszy od dnia 1 września 2004 r. (por. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05, i uchwałę siedmiu sędziów

Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III CZP 1/05. OSNC 2006, nr 5,

poz. 78, której nadano moc zasady prawnej). Oznacza to możliwość wniesienia

skargi od prawomocnych wyroków, nakazów zapłaty, postanowień co do istoty

sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym oraz od postanowień tzw.

formalnych kończących postępowanie w sprawie.

Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy

nowy stan prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne

naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu

wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy

interpretować ściśle.

Do nich między innymi należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia którego dotyczy (pkt 4). Uwzględnienie

bowiem skargi i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem,

ma charakter prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa

odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego

wymagania polega na wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien

także zawierać informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem.

Nie jest spełnieniem tego wymagania ogólne, hipotetyczne odwołanie się jak uczynił to skarżący - do krzywdy powstałej przez naruszenie jego dóbr

osobistych, choć wyjątkowo szkoda niematerialna może stanowić podstawę skargi.

Prawodawca bowiem nie ograniczył skargi w związku z rodzajem szkody.

Powód w obszernej skardze wyraźnie zastrzegł, że w sprawie nie dochodził

„zapłaty", gdyż brak podstaw prawnych do dochodzenia odszkodowania (por. k. 37

werte skargi). Podniósł, że zdarzenie wywołujące krzywdy moralne powoda nie

wystąpiło w dniu wydania kwestionowanych decyzji Wojskowej Komisji Lekarskiej z

dnia 7 listopada 1984 r., lecz było nim „rozpowszechnienie" ich bez wiedzy i zgody

powoda w kwietniu 1985 r., tj. przesłanie tych dokumentów do jednostki wojskowej

[...].

W takim wypadku aby skarga spełniała omawiany element konstrukcyjny,

zadośćuczynienie pieniężne powinno było być skonkretyzowane tak jak szkoda

materialna, a więc należało wiec przede wszystkim wskazać jego wysokość oraz

uprawdopodobnić,

że

krzywda

została

wyrządzona

na

skutek

wydania

zaskarżonego wyroku.

Poza tym skarżący w skardze zakwestionował podstawę faktyczną

zaskarżonego wyroku, stwierdzając że do niej nie można by zastosować

wskazanych jako naruszone przepisów (por. k. 21 skargi). Następnie przedstawił

odmienny - jego zdaniem rzeczywisty i prawdziwy - stan faktyczny sprawy.

Tymczasem niedopuszczalna jest skarga oparta na zarzutach dotyczących

ustalenia faktów, lub oceny dowodów.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).