Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 190/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review due to procedural defects and statute of limitations. The claim was rejected because it was filed late and lacked proof of damage.

Numero d'incarto IV CNP 190/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the participant's appeal challenging a final ruling establishing a necessary easement. The appellant failed to prove actual damage caused by the final decision and did not demonstrate that no other legal remedies were available. Consequently, the court dismissed the complaint under the Civil Procedure Code.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 6 k.p.c.; Art. 424 § 8 k.p.c.: A complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment must be filed within two years and must demonstrate specific damage and the exhaustion of other legal remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
complaint for unconstitutionality final judgment review statute of limitations proof of damage exhaustion of remedies civil procedure code necessary easement

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c.
Art. 424 § 6 k.p.c.
wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c.
Art. 424 § 8 k.p.c.
wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
prawnych nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).
art. 871 § 1 k.p.c
wprost z treści art. 871 § 1 k.p.c.
art. 102 k.p.c
kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., I CNP 1/05
uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., III CZP 1/05
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1993 r., I CRN 19/93
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 sierpnia 1995 r., II CRN 83/95
orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1995 r., III CKU 3/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
III CZP 1/05
Supreme Court allows foreign currency damages under foreign exchange law exception to currency principle.
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.
IV CNP 38/05
Supreme Court dismissed appeal for non-confirmation of loss under Art. 4245 § 1(4) CPC due to lack of proven causation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 190/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie skargi uczestnika postępowania P.D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt [...],

w sprawie z wniosku A.C.

przy uczestnictwie J.S., E.S., P.D., J.C. oraz Skarbu Państwa - Gminy i Miasta N.

o ustanowienie służebności drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 20 grudnia 2007 r.,

odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia uczestnika P.D.

kosztami postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił

apelację

uczestnika

P.D.

od

postanowienia

Sądu

Rejonowego

w Ł.

ustanawiającego drogę konieczną.

Uczestnik ten wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji,

kończącego postępowanie w sprawie wydanego począwszy od dnia 1 września

2004 r. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05,

i uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r.,

III CZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78, której nadano moc zasady prawnej).

Oznacza to możliwość wniesienia skargi od prawomocnych wyroków, nakazów

zapłaty,

postanowień

co

do

istoty

sprawy

wydanych

w

postępowaniu

nieprocesowym oraz od postanowień, tzw. formalnych kończących postępowanie

w sprawie.

Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy

nowy stan prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne

naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu

wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy

interpretować ściśle.

Do nich należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej

przez wydanie orzeczenia którego dotyczy (pkt 4). Uwzględnienie bowiem skargi

i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, ma charakter

prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa odszkodowania za

szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na

wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także zawierać

informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy

z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego

wymagania odwołanie się - jak uczyniła to skarżący - do szkody niesprecyzowanej,

hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16)

28/05, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141

i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane).

Kolejnym wymaganiem konstrukcyjnym, którego skarga nie spełnia jest

„wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W judykaturze ukształtowany

jest pogląd, że aby je spełnić nie wystarczy wskazać, że od zaskarżonego

orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania.

Należy w tym zakresie przedstawić wyczerpujący wywód i oprzeć go na

przekonywującym uzasadnieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Skarga nie

zawiera tego elementu, a dopiero w piśmie procesowym z dnia 1 listopada 2007 r.

stanowiącego odpowiedź skarżącego na stanowisko Prokuratorii Generalnej

Skarbu Państwa, wskazano jedynie, że przedmiotowe postanowienie nie podlegało

zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Skarga została także wniesiona po terminie (art. 424 6 § 1 k.p.c.), tj. upływie

dwóch lat od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego postanowienia, gdyż stało

się ono prawomocne z datą jego wydania (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego

z dnia 10 marca 1993 r., l CRN 19/93, OSNCP 1993, nr 11, poz. 205, z dnia

8 sierpnia 1995, II CRN 83/95, OSNC 1995, nr 11, poz. 167 oraz z dnia

26 września 1995, III CKU 3/96, OSNC 1997, nr 2, poz. 22). Próba wniesienia

niedopuszczalnego środka zaskarżenia nie ma bowiem wpływu na datę

uprawomocnienia się orzeczenia.

Sporządzenie skargi objęte zostało przymusem adwokacko - radcowskim.

W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez

fachowego pełnomocnika także w zakresie czynności procesowych związanych

z tym postępowaniem podejmowanych przed sądem niższej instancji, co wynika

wprost z treści art. 871 § 1 k.p.c.

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.). Mając

na uwadze szczególny charakter sprawy, odstąpiono od obciążenia uczestnika

kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).