Supreme Court dismisses appeal for legal review due to procedural defects and statute of limitations. The claim was rejected because it was filed late and lacked proof of damage.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the participant's appeal challenging a final ruling establishing a necessary easement. The appellant failed to prove actual damage caused by the final decision and did not demonstrate that no other legal remedies were available. Consequently, the court dismissed the complaint under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 6 k.p.c.; Art. 424 § 8 k.p.c.: A complaint for a ruling on the unconstitutionality of a final judgment must be filed within two years and must demonstrate specific damage and the exhaustion of other legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 190/07
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jan Górowski
w sprawie skargi uczestnika postępowania P.D.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w Ł.
z dnia 11 sierpnia 2005 r., sygn. akt [...],
w sprawie z wniosku A.C.
przy uczestnictwie J.S., E.S., P.D., J.C. oraz Skarbu Państwa - Gminy i Miasta N.
o ustanowienie służebności drogi koniecznej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 20 grudnia 2007 r.,
odrzuca skargę i odstępuje od obciążenia uczestnika P.D.
kosztami postępowania skargowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2005 r. Sąd Okręgowy w Ł. oddalił
apelację
uczestnika
P.D.
od
postanowienia
Sądu
Rejonowego
w Ł.
ustanawiającego drogę konieczną.
Uczestnik ten wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem tego
prawomocnego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu w zasadzie drugiej instancji,
kończącego postępowanie w sprawie wydanego począwszy od dnia 1 września
2004 r. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 lipca 2005 r., l CNP 1/05,
i uchwałę siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r.,
III CZP 1/05, OSNC 2006, nr 5, poz. 78, której nadano moc zasady prawnej).
Oznacza to możliwość wniesienia skargi od prawomocnych wyroków, nakazów
zapłaty,
postanowień
co
do
istoty
sprawy
wydanych
w
postępowaniu
nieprocesowym oraz od postanowień, tzw. formalnych kończących postępowanie
w sprawie.
Skarga jest nie tylko środkiem nowym, ale - jak podkreślono w literaturze wyjątkowym w skali europejskiej. Zasadą bowiem jest, że prawomocność, tworzy
nowy stan prawny pomiędzy stronami, jak też sanuje wszelkie ewentualne
naruszenia prawa, którymi orzeczenie ewentualnie jest dotknięte. Z tego względu
wszystkie jej wymagania konstrukcyjne określone w art. 424 5 § 1 k.p.c. należy
interpretować ściśle.
Do nich należy uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej
przez wydanie orzeczenia którego dotyczy (pkt 4). Uwzględnienie bowiem skargi
i stwierdzenie, że prawomocne orzeczenie jest niezgodne z prawem, ma charakter
prejudykatu, gdyż stwarza możliwość dochodzenia od państwa odszkodowania za
szkodę wyrządzoną przez jego wydanie. Spełnienie tego wymagania polega na
wskazaniu rodzaju i rozmiaru szkody. Wywód ten powinien także zawierać
informację dotyczącą czasu jej powstania i określać związek przyczynowy
z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem. Nie jest spełnieniem tego
wymagania odwołanie się - jak uczyniła to skarżący - do szkody niesprecyzowanej,
hipotetycznej, czy też mogącej powstać w przyszłości (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006 nr 1, poz. 16)
28/05, z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141
i z dnia 27 października 2005 r., V CNP 28/05 niepublikowane).
Kolejnym wymaganiem konstrukcyjnym, którego skarga nie spełnia jest
„wykazanie że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie jest możliwe" (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). W judykaturze ukształtowany
jest pogląd, że aby je spełnić nie wystarczy wskazać, że od zaskarżonego
orzeczenia nie przysługuje skarga kasacyjna i skarga o wznowienie postępowania.
Należy w tym zakresie przedstawić wyczerpujący wywód i oprzeć go na
przekonywującym uzasadnieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Skarga nie
zawiera tego elementu, a dopiero w piśmie procesowym z dnia 1 listopada 2007 r.
stanowiącego odpowiedź skarżącego na stanowisko Prokuratorii Generalnej
Skarbu Państwa, wskazano jedynie, że przedmiotowe postanowienie nie podlegało
zaskarżeniu skargą kasacyjną.
Skarga została także wniesiona po terminie (art. 424 6 § 1 k.p.c.), tj. upływie
dwóch lat od dnia uprawomocnienia się zaskarżonego postanowienia, gdyż stało
się ono prawomocne z datą jego wydania (por. np. orzeczenia Sądu Najwyższego
z dnia 10 marca 1993 r., l CRN 19/93, OSNCP 1993, nr 11, poz. 205, z dnia
8 sierpnia 1995, II CRN 83/95, OSNC 1995, nr 11, poz. 167 oraz z dnia
26 września 1995, III CKU 3/96, OSNC 1997, nr 2, poz. 22). Próba wniesienia
niedopuszczalnego środka zaskarżenia nie ma bowiem wpływu na datę
uprawomocnienia się orzeczenia.
Sporządzenie skargi objęte zostało przymusem adwokacko - radcowskim.
W postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez
fachowego pełnomocnika także w zakresie czynności procesowych związanych
z tym postępowaniem podejmowanych przed sądem niższej instancji, co wynika
wprost z treści art. 871 § 1 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.). Mając
na uwadze szczególny charakter sprawy, odstąpiono od obciążenia uczestnika
kosztami postępowania skargowego (art. 102 k.p.c.).