Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with statutory requirements for legal challenge admissibility.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for a declaration of unlawfulness due to procedural defects. The plaintiff failed to substantiate the alleged damage and properly link the legal basis to the specific case circumstances as required by law. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible and ordered the plaintiff to bear the litigation costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A legal challenge for a final judgment must contain specific constructive elements including the basis of the appeal and proof of damage; failure to meet these requirements renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 17/12
POSTANOWIENIE
Dnia 21 czerwca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Anna Kozłowska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 21 czerwca 2012 r.,
skargi J. J.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 23 września 2009 r.,
wydanego na skutek apelacji J. J. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego
2009 r., oddalającego powództwo J. J. skierowane przeciwko Skarbowi Państwa
reprezentowanemu przez Prezesa Sądu Rejonowego o zapłatę,
1. odrzuca skargę,
2. zasądza od J. J. na rzecz Skarbu Państwa – Prokuratorii
Generalnej Skarbu Państwa kwotę 900 (dziewięćset) zł
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym,
3. oddala wniosek radcy prawnego I. P. o przyznanie
kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z
urzędu J. J. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
J. J. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Okręgowego z dnia 23 września 2009 r., wydanego po rozpoznaniu
jego apelacji od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego 2009 r., oddalającego
jego powództwo skierowane przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu
przez Prezesa Sądu Rejonowego, o zapłatę.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wymagania, którym, zgodnie z treścią art. 4245 § 1 k.p.c., powinna
odpowiadać skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku,
mają charakter szczególny, są traktowane jako wymagania konstrukcyjne tej skargi.
Oznacza to, że jeżeli skarga nie zawiera wszystkich przewidzianych powołanym
przepisem elementów podlega, w myśl art. 4248 § 1, odrzuceniu a limine.
Wśród wymagań stawianych skardze powołany przepis wymienia mi. in.
przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (pkt 2 § 1 art. 424 5 k.p.c.),
a nadto uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody (pkt 4).
W tym zakresie skarga powoda uchybia powołanemu przepisowi. Autor
skargi co prawda wskazuje, że skargę tę opiera na naruszeniu prawa materialnego
w postaci art. 417 § 1 k.c. jednakże nie został spełniony wymóg uzasadnienia tej
podstawy w związku z okolicznościami sprawy. W skardze zawarto ogólne uwagi
co do znaczenia art. 417 k.c. na gruncie odpowiedzialności za niezgodne z prawem
działania władzy publicznej, przeoczono jednak, że skarga została wniesiona
w konkretnej sprawie, co oznacza, że rzeczą skarżącego było powiązanie
uzasadnienia wskazanej podstawy z okolicznościami sprawy, a więc wykazanie
związku pomiędzy kwestionowanym wyrokiem a zarzucanym naruszeniem.
Obowiązek uprawdopodobnienia przez skarżącego wyrządzenia szkody
przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.)
oznacza złożenie oświadczenia, że szkoda wystąpiła, ze wskazaniem jej rodzaju
i rozmiaru (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r.,
III CNP 4/05, Biul. SN 2005, nr 10, s. 14, z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05,
niepubl., z dnia 31 stycznia 2006 r. IV CNP 38/05 niepubl., z dnia 15 czerwca
2010 r., I CNP 9/10, niepubl., z dnia 14 grudnia 2011 r. II CNP 48/11niepubl.) oraz
uwiarygodnienie tego oświadczenia. W tym celu, w związku z treścią art. 243 k.p.c.,
skarżący powinien powołać uprawdopodabniające to oświadczenie fakty i dowody
w sposób, który pozwoliłby na powiązanie wskazywanego uszczerbku z treścią
kwestionowanego orzeczenia. Skarga powoda nie zawiera oświadczenia, o którym
tu mowa, brak jest też określenia rozmiaru i rodzaju szkody, nie przedstawiono też
żadnych okoliczności, które uwiarygodniałyby wystąpienie szkody, na tym bowiem
etapie postępowania odwołanie się do dowodu w postaci zeznania powoda jest
chybione. Dowód taki mógłby prowadzić sąd powszechny w toku procesu
o odszkodowanie, a nie Sąd Najwyższy badający dopuszczalność lub nawet
zasadność skargi.
Brak wskazanych elementów w skardze powoda czyni ją niedopuszczalną.
W myśl art. 4248 k.p.c. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu, przeto na
podstawie powołanego przepisu Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.
O kosztach postępowania przez Sądem Najwyższym należnych pozwanemu
reprezentowanemu przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa orzeczono na
podstawie art. 98 § 1 i § 3 w związku z art. 99 k.p.c. w związku z § 6 ust. 4
w związku z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia
przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
(Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Odrzucenie skargi z powodu jej braków konstrukcyjnych nie uzasadnia
przyznania od Skarbu Państwa ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi powoda
wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną powodowi w postępowaniu przez
Sądem Najwyższym.