Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency due to failure to prove impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's request to declare a final judgment inconsistent with the law. The appellant argued that no other legal remedies were available, citing specific statutory bars on retrial and appeal. The court rejected this because the appellant failed to provide a comprehensive legal argument proving the impossibility of other remedies, merely listing statutory exclusions without full reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; art. 4248 § 1 k.p.c.: To prove the impossibility of other legal remedies, the appellant must provide a comprehensive and convincing legal argument, not merely list statutory bars.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 16/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Irena Gromska-Szuster w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L.z dnia 23 stycznia 2013 r., w sprawie z powództwa P. Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. - następcy prawnego K. Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T.przeciwko K. G.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 października 2014 r., odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w L. w wyniku apelacji strony powodowej zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający powództwo i zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 22 060,80 zł. z ustawowymi odsetkami i kosztami procesu. Od powyższego prawomocnego wyroku pozwany wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jednym z konstrukcyjnych wymagań skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku jest wykazanie przez skarżącego, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, spełnienie tej przesłanki wymaga przeprowadzenia przez skarżącego wszechstronnego i wyczerpującego wywodu prawnego, w którym „wykaże” - a nie jedynie „wskaże”, „przytoczy”, czy „uwiarygodni” – że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych, nie było i nie jest możliwe. Musi zatem w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości dowieść istnienia tej przesłanki i ją przekonująco uzasadnić (porównaj między innymi postanowienia z dnia 27 stycznia 2006 r.
III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140 i z dnia 16 kwietnia 2014 r. IV CNP 65/13, nie publ.). Niewątpliwie nie spełnia tego wymagania, lakoniczne, nie poparte szerszym wywodem prawnym ani uzasadnieniem stwierdzenie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe „brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania z powodu nieważności postępowania (art. 401 k.p.c.) lub z powodów restytucyjnych wznowienia (art. 403 k.p.c.) ani też do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego, a ponadto wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną, zważywszy na wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie majątkowej poniżej 50 000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.)”.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. odrzucił skargę, jako niespełniającą wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd Najwyższy nie orzekł o kosztach postępowania skargowego, gdyż zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek strony powodowej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania dotyczył tylko sytuacji wydania orzeczenia o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania lub o oddaleniu skargi. Nie obejmował natomiast orzeczenia o odrzuceniu skargi, a więc orzeczenia, które zostało wydane.