Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to substantiate legal grounds and exhaustion of remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the appellant's request to declare a final judgment unlawful. The appellant failed to provide the required legal grounds and reasoning for the alleged violation, nor did they prove that other legal remedies were exhausted. Consequently, the court ruled that the appeal lacked essential formal requirements under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 1 k.p.c.: An appeal for retrial must cumulatively contain specific grounds, reasoning, identification of the violated law, proof of damage, and evidence that no other legal remedy is available; failure to meet any single requirement results in dismissal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 16/10
POSTANOWIENIE
Dnia 28 kwietnia 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Hubert Wrzeszcz
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w R.
z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt IV Ca (…),
w sprawie z powództwa E. W.
przeciwko P. C.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 28 kwietnia 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Sąd Okręgowy w R. oddalił apelację
pozwanego, w której domagał się on zmiany wyroku Sąd Rejonowego w S.,
zasądzającego od pozwanego na rzecz powoda 49 990,11 zł z ustawowymi odsetkami,
przez oddalenie powództwa ponad kwotę 24 990,06 zł.
Od wyroku Sądu drugiej instancji pozwany wniósł skargę o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z
2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem prawnym
sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie
tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z
potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu
prawa,
z którym
zaskarżone
orzeczenie
jest
niezgodne,
uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy,
wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z
prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniające któregokolwiek z nich
jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania
braków i podlega odrzuceniu bez wzywania do ich usunięcia. Każde z tych wymagań
przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy wielokrotnie zwracał
uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem spełnione niezależnie od innych
wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego: z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i
z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).
Przytoczenie
podstaw
skargi
o
stwierdzenie
niezgodności
z
prawem
prawomocnego orzeczenia i ich uzasadnienia polega – jak wyjaśniono w literaturze i
orzecznictwie – na ogólnym wytknięciu naruszeń prawa materialnego lub przepisów
postępowania i wskazaniu przepisów, które zostały naruszone (z podaniem numeru
artykułu, paragrafu lub ustępu), oraz na wyjaśnieniu, na czym to naruszenie polegało.
Należy też pamiętać, że w wypadku omawianej skargi wytykane w ramach podstaw
naruszenia prawa muszą stanowić przyczynę niezgodności z prawem zaskarżonego
orzeczenia. Nie wystarczy więc przytoczenie samych naruszeń; konieczne jest również
wykazanie normalnego związku przyczynowego między mini a niezgodnością
orzeczenia z prawem (por. postanowienie Sąd Najwyższego z dnia 29 listopada 2006 r.,
II CNP 65/06, niepubl.).
Skarga pozwanego nie zawiera – poza powołaniem art. 4244 k.p.c. – ani
przytoczenie podstaw, ani ich uzasadnienia. Należało zatem uznać, że nie spełnia ona
wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.
W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że obciążający skarżącego obowiązek
wykazania, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych
nie było i nie jest możliwe oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów
dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z
innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżący
musi „wykazać” (a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”), że wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest
możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie
postępowania, ale także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie
orzeczenia,
ewentualnie
służące
pozbawieniu
lub
ograniczeniu
wykonalności
(por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 stycznia 2006 r., III CZP 23/05,
OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140, z dnia 21 grudnia 2006 r., III CZP 57/06 niepubl.).
Tymczasem pozwany poprzestał na stwierdzeniu, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej nie było i nie jest możliwe ze względu na wartość
przedmiotu zaskarżenia, a wznowienie postępowania – z powodu braku podstaw z art.
401 i 403 k.p.c. Okoliczności powołane przez skarżącego nie mogą zatem być uznane
za spełniające wymaganie przewidziane w art. 4241 § 1 pkt 5 k.p.c.
Z
przedstawionych
powodów
postanowienia (art. 424 § 1 k.p.c.).
Sąd
Najwyższy
orzekł,
jak
w
sentencji