Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with formal requirements under Civil Procedure Code Article 4245.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint for violation of the law regarding a final judgment due to procedural defects. The appellant failed to separately state the legal basis and the specific legal provision allegedly violated, nor did they substantiate the claim of actual damage or prove the unavailability of other remedies. Consequently, the court ruled that the complaint was inadmissible under Article 4248 of the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for violation of the law must separately state the grounds and the specific legal provision violated, substantiate the claim of actual damage, and demonstrate the unavailability of other remedies; failure to meet any of these independent requirements renders the complaint inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 16/06
POSTANOWIENIE
Dnia 2 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi pozwanego
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 5 lipca 2005 r.,
w sprawie z powództwa Spółdzielczej Kasy Oszczędnościowo - Kredytowej […]
przeciwko H. M.
o zapłatę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 2 marca 2006 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Pozwany H. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 5 lipca 2005 r.
Badając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi Sąd Najwyższy
zważył, co następuje.
W art. 4245 k.p.c. określone zostały wymagania, którym powinna odpowiadać
skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przy
czym w § 2 wskazano wymagania formalne przewidziane dla skargi jako pisma
procesowego, a w § 1 wymienione zostały wymagania istotne (inaczej:
konstrukcyjne lub kreatywne) skargi. Braki w zakresie tych ostatnich wymagań nie
podlegają procedurze naprawczej, a ich stwierdzenie prowadzi do odrzucenia
skargi przez Sąd Najwyższy (art. 4248 § 1 k.p.c.).
Każde z wymagań zawartych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter niezależny, każdy
z elementów stanowiących spełnienie danego wymagania powinien być w skardze
wyodrębniony i przedstawiony zgodnie z wymaganiami przepisu.
Odrębnymi wymaganiami istotnymi skargi są przytoczenie podstaw skargi
i ich uzasadnienie (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.) oraz wskazanie przepisu prawa,
z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
W skardze zawarte zostało sformułowanie: „Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam
niezgodność z art. 88 § 1 i 2 w związku z art. 84 § 1 i 2 Kodeksu Cywilnego przez
przyjęcie, że pozwany nie złożył skutecznie oświadczenia o uchyleniu się od
skutków prawnych poręczenia i nie dotrzymał ustawowego terminu”. Niezależnie od
tego, czy intencją skarżącego było spełnienie wymagania przewidzianego
w punkcie 2. art. 4245 § 1 k.p.c., czy też w punkcie 3. tego przepisu, jest
niewątpliwe, że jedno z nich nie zostało spełnione. Wskazane wymagania nie są
tożsame i mające je spełniać elementy skargi nie mogą być ujęte łącznie, lecz
powinny być odrębnie sformułowane i uzasadnione.
Stosownie do art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., skarga powinna zawierać
uprawdopodobnienie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy. Wymaganie to jest spełnione, gdy skarżący
oświadczy, że szkoda już wystąpiła, wskazując jej rodzaj i rozmiar, i twierdzenie to
uprawdopodobni. W każdym razie, w chwili wnoszenia skargi szkoda musi już
istnieć, nie wystarcza samo zagrożenie jej wystąpienia (por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., IIICNP 4/05, z 27 października 2005 r.,
VCNP 28/05 i z dnia 11 stycznia 2006 r., IICNP 13/05, dotychczas niepublikowane).
Konfrontacja tych wymagań z treścią skargi, w której podano, że „utrzymanie
w mocy zaskarżonego orzeczenia niewątpliwie wyrządzi szkodę pozwanemu”
wyraźnie wskazuje, że także wymaganie istotne skargi, przewidziane w art. 424 5
§ 1 pkt 4 k.p.c., nie zostało spełnione.
Wreszcie, zawarte w skardze stwierdzenie: „pozwany z uwagi na wartość
przedmiotu sporu wykorzystał wszystkie możliwe środki odwoławcze, skarga
kasacyjna była niedopuszczalna”, nie czyni zadość wymaganiu wykazania, że
wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Skarżącego obciąża bowiem
obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków
zaskarżenia, a więc powinien wykazać – powołując odpowiednie przepisy - że od
zaskarżonego orzeczenia nie przysługiwała skarga kasacyjna, ani nie zachodziły
podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
17 sierpnia 2005r., ICNP 5/05, OSNC 2005/1/17).
Brak w zakresie każdego z wymienionych wymagań istotnych z osobna,
stanowi podstawę odrzucenia skargi, o czym Sąd Najwyższy orzekł stosownie do
art. 4248 § 1 k.p.c.
W tej sytuacji już tylko na marginesie należy dodać, że zawarty w skardze,
obok wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wniosek
„o uchylenie zaskarżonego orzeczenia, uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w G.
(...) i oddalenie powództwa” świadczy o niezrozumieniu przez skarżącego istoty i
funkcji wniesionej przezeń skargi.
Jej celem jest umożliwienie stronie poszkodowanej w wyniku prawomocnego
orzeczenia niezgodnego z prawem uzyskania we właściwym postępowaniu
stwierdzenia tej niezgodności, które dopiero otwiera drogę do dochodzenia od
Skarbu Państwa naprawienia poniesionej w ten sposób szkody (art. 417 1 § 2 k.c.).
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, nawet
w wypadku uwzględnienia skargi, Sąd Najwyższy nie może orzeczenia zmienić,
ani go uchylić.
db