Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 15/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses claim for state liability due to failure to file extraordinary appeal first.

Numero d'incarto IV CNP 15/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's claim for state liability regarding a final civil judgment. The plaintiff argued that the lower court incorrectly interpreted civil and criminal law provisions concerning mental capacity and procedural requirements. The court ruled that the claim was inadmissible because the plaintiff failed to file an extraordinary appeal, which was the mandatory prerequisite for seeking state compensation under the relevant statutes.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 89 ust. 2 ustawy o SN: A claim for state liability for a final judgment is inadmissible if the party has not previously filed an extraordinary appeal, as the exhaustion of all available legal remedies is a prerequisite for state compensation.

Parole chiave

Generato dall'IA
state liability extraordinary appeal exhaustion of remedies final judgment civil procedure code nullità procedurale erroneità manifesta mancanza di credibilità

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.aj
Art. 89 ust. 2 ustawy o SN
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast.
Art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast.
Art. 89 § 4 ustawy o SN
skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast.
Art. 39815 i 39816 k.p.c.
Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art.
Art. 95 ustawy o SN
Art. 77 Konstytucji
Wymaganie to wynika z przyjętego przez ustawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art.
Art. 4171 § 2 k.c.
77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody.
art. 82 k.c
przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 82 k.c., poprzez jego błędną interpretację w świetle art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 15/19 POSTANOWIENIE Dnia 17 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Manowska w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L.‎z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt II Ca (…), w sprawie z powództwa A. H.‎przeciwko L. T.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 września 2019 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2018 r. Sąd Okręgowy w L., w sprawie o zapłatę, z powództwa A. H. przeciwko L. T. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 25 września 2017 r. Od powyższego orzeczenia powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając Sądowi II instancji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 82 k.c., poprzez jego błędną interpretację w świetle art. 31 k.k. oraz 17 § 1 pkt 2 w zw. z art. 11 § 2 k.k.s., tj. ustalenie, iż osoba niepoczytalna w świetle przepisów postępowania karnego, a tym samym nie ponosząca w związku z powyższym konsekwencji swoich czynów z uwagi na niepoczytalność jest w świetle prawa cywilnego osobą mającą pełną świadomość i rozeznanie co do swoich czynów, a co za tym idzie uznanie, iż brak świadomości w świetle k.p.c. jest czymś więcej niż niepoczytalność;

2) przepisów prawa procesowego, tj.: art. 321 § 1 k.p.c. poprzez nie orzeczenie o wszystkich żądaniach pozwu, w tym w szczególności poprzez nie orzeczenie w sentencji wyroku tak przez Sąd I, jak i Sąd II instancji w zakresie pkt: 2 pozwu tj. w zakresie żądania ustalenia nieważności aktu notarialnego sporządzonego w kancelarii notarialnej w R. przed notariuszem W. K., (Rep. A (…)), tzn.: umowy przeniesienia własności, poprzez uznanie za nieważne oświadczenia woli powoda w zakresie potwierdzenia otrzymania od pozwanego wskazanej w treści umowy kwoty; art. 193 § 21 k.p.c. poprzez uznanie, iż w sprawie doszło do modyfikacji powództwa w postaci zrzeczenia się roszczenia przez powoda w zakresie pkt.: 2 pozwu, podczas gdy art. 193 § 21 k.p.c. dla każdej modyfikacji powództwa wymaga formy pisemnej, powód zaś w toku niniejszej sprawy nie złożył żadnego pisma cofającego pozew w jakimkolwiek zakresie; art. 52 § 3 k.p.c. poprzez nie zniesienie czynności podjętych w sprawie przez wyłączonego od udziału w niej na swój własny wniosek sędziego referenta, Sędziego Sądu Okręgowego w L., A.

P., w sytuacji, gdy wyłączenie nastąpiło zgodnie z treścią postanowienia tego Sądu, w dniu 25 września 2018 r. tj. w terminie niepozwalającym na zapoznanie się z szerokim materiałem dowodowym zebranym w sprawie nowemu sędziemu referentowi.W dalszej kolejności skarżący wskazał, że wyżej wskazany wyrok Sądu Okręgowego w L. jest niezgodny z art. 82 k.c. w zw. z art. 31 k.k. oraz 17 § 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 11 § 2 k.k.s., a także, że jest niezgodny z art. 321 § 1 k.p.c., art. 193 § 21 k.p.c. oraz art. 52 § 3 k.p.c. Skarżący podniósł również, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, gdyż w niniejszej sprawie nie przysługiwała skarga kasacyjna.

Nie wystąpiły także podstawy wznowienia postępowania przewidziane w art. 401, 4011, 403 i 4161 k.p.c. W konkluzjach skarżący domagał się stwierdzenia, że zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w L. jest niezgodny z art. 82 k.c., ‎w zw. z art. 31 k.k. oraz 17 § 1 pkt 2 oraz w zw. z art. 11 § 2 k.k.s., a także że jest niezgodny z art. 321 § 1 k.p.c., art. 193 § 2 1 k.p.c. oraz art. 52 § 3 k.p.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest, co do zasady, dopuszczalna tylko wtedy, gdy zmiana lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wymaganie to wynika z przyjętego przez ustawodawcę założenia, że odpowiedzialność majątkowa Skarbu Państwa przewidziana w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c. może wchodzić w grę tylko wtedy, gdy strona poszkodowana uczyniła wszystko co możliwe, aby nie dopuścić do powstania szkody. Innymi słowy, obowiązkiem strony jest wykorzystanie wszystkich istniejących w systemie instytucji prawnych i dopiero ich bezskuteczność lub brak może, w razie wystąpienia szkody, uzasadniać odpowiedzialność Skarbu Państwa. Pogląd ten koresponduje z założeniem, że demokratyczne państwo prawne, powinno wymagać od członków tej wspólnoty tj.: obywateli, dbałości o swoje prawne interesy i partycypowania w dostarczanych przez prawo środkach, w szczególności środkach zaskarżenia.Wnosząc skargę dnia 25 stycznia 2019 r., uszło uwadze powoda, że w dniu 3 kwietnia 2018 r., a więc przed wniesieniem skargi, do polskiego systemu prawnego wprowadzono kolejny nadzwyczajny środek zaskarżenia, tj. skargę nadzwyczajną, której celem jest eliminacja prawomocnych orzeczeń naruszających zasady lub wolności i prawa człowieka i obywatela określone w Konstytucji albo w sposób rażący naruszających prawo przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, Dz.

U. z 2018 r. poz. 5 z późn. zm. - dalej "ustawa o SN"). Zważywszy, że uwzględnienie skargi nadzwyczajnej - zgodnie z art. 39815 i 39816 k.p.c. w związku z art. 95 ustawy o SN - prowadzi do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i orzeczenia na nowo co do istoty sprawy, a więc do eliminacji przyczyny "szkody judykacyjnej", jest oczywiste, iż spełniając wymagania określone art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., wnoszący skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia musi wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku nie jest możliwe także w wyniku wniesienia skargi nadzwyczajnej.Mając ponadto na względzie, że przyczyny uwzględnienia skargi nadzwyczajnej są zbieżne z przyczynami uwzględnienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 89 § 1 pkt 1 i 2 ustawy o SN), a także biorąc pod uwagę unormowanie zawarte w art. 89 § 4 ustawy ‎o SN, należy przyjąć, iż począwszy od dnia 4 kwietnia 2018 r. strona wnosząca skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wypełniając obowiązek przewidziany w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., musi wykazać, że złożyła do uprawnionego organu (art. 89 § 2 ustawy o SN) wniosek o wniesienie skargi nadzwyczajnej i nie został on uwzględniony.

Niewykazanie tej okoliczności powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.aj