Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 122/10 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal review due to missing statutory requirements for damages and exhaustion of remedies.

Numero d'incarto IV CNP 122/10
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal to declare a final judgment unlawful, citing critical procedural deficiencies. Although the lower court had dismissed the original alimony claim, the appeal failed to substantiate damages or prove that no other legal remedies were available. The court ruled that the appeal lacked essential elements mandated by civil procedure law, rendering it inadmissible without further correction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for review of a final judgment must cumulatively demonstrate the specific legal provision violated and prove the occurrence of damages; failure to meet any single requirement constitutes a fatal defect leading to dismissal.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for review final judgment damages substantiation exhaustion of remedies procedural defect civil procedure code dismissal of appeal

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
kosztami postępowania (art. 102 w związku z art.
Art. 42412 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
424 12, 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).
Art. 203 § 2 k.p.c.
Cofnięty pozew – zgodnie z art. 203 § 2 k.p.c. – nie
art. 4245 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 203 § 2 k.p.c
Cofnięty pozew – zgodnie z art. 203 § 2 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 122/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie ze skargi powódki

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 26 lutego 2010 r.,

w sprawie z powództwa D. M.

przeciwko J. M.

o alimenty,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 8 kwietnia 2011 r.,

1. odrzuca skargę,

2. oddala wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu,

3. nie obciąża powódki kosztami postępowania

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 26 lutego 2010 r. Sąd Okręgowy w G. – na skutek cofnięcia

przez powódkę apelacji i pozwu – uchylił wyrok Sądu Rejonowego w G.

zasądzający alimenty i umorzył postępowanie.

Od wyroku Sądu drugiej powódka wniosła skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

ustanowiona ustawą z 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania

cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r.

Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem

prawnym

sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są związane nie

tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale wynikają także z

potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego

została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie przepisu

prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga

dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe i wniosek o stwierdzenie niezgodności

orzeczenia z prawem.

Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być

spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek

z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym

dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde

z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy

wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być zatem

spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:

z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia III CNP 21/05 niepubl.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego zostało wyjaśnione, że przewidziany

w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. obowiązek uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody

polega na złożeniu przez skarżącego oświadczenia, że szkoda wystąpiła – ze

wskazaniem jej rodzaju i rozmiaru – oraz uwiarygodnieniu tego oświadczenia przez

powołanie i przedstawienie dowodów bądź innych środków, nawet nieuznawanych

przez kodeks postępowania cywilnego za dowody, jak pisemne oświadczenia,

surogaty dokumentów czy tzw. opinie prywatne (por. postanowienia Sądu

Najwyższego: z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16,

z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05, niepubl.). Niezbędne jest przy tym

przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego czas powstania

szkody oraz związek przyczynowy między wydaniem zaskarżonego orzeczenia

a szkodą (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r.,

IV CNP 38/05 OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141).

Tymczasem

uprawdopodobnienia

zamieszczony

szkody

nie

w

odpowiada

skardze

wywód

dotyczący

przedstawionym

wymaganiom.

Uszło bowiem uwagi skarżącej, że przez wydanie zaskarżonego wyroku nie mogło

dojść do wyrządzenia szkody. Cofnięty pozew – zgodnie z art. 203 § 2 k.p.c. – nie

wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wytoczeniem powództwa. Nie ma

zatem przeszkód, aby skarżąca ponownie wytoczyła powództwo o alimenty (o ich

zasądzenie, jak w cofniętym pozwie, od 1 lipca 2009 r.). Zawarte w skardze

uprawdopodobnienie szkody spowodowanej wydaniem zaskarżonego orzeczenia

nie może być więc uznane za spełniające wymaganie przewidziane w art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c.

Wniesiona przez skarżącą skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie spełnia też wymagania polegającego na wykazaniu,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że ten obciążający

skarżącego obowiązek oznacza przeprowadzenie prawniczej analizy przepisów

dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub

które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Zgodnie z art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. skarżący musi „wykazać” (a

więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy

„uwiarygodnić”), że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe. Podkreśla się, że nie chodzi tylko o skargę

kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale także o inne środki prawne

pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia, ewentualnie służące pozbawieniu

lub ograniczeniu wykonalności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Wprawdzie w skardze został zamieszczony odrębny punkt dotyczący

wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe, jednakże został on ograniczony do

stwierdzenia, iż skarga kasacyjna nie przysługuje i nie ma podstaw do wniesienia

skargi o wznowienie postępowania. Okoliczności poddane przez skarżących nie

mogą być zatem uznane za spełniające wymaganie przewidziane w art. 424 5 § 1

pkt 5 k.p.c.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy odrzucił skargę (art. 424 8 § 1

k.p.c.) i nie obciążył powódki – ze względu na jej sytuacją życiowa i materialną –

kosztami postępowania (art. 102 w związku z art. 424 12, 39821 i art. 391 § 1 k.p.c.).

Oddaleniu podlega natomiast wniosek adwokata o przyznanie od Skarbu Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, związanych

w wniesieniem skargi. Kierując się wnioskami wynikającymi z praktyki kasacyjnej,

że adwokatowi (radcy prawnemu) nie przysługują koszty „pomocy prawnej”

udzielonej

stronie

z

uchybieniem

podstawowym

zasadom

staranności

i profesjonalizmu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 lutego 1999 r.,

II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz. 123, i z dnia 18 marca 1999 r., I CKN

1046/97, OSNC 1999, nr 10, 178), można bowiem również przyjąć, jak trafnie

wskazano w piśmiennictwie, że omawiane koszty nie przysługują także wtedy, gdy

pełnomocnik z urzędu – mimo oczywistych przeciwwskazań i przewidywań –

sporządził i wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, podlegającą odrzuceniu z powodu braku przesłanek określonych w art.

4245 (por. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 września

2000 r., III CZP 14/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 21).