Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 12/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for legal inconsistency ruling that no new expert opinion was legally required.

Numero d'incarto IV CNP 12/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court refused to accept the plaintiff's appeal challenging a final judgment that dismissed a car repair compensation claim. The plaintiff argued the lower court violated procedural rules by failing to order a new expert opinion on vehicle valuation and repair costs, despite previously deeming the existing expert's report flawed. The court held that parties must bear the burden of proving procedural violations and that a party cannot unilaterally demand a new expert opinion merely because the first one was contested in the appeal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.: A party cannot claim a final judgment violates procedural law if the omission of a new expert opinion was not legally required, as the burden of proving procedural error lies with the appellant and does not include a right to demand a new expert solely due to a contested prior opinion.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural inconsistency appeal expert opinion requirement burden of proof procedural final judgment review civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4241 § 1 k.p.c.
i to w sposób kwalifikowany (art. 4241 § 1 k.p.c.).W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania (art.
Art. 232 k.p.c.
Nie znaczy to jednak, że przebieg postępowania w rozpoznawanej wcześniej sprawie powodował konieczność przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego (art. 232 k.p.c.).
Art. 278 § 1 k.p.c.
Art. 286 k.p.c.
z art. 286 k.p.c. Sąd drugiej instancji nie przeprowadził bowiem dowodu z dodatkowej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki i mechaniki samochodowej, wyceny wartości pojazdów samochodowych i kosztów napraw.
Art. 4249 k.p.c.
4241 § 1 k.p.c.).W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono stosownie art.
Art. 98 k.p.c.
4249 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono stosownie art. 98 k.p.c., art.
Art. 108 § 1 k.p.c.
98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i § 3, 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r.
§ 3, 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych
i § 3, 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.
art. 232 k.p.c
Nie znaczy to jednak, że przebieg postępowania w rozpoznawanej wcześniej sprawie powodował konieczność przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego (art. 232 k.p.c.).
art. 286 k.p.c

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 12/17 POSTANOWIENIE Dnia 11 października 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie ze skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. ‎z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt IX Ga (…), w sprawie z powództwa L.T.M. ‎przeciwko J.S. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 11 października 2017 r., 1. odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania;

2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego 2717 (dwa tysiące siedemset siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi.

UZASADNIENIE

Powód złożył skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 18 grudnia, w którym – po rozpatrzeniu apelacji obu stron – zmieniono wyrok Sądu Rejonowego z dnia 15 lipca 2015 r. i oddalono powództwo oraz oddalono apelację powoda.Skarżący stwierdził, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania, tj. art. 232 k.p.c. w zw. z art. 278 § 1 w zw. z art. 286 k.p.c. Sąd drugiej instancji nie przeprowadził bowiem dowodu z dodatkowej opinii biegłego sądowego z zakresu techniki i mechaniki samochodowej, wyceny wartości pojazdów samochodowych i kosztów napraw.

Stało się tak pomimo jednoznacznego uznania przez Sąd sporządzonej już w sprawie opinii za niespójną i zawierającą uchybienia. Tymczasem w sprawie było niezbędne przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z uwagi na występujące w sprawie zagadnienie wymagające wiedzy specjalistycznej (s. 2 skargi).Skarżący wskazał, że zaskarżenie kwestionowanego wyroku innymi środkami prawnymi nie było możliwe. Uprawdopodobniając poniesione przez skarżącego szkody majątkowej, stwierdził on, że w wyniku wydania zaskarżonego wyroku poniósł szkodę w wysokości 10.987 zł.

Obejmuje ona kwotę przeznaczoną na zakup i wymianę sprawnej skrzyni biegów do samochodu służącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Oddalenie powództwa w całości spowodowało nieodzyskanie wyłożonej już kwoty na naprawę samochodu.Skarżący domagał się stwierdzenia, że zaskarżony wyrok jest niezgodny ze wskazanymi wcześniej przepisami k.p.c.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.Sądy meriti rozstrzygały spór o odszkodowanie w związku z wykonaniem naprawy samochodu powoda przez stronę pozwaną (art. 471 k.c.).

Powoda obciążał obowiązek wykazania przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanego, w tym niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy (niewłaściwej naprawy samochodu marki D.). Dla wykazania tej przesłanki powołany został dowód z opinii biegłego R.D.. Opinia ta została zakwestionowana w apelacji wniesionej przez pozwanego z szerokim uzasadnieniem. Wątpliwości te zostały podzielone przez Sąd Okręgowy, który wcześniej zauważył, że opinia biegłego mogła być podstawowym środkiem dowodowym prowadzącym do ustalenia prawidłowości lub nieprawidłowości wykonania umowy o naprawę samochodu powoda.

Skarżący (powód) znał zatem stanowisko (i argumenty) apelującego pozwanego i musiał się liczyć z tym, że może ponosić konsekwencje niepowodzenia ciężar dowodu w tym zakresie (art. 6 k.c.). Rzecz jasna, strona w apelacji lub postępowaniu apelacyjnym nie musi wnosić o przeprowadzenie kolejnego dowodu z opinii innego biegłego „na wypadek uznania przez Sąd drugiej instancji (pierwszej) opinii za wadliwą”. Nie znaczy to jednak, że przebieg postępowania w rozpoznawanej wcześniej sprawie powodował konieczność przeprowadzenia z urzędu dowodu z opinii biegłego (art. 232 k.p.c.).

Nie było zatem podstaw do twierdzenia, że doszło do wydania kwestionowanego wyroku z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów k.p.c. i to w sposób kwalifikowany (art. 4241 § 1 k.p.c.).W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi powoda do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.).O kosztach postępowania wywołanego skargą orzeczono stosownie art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c. i § 3, 4 rozporządzenia MS z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804, zmiana: Dz.U. z 2016, poz. 1667) i w zw. z art. 42412 k.p.c.aj