Supreme Court dismisses appeal for legal review due to failure to prove impossibility of other remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal challenging the lower court's refusal to revoke the enforceability of a payment order. The plaintiffs argued the lower court violated specific civil procedure articles but failed to meet statutory requirements. The court ruled that the appeal was rejected because the plaintiffs merely stated rather than proved the impossibility of using other legal remedies.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.: An appeal for review of a final judgment is inadmissible if the appellant fails to conclusively demonstrate that other legal remedies are impossible to use.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 12/12
POSTANOWIENIE
Dnia 23 maja 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 29 grudnia 2010 r.,
w sprawie z powództwa J. K. – S. i J.
K.- S.
przeciwko Produkcja i Handel Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością
w S.
o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 23 maja 2012 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2010 r., Sąd Okręgowy oddalił apelację
powodów J. K.-S. i J. K.-S. od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 lipca 2010 r.,
oddalającego powództwo skierowane przeciwko pozwanej „Produkcja i Handel”
Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o pozbawienie wykonalności tytułu
wykonawczego w postaci bliżej określonego nakazu zapłaty.
Powyższy
wyrok
Sądu
Okręgowego
powodowie
zaskarżyli
skargą
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W skardze
podnieśli niezgodność wyroku z art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 552 k.s.h.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
ustanowiona ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks
postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych
(Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98) jest – podobnie jak skarga kasacyjna – środkiem
prawnym sformalizowanym. Wysokie wymagania formalne stawiane skardze są
związane nie tylko z jej specjalną, nadzwyczajną funkcją w systemie prawa, ale
wynikają także z potrzeby spełnienia wysokich oczekiwań profesjonalnych.
Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia powinna zawierać oznaczenie orzeczenia, od którego
została wniesiona, przytoczenie jej podstaw i ich uzasadnienia, wskazanie
przepisów
prawa,
uprawdopodobnienie
z
którym
zaskarżone
orzeczenie
wyrządzenia
szkody,
spowodowanej
jest
niezgodne,
przez
wydanie
orzeczenia, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz
wniosek o stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem.
Wymienione wymagania skargi mają charakter konstrukcyjny i powinny być
spełnione kumulatywnie. To oznacza, że skarga niespełniająca któregokolwiek
z nich jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym
dla usuwania braków i podlega odrzucenie bez wzywania do ich usunięcia. Każde
z tych wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. – na co Sąd Najwyższy
wielokrotnie zwracał uwagę – ma charakter samoistny, powinno być, zatem
spełnione niezależnie od innych wymagań (por. postanowienia Sąd Najwyższego:
z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05 i z dnia 18 stycznia 2005 r., III CNP 21/05,
nie publ.).
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać przytoczenie jej podstaw
oraz ich uzasadnienie a nadto wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone
orzeczenie jest niezgodne. Stosownie zaś do treści art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
skarżący musi „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że
wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie
jest możliwe. Polega to na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób
wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia
i przekonującym uzasadnienia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
28 czerwca 2011 r. I CNP 16/11, nie publ.; z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt
III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 - 8, poz. 140.). Skarżącego obciąża
obowiązek przedstawienia analizy prawnej wszystkich przepisów dotyczących
środków prawnych, które mogłyby prowadzić do wzruszenia wyroku, których
zastosowanie jest jednak niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku (zob. też postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r.,
sygn. akt I CNP 108/08, nie publ.). W konsekwencji wymaganie przewidziane w art.
4245 § 1 pkt 5 k.p.c. nie jest spełnione, jeżeli jak to jest w niniejszej skardze,
powodowie ograniczyli się do stwierdzenia, że nie jest możliwe wzruszenie wyroku
z użyciem innych środków prawnych (w tym przypadku skargi kasacyjnej) z uwagi
na wartość przedmiotu zaskarżenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia
12 sierpnia 2009 r. II CNP 50/09, nie publ.). Trzeba też podkreślić, ze zgodnie
z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga powinna zawierać uprawdopodobnienie
wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie zaskarżonego orzeczenia.
W judykaturze Sądu Najwyższego przyjmuje się, że ten element konstrukcyjny
skargi powinien obejmować nie tylko wskazanie na istnienie szkody i określenie
zdarzenia,
które
ją
spowodowało,
ale
także
uprawdopodobnienie
jej
dotychczasowego rozmiaru (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2010 r.,
I CNP 35/10, nie publ.; postanowienie SN z dnia 28 kwietnia 2009 r., I CNP 11/09,
niepubl.; postanowienie SN z dnia 30 września 2008 r., I CNP 63/08, nie publ.;
postanowienie SN z dnia 21 lipca 2008 r., I CNP 44/08, niepubl.; postanowienie SN
z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006/7-8/141; postanowienie SN
z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). Również ten element
skargi nie został skonstruowany zgodnie ze wskazanymi wymaganiami.
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie 4248 § 1 k.p.c. postanowił, jak
w sentencji.