Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 112/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to new Civil Procedure Code restricting standing for final judgments.

Numero d'incarto IV CNP 112/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a district court ruling unlawful. The plaintiff sought to challenge a final judgment from the first instance, but the new Civil Procedure Code limited such appeals to specific final rulings by the second instance. The court held that because the new law excluded the challenged ruling from the scope of permissible appeals, the proceeding was procedurally inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 424 § 1 k.p.c.; Art. 355 § 1 k.p.c.: Appeals to declare judgments unlawful are inadmissible if the judgment does not fall within the categories of final rulings specified in the new Civil Procedure Code, rendering the entire proceeding void.

Parole chiave

Generato dall'IA
admissibility of appeal final judgment standing Civil Procedure Code procedural exclusion second instance rulings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 424 § 1 k.p.c.
ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art.
Art. 355 § 1 k.p.c.
niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355
Art. 391 § 1 k.p.c.
§ 1 w związku z art. 391 § 1, art.
Art. 398 § 21 k.p.c.
391 § 1, art. 39821 i art.
Art. 424 § 12 k.p.c.
ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw.
Art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98
art. 1215 § 3 k.p.c
11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.).
art. 4241 k.p.c
orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c.
art. 42412 k.p.c
39821 i art. 42412 k.p.c.; por.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 112/11

POSTANOWIENIE

Dnia 21 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 27 października 2009 r., w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 21 lutego 2012 r.,

umarza postępowanie

Uzasadnienie

Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu

Okręgowego z dnia 27 października 2009 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks

cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo

upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu

25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków

sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co

do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji

w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie

wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie

i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub

ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art. 5192,

art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). W wypadku orzeczeń od których

skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie

prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez

uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia w postępowaniu ze skargi,

chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 424 1b k.p.c.).

W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co

oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego

(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady

prawnej, z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż

od chwili jej wejścia w życie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

orzeczeń innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy

to także skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.

Skoro

skarga

stała

się

niedopuszczalna,

wydanie

orzeczenia

jest

niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355

§ 1 w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.; por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, nie publ., z dnia

24 listopada 2010 r., II CNP 67/10, nie publ., 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10,

nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 73/10, nie publ., z dnia 10 grudnia

2010 r., II CNP 76/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., IV CNP 85/10, nie publ.,

z dnia 17 grudnia 2010 r., III CNP 5/10, nie publ.).

O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98

§ 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412 k.p.c. mając na względzie, że, skoro można

żądać odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego

orzeczenia w odrębnym postępowaniu, to w tym postępowaniu może też zostać

wykorzystana i wynagrodzona opinia prawna wyrażona w odpowiedzi na skargę,

sporządzonej przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.