Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to prove damage and exhaust legal remedies.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiffs' appeal for retrial of a final judgment regarding property delivery. The plaintiffs failed to meet statutory requirements by failing to provide evidence or surrogates proving the damage claimed, which they incorrectly identified as expert fees. Furthermore, the court found the plaintiffs did not sufficiently demonstrate that no other legal remedies were available to challenge the original verdict.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal for retrial requires the appellant to convincingly prove the damage caused by the judgment and exhaustively demonstrate that no other legal remedies exist.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 11/11
POSTANOWIENIE
Dnia 27 maja 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie ze skargi powodów
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego
z dnia 17 grudnia 2008 r., z powództwa W. S. i W. S.
przeciwko Z. S. i R. S.
o wydanie nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 27 maja 2011 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
W związku ze skargą powodów W. S. i W. S. o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 grudnia 2008 r. Sąd
Najwyższy zważył, co następuje.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem,
czy jest on zaskarżony w całości lub w części, przytoczenie jej podstaw oraz ich
uzasadnienie, wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest
niezgodny, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez
wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego
wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto –
gdy skargę wniesiono stosując art. 4241 § 2 k.p.c. – że występuje wyjątkowy
wypadek uzasadniający wniesienie skargi, wniosek o stwierdzenie niezgodności
wyroku z prawem.
Skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie
wyroku, którego skarga dotyczy polega na przedstawieniu wyodrębnionego
wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas
jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego
z prawem (por.: postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt IV CNP
38/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 141; postanowienie SN z dnia 22 listopada
2005 r., sygn. akt I CNP 19/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 września
2005 r., sygn. akt III CNP 5/05, nie publ.; postanowienie SN z dnia 11 sierpnia
2005 r., sygn. akt III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16). Zgodnie
z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego, ten kreatywny wymóg skargi
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia obliguje
skarżących do złożenia oświadczenia, że szkoda wystąpiła, jak również do
wskazania jej rodzaju i rozmiaru, a ponadto do powołania lub przedstawienia
dowodów lub innych środków uwiarygodniających jej twierdzenie. Przesłanka
uprawdopodobnienia szkody, uregulowana w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c., zostaje
spełniona, jeżeli skarżący powołają w skardze nie tylko wszystkie znane im fakty,
które wskazują na związek między zaskarżonym wyrokiem a doznanymi wskutek
jego wydania stratami lub utraconymi korzyściami, ale ponadto powołają dowody
lub co najmniej ich surogaty, które uczynią twierdzenie o wyrządzeniu szkody
wiarygodnym (tak m.in.: postanowienie SN z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06,
nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, teza
opublikowana w Biuletynie SN z 2006 r., nr 6, s. 8). Tak rozumianego obowiązku
skarżący nie spełnili. Skarżący za szkodę uznają koszty opinii biegłego i oględzin
w wysokości 2.948,08 zł, które ich zdaniem mieli ponieść. Niemniej jednak nie
przedstawili jakiekolwiek dowodu lub jego surogatu w tym zakresie. Wątpliwości
budzi również powyższa kwota, podczas gdy wartość przedmiotu zaskarżenia
(błędnie określoną jako wartość przedmiotu sporu) oznaczyli na kwotę 1.000 zł.
Koszty biegłego jak i koszty oględzin są częścią składową kosztów procesu, które –
nawet gdyby zostały już uiszczone przed wniesieniem skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia – nie stanowią szkody
w rozumieniu art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. (por.: postanowienie SN z dnia 26 czerwca
2008 r., sygn. akt I CNP 47/08, nie publ.; postanowienie SN z dnia 23 sierpnia
2007 r., sygn. akt I BP 24/07, nie publ.; postanowienie SN z dnia 28 listopada
2006 r., III CNP 46/06 nie publ.; postanowienie SN z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt
II BP 11/06, OSNP z 2007 r., nr 15 – 16, nr 223).
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. skarżących obciąża obowiązek
przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia,
których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie
mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinni wykazać, że od zaskarżonego wyroku
nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie
zaskarżonego orzeczenia (postanowienie SN z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt
I CNP 108/08, nie publ.). Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy
przepisów
dotyczących
środków
prawnych,
których
zastosowanie
jest
niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Skarżący
muszą „wykazać”, a więc nie „wskazać”, „przytoczyć” czy „uwiarygodnić”, że
wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było
i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych
środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu
tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na
dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie SN z dnia
27 stycznia 2006 r., sygn. akt III CNP 23/05, OSNC z 2006 r., nr 7 – 8, poz. 140).
Nie chodzi tylko o skargę kasacyjną czy skargę o wznowienie postępowania, ale
także o inne środki prawne pozwalające na zmianę lub uchylenie orzeczenia,
ewentualnie
służące
pozbawieniu
lub
ograniczeniu
wykonalności
(zob.
postanowienie SN z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt I CNP 50/08, nie publ.).
Skarżący wykazali, że w niniejszej sprawie nie przysługiwała skarga kasacyjna
z uwagi na wartość przedmiotu zaskarżenia, ale pozostała argumentacja
skarżących nie dowodzi tego, że nie przysługiwały i nie przysługują im jakiekolwiek
inne środki prawne.
Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.