Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 109/07 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to procedural defects and missing legal grounds.

Numero d'incarto IV CNP 109/07
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych's appeal against a final court order regarding property division in an enforcement proceeding. The applicant failed to specify whether the challenged ruling was contested in its entirety or partially, and merely repeated statutory text without providing necessary legal reasoning. Additionally, the appeal was rejected because the required court fee was not paid in the correct amount.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 1302 § 3 k.p.c. An appeal against a final judgment is inadmissible if the party could have used other remedies, and the complaint must clearly state the scope of the challenge while providing substantive legal arguments, not just citing the law.

Parole chiave

Generato dall'IA
final judgment appeal procedural defects scope of complaint legal reasoning requirement court fee payment enforcement proceedings supreme court review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4245 § 1 k.p.c.
analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 §
art. 1302 § 3 k.p.c.
podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.
art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2
art. 4241 § 1 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 §
art. 1302 § 3 k.p.c
podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 109/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jan Górowski

w sprawie ze skargi wierzyciela Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego w R.

z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z wniosku wierzycieli

przy uczestnictwie G. Spółki z o.o.

z udziałem nabywcy B.P.

o egzekucję z nieruchomości,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 sierpnia 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 marca 2006 r. Sąd Rejonowy w K. przysądził

własność objętej egzekucją nieruchomości na rzecz B.P. Postanowieniem z dnia 2

czerwca Sąd ten sporządził plan podziału sumy uzyskanej z tej egzekucji w kwocie

843 012 zł. Zarzuty co do tego planu Sąd Rejonowy w K. częściowo uwzględnił

postanowieniem z dnia 22 września 2006 r.

Zażalenie Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych od tego

ostatniego orzeczenia Sąd Okręgowy w R. oddalił postanowieniem z dnia 1 grudnia

2006 r.

Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w skardze z dnia

8 stycznia 2007 r. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w R. z dnia 1 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub

mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia

spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia

sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego

podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa

człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod

warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już

dopuszczalna.

Ustawodawca wśród wymagań konstrukcyjnych tego nadzwyczajnego

i wysoce sformalizowanego środka zawartych w art. 424 5 § 1 k.p.c., nałożył na

skarżącego obowiązek wskazania czy zaskarża orzeczenie w całości, czy też

w części. Wniesiona skarga nie zawiera tego elementu, co już może stanowić

podstawę do jej odrzucenia (por. odpowiednio postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007, nr 9-10, poz. 136).

Wymaganie wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie jest spełnione jeżeli skarżący bez przeprowadzenia

analizy prawnej ogranicza tę część skargi do powtórzenia treści przepisu art. 4245 §

1 pkt 5 k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 sierpnia 2005 r.,

l CNP 5/05, OSNC 2006, Nr 1, poz. 17 i z dnia 28 października 2005 r., V CNP

13/05, LEX 186765). Nawet niedopuszczalność środków prawnych nie zwalnia

skarżącego od przedstawienia w tej materii jurydycznego wywodu. Wniesiona

skarga nie spełnia więc także i tego wymagania.

Poza tym skarga od której - jak w omawianym wypadku - nie została

uiszczona opłata stała w prawidłowej wysokości podlegała odrzuceniu a limine na

podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 i 2

k.p.c.).