Supreme Court dismisses appeal against first-instance judgment due to lack of exceptional circumstances and failure to prove renewal claim impossibility.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal against a final judgment from the District Court regarding a construction services dispute. The plaintiff argued the lower court violated procedural rules but failed to demonstrate that the missed appeal deadline was caused by an exceptional circumstance such as severe illness or force majeure. The court ruled that the plaintiff's own representative's error constituted a normal risk, and since the plaintiff could not prove the renewal procedure was impossible, the appeal was inadmissible under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1, 424 § 2, 424 § 1 pkt 5, 424 § 8 k.p.c.: An appeal against a first-instance judgment is admissible only if the applicant proves an exceptional circumstance preventing the use of the appeal remedy and a qualified violation of legal order; failure to prove the impossibility of filing a renewal claim renders the appeal inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 108/09
POSTANOWIENIE
Dnia 24 lutego 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Strzelczyk
w sprawie ze skargi powoda
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S.
z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt V GC (…),
w sprawie z powództwa J. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą
Zakład Usług Budowlanych w S.
przeciwko W. J. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Obsługi
Rolnictwa „B.(…)” w S.
o zapłatę kwoty 13.190,98 złotych,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 lutego 2010 r.,
odrzuca skargę
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w S. w sprawie z powództwa J. G. przeciwko W. J. o zapłatę
wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2009 r. oddalił powództwo rozstrzygając o kosztach
postępowania jak w sentencji.
Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego
orzeczenia wskazując w uzasadnieniu, że jest ono niezgodne z następującymi
przepisami prawa: art. 47914 § 4 k.p.c., art. 299 k.p.c., art. 47912 § 1 k.p.c., art. 379 pkt 5
k.p.c. i art. 9 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji, gdy przez jego
wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w
drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 424 1 §
1 k.p.c.). Na zasadzie wyjątku od powyższej reguły skargę można wnieść od orzeczenia
sądu pierwszej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków
prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych
przysługujących stronie środków prawnych. W takiej sytuacji dopuszczalność skargi
uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch dodatkowych przesłanek, tj.
istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o
kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku
prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela (art. 4241 § 2
k.p.c.).
W ugruntowanym już orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że za
wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 4241 § 2 k.p.c. można uznać np.
nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu
ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez
pracownika sądu, a zatem, że w przepisie tym chodzi o sytuacje, gdy nie skorzystanie z
przysługującego stronie środka odwoławczego spowodowane było wyjątkowymi
okolicznościami, które obiektywnie uniemożliwiały jej wniesienie tego środka (zob. np.
postanowienie SN z 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006, nr 6, poz. 113;
postanowienie SN z 19 października 2006 r., III BU 2/06, OSNP 2007, nr 17-18, poz.
263; postanowienie SN z 22 marca 2007 r., II CNP 35/07, niepubl; postanowienie SN z
12 grudnia 2007 r., I CNP 111/07, niepubl; postanowienie SN z 27 listopada 2008 r., II
CNP 105/08, niepubl; wyrok SN z 24 czerwca 2009 r., I CNP 28/09, niepubl.).
Powód wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia sądu
pierwszej instancji nie wykazał, że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający
dopuszczalność skargi. Przytoczona przez niego argumentacja zmierza co najwyżej do
wykazania, że niezgodność z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego oraz naruszenia konstytucyjnych wolności i praw człowieka i
obywatela. Zdaniem powoda uchybienia, których dopuścił się Sąd pierwszej instancji
skutkowały naruszeniem konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i jawnego
rozpoznania sprawy. Skarżący nie wskazał natomiast istnienia okoliczności, z których
wynikałoby, że nie skorzystanie z przysługującego środka odwoławczego, a konkretnie z
apelacji,
spowodowane
było
wyjątkowymi
okolicznościami,
które
obiektywnie
uniemożliwiały skarżącemu wniesienie tego środka prawnego. Przeciwnie, sam
skarżący w uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że na skutek błędu reprezentującego go
pełnomocnika, apelacja od przedmiotowego wyroku została wniesiona po upływie
przewidzianego prawem terminu i z tej przyczyny została odrzucona. Okoliczność ta nie
stanowi wyjątkowego wypadku usprawiedliwiającego wniesienie skargi o stwierdzenie
niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (zob. np. postanowienie SN z 27
listopada 2008 r., II CNP 105/08, niepubl; postanowienie SN z 20 lutego 2008 r., I CNP
4/08, niepubl.).
Zważyć też należy, że zgodnie z treścią przepisu art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c., na
wnoszącym skargę ciąży obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego
orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Środkiem
prawnym, który przysługuje od prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji jest
skarga o wznowienie postępowania. Zatem obowiązkiem wnoszącego skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest przeprowadzenie
wywodu, z którego wynikałoby, że środek ten nie jest dopuszczalny albo, że z innych
względów nie mógłby odnieść skutku. Należy przy tym podkreślić, że artykuł 4245 § 1
pkt 5 k.p.c., wyraźnie wskazuje, że okoliczność ta ma zostać przez skarżącego
„wykazana”. Nie wystarczy zatem samo twierdzenie skarżącego nie poparte w tym
zakresie stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawnych (por.
post. SN z 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 17; post. SN z 22
listopada 2006 r., V CNP 140/06, niepubl; post. SN z 30 stycznia 2008 r., V CNP 199/07,
niepubl.). Skarżący nie przytoczył jednak, w tym zakresie, żadnej argumentacji prawnej
ograniczając się do gołosłownego stwierdzenia, że brak jest podstaw do wniesienia
skargi o wznowienie postępowania. Brak wykazania tej przesłanki powoduje to, że
skarga dotknięta jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym i podlega odrzuceniu, bez
wzywania do jego usunięcia – art. 4248 § 1 k.p.c. (por. post. SN z 12 czerwca 2006 r., I
CNP 21/06, niepubl., post. SN z 27 lipca 2006 r., III CNP 34/06, niepubl., post. SN z 17
stycznia 2007 r. I CNP 76/06, niepubl.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 w zw. z
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. oraz art. 4248 § 2 k.p.c. orzekł jak w sentencji.