Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to new law restricting standing for non-final judgments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the debtor's appeal to declare a lower court's final order unlawful. The debtor argued the order violated legal rights, but the Court found the new Civil Procedure Code limited such appeals to specific final judgments. Consequently, the Court ruled the appeal inadmissible and terminated the proceedings without assigning costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 5192 k.p.c.; Art. 11481 § 3 k.p.c.; Art. 11511 § 3 k.p.c.; Art. 1215 § 3 k.p.c.: An appeal to declare a judgment unlawful is inadmissible if the judgment is not a final ruling of the second instance court or a final order of the second instance in non-procedural proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 107/10
POSTANOWIENIE
Dnia 8 marca 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
Prezes SN Tadeusz Ereciński
w sprawie ze skargi dłużnika
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w G.
z dnia 19 marca 2008 r., w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Gminy
Miasta W., Powszechnej Kasy Oszczędności BP SA w W., Banku Regionalnego SA
w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego we W. i Urzędu Skarbowego w Ś.
przy uczestnictwie dłużnika M. T.
z udziałem H. B.
o egzekucję świadczenia pieniężnego,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 8 marca 2011 r.,
umarza postępowanie oraz nie obciąża skarżącego kosztami
postępowania skargowego
Uzasadnienie
Skarżący wnosił o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu
Okręgowego w G. z dnia 19 marca 2008 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W dniu 22 lica 2010 r. uchwalono ustawę o zmianie ustawy – Kodeks
cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo
upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która weszła w życie w dniu
25 września 2010 r. Zgodnie z przepisami tej ustawy, skarga o stwierdzenie
niezgodności z prawem orzeczenia przysługuje tylko od prawomocnych wyroków
sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie oraz od postanowień co
do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji
w
postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie
wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie
i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub
ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 424 1, art. 5192,
art. 11481 § 3, art. 11511 § 3 i art. 1215 § 3 k.p.c.). W wypadku orzeczeń od których
skarga nie przysługuje, odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie
prawomocnego orzeczenia niezgodnego z prawem można domagać się bez
uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia w postępowaniu ze skargi,
chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków (art. 4241b k.p.c.).
W wymienionej ustawie nie przewidziano przepisów międzyczasowych, co
oznacza – zgodnie z zasadą bezzwłocznego stosowania przepisu procesowego
(por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, zasady
prawnej, z 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00, OSNC 2001, nr 4, poz. 53) – iż od
chwili jej wejścia w życie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń
innych niż wymienionych w art. 4241 k.p.c. jest niedopuszczalna. Dotyczy to także
skarg wniesionych przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy.
Skoro
skarga
stała
się
niedopuszczalna,
wydanie
orzeczenia
jest
niedopuszczalne, a postępowanie wywołane tą skargą należało umorzyć (art. 355
§ 1 w związku z art. 391 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c.; por. postanowienia Sądu
Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CNP 59/10, nie publ., z dnia
24 listopada 2010 r., II CNP 67/10, nie publ., 26 listopada 2010 r., III CNP 49/10,
nie publ., z dnia 10 grudnia 2010 r., II CNP 73/10, nie publ., z dnia 10 grudnia
2010 r., II CNP 76/10, nie publ., z dnia 17 grudnia 2010 r., IV CNP 85/10, nie publ.,
z dnia 17 grudnia 2010 r., III CNP 5/10, nie publ.).
O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 102 w zw. z art. 98
§ 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 42412 k.p.c. mając na względzie, że, skoro można
żądać odszkodowania z tytułu szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego
orzeczenia w odrębnym postępowaniu, to w tym postępowaniu może też zostać
wykorzystana i wynagrodzona opinia prawna wyrażona w odpowiedzi na skargę,
sporządzonej przez Prokuratorię Generalną Skarbu Państwa.