Supreme Court dismissed appeal against first-instance judgment due to failure to pay appeal fee.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the plaintiffs' extraordinary appeal challenging a final judgment from the first instance court. The plaintiffs had previously filed an appeal against the first-instance ruling but failed to pay the required appeal fee within the statutory deadline, leading to the dismissal of that appeal. The court held that this procedural failure did not constitute a qualified violation of fundamental legal principles or constitutional rights necessary to justify an extraordinary appeal against the first-instance decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.; An extraordinary appeal against a first-instance judgment is permissible only when the violation stems from a breach of fundamental principles of legal order or constitutional freedoms, and the failure to pay an appeal fee does not qualify as such a qualified violation.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 104/11
POSTANOWIENIE
Dnia 9 lutego 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Dariusz Zawistowski
w sprawie ze skargi powodów B. W. – D., A. D., E. D., B. T. i Z. T.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w L.
z dnia 9 marca 2010 r., w sprawie z powództwa A. G., B. W. – D., A. D., E. D., B. T.
i Z. T.
przeciwko Międzyosiedlowej Spółdzielni Mieszkaniowej MSM w L.
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 9 lutego 2012 r.,
1. odrzuca skargę
2. nie obciąża powodów kosztami postępowania skargowego
na rzecz strony pozwanej.
Uzasadnienie
Powodowie – /…/ wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku sądu pierwszej instancji, tj. Sądu Okręgowego w L. z dnia 9
marca 2010 r.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, który może zostać wniesiony w ściśle
określonych w ustawie przypadkach.
Co do zasady skarga przysługuje od prawomocnych orzeczeń Sądu drugiej
instancji, jednak w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika
z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych
wolności albo praw człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia
niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu pierwszej lub drugiej instancji
kończącego
postępowanie
w
sprawie,
jeżeli
strona
nie
skorzystała
z przysługujących jej środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub
uchylenie wyroku w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych
(art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.). W takiej sytuacji niezgodność orzeczenia Sądu pierwszej
instancji z prawem musi mieć charakter kwalifikowany, a zatem może wynikać
jedynie
z naruszenia
podstawowych
zasad
porządku
prawnego
lub
konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. Jak wskazano
w judykaturze wyjątkowy wypadek, o którym mowa w art. 424 1 § 2, należy
skonkretyzować i uprawdopodobnić (postanowienie SN z dnia 16 maja 2008 r.,
I CNP 21/08, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie, powodowie wnieśli apelację od orzeczenia
wydanego przez Sąd pierwszej instancji, która jednak została odrzucona, albowiem
powodowie nie uiścili w zakreślonym terminie opłaty od apelacji. Taka sytuacja nie
stanowi „wyjątkowego wypadku” w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c. i wbrew ocenie
skarżących nie uzasadnia poglądu o pozbawieniu powodów prawa do sądu.
Powodowie nie uiścili opłaty od apelacji, kwestionując zasadność jej pobierania,
mimo że wraz z zobowiązaniem do uiszczenia opłaty od apelacji, zostali pouczeni
o skutkach nieuczynienia zadość zobowiązaniu Sądu, a to odrzuceniu apelacji.
W takiej sytuacji nie można mówić, że w sprawie zachodzi szczególny wypadek
uzasadniający żądanie stwierdzenia niezgodności z prawem orzeczenia Sądu
pierwszej instancji. Należało także uwzględnić, że niezależnie od sposobu
prowadzenia postępowania poprzedzającego odrzucenie apelacji postanowienie
w tym przedmiocie podlegało zaskarżeniu. Powodowie skorzystali z takiej
możliwości, a ich zażalenia Sąd Apelacyjny oddalił postanowieniem z dnia 7
września 2010 r. Nie można zatem przyjąć, że powodowie zostali pozbawieni
dostępu do instancji odwoławczej.
Z uwagi na powyższe, stosownie do treści art. 424 8 § 2 k.p.c., skargę
należało odrzucić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 102
k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 42412 k.p.c.
md