Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to procedural defects in the complaint. The complaint failed to prove financial loss and exhaust other remedies. The court ruled the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code. The appeal was rejected because it lacked essential elements required by law. The court found the complaint insufficiently substantiated regarding damages and alternative remedies. The decision emphasizes strict adherence to procedural requirements for appeals.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging the lower court's final judgment on eviction and damages. The plaintiff argued that the defendants continued occupying the apartment without paying full fees, causing financial loss, and claimed inability to claim social housing compensation. The court rejected the appeal because the complaint failed to substantiate the alleged financial loss and did not demonstrate that no other legal remedies were available.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4245 § 1 k.p.c.; The appeal for non-compliance with law is inadmissible if the applicant fails to prove financial loss or demonstrate the unavailability of other legal remedies.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 104/09
POSTANOWIENIE
Dnia 10 lutego 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi strony powodowej
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego w S.
z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt V Ca (…),
w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.
przeciwko R. S., Z. S. oraz małoletnim K. S.
i J. S.
z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Miasta M.
o eksmisję i odszkodowanie,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 10 lutego 2010 r.,
odrzuca skargę.
Uzasadnienie
Strona powodowa – Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w W. wniosła skargę o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w
Siedlcach z dnia 27 stycznia 2009 r. oddalającego jej apelację wniesioną od wyroku
Sądu Rejonowego w M. z dnia 24 października 2008 r., którym oddalone zostało
powództwo o eksmisję i określenie odszkodowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy sposób.
Środek ten dotknięty jest nieusuwalnym brakiem dwóch zasadniczych elementów
konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak choćby jednego z elementów
wymienionych w tym przepisie stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do
odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP
86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).
W skardze strona powodowa nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania
zaskarżonego skargą wyroku została jej wyrządzona szkoda majątkowa (art. 424 5 § 1
pkt 4 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez stronę wnoszącą
skargę oświadczenia, że szkoda taka wystąpiła, wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru oraz
związku przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a
szkodą, a także na powołaniu lub przedstawieniu dowodów lub innych środków
uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie (por. postanowienia SN z dnia 23
marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz. 8 oraz z dnia 31 stycznia 2006
r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Skarga tak określonemu wymaganiu
nie czyni zadość. Strona powodowa stwierdziła w skardze, że na skutek oddalenia
powództwa pozwani nadal zajmują przydzielony im lokal, nie regulując w całości opłat
za korzystanie z tego lokalu i w konsekwencji sama musiała ponosić koszty utrzymania
lokalu, których wysokość po odliczeniu kwot ściągniętych od pozwanych w wyniku
przeprowadzonej egzekucji – według obliczeń strony – wynosi 4.632,10 zł. Skarżąca
twierdziła także, że na skutek oddalenia powództwa została pozbawiona możliwości
dochodzenia od gminy odszkodowania za niewskazanie lokalu socjalnego dla
pozwanych i zrekompensowania poniesionej szkody, oraz że utraciła możliwość
przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie.
Nieuiszczanie opłat związanych z korzystaniem z lokalu przez pozwanych nie
może być uznane za szkodę spowodowaną przez wydanie wyroku, o której mowa w art.
4241 § 1 k.p.c. Jeśli chodzi o stanowisko skarżącej o pozbawieniu jej na skutek wydania
zaskarżonego wyroku możliwości zrekompensowania doznanej szkody, a także
możliwości przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie, wystarczy powiedzieć, że
pozostało ono bez dalszego rozwinięcia. W skardze nie przedstawiono jakiejkolwiek
argumentacji, która bliżej wyjaśniałaby stanowisko strony w tym zakresie oraz
uwiarygodniałaby je w dostateczny sposób. Ograniczenie się przez skarżącą do jego
zaprezentowania było niewystarczające dla spełnienia wymagania, o którym mowa art.
4245§ 1 pkt 4 k.p.c.
Skarga nie czyni także zadość wymaganiu określonemu w art. 424 5 § 1 pkt 5
k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków
prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów
tego szczególnego środka procesowego. W skardze wskazano jedynie, że ze względu
na wartość przedmiotu zaskarżenia stronie od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego
w Siedlcach nie przysługuje skarga kasacyjna. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem
judykatury Sądu Najwyższego odniesienie się wyłącznie do wskazanego środka
zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek przeanalizowania
wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby ewentualnie
wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku (np. skargi o wznowienie
postępowania)
i
przedstawienia
w tym
zakresie
stosownych
wniosków (por.
postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z
dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie
art. 4248 § 1 k.p.c.