Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 104/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for non-compliance with law due to procedural defects in the complaint. The complaint failed to prove financial loss and exhaust other remedies. The court ruled the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code. The appeal was rejected because it lacked essential elements required by law. The court found the complaint insufficiently substantiated regarding damages and alternative remedies. The decision emphasizes strict adherence to procedural requirements for appeals.

Numero d'incarto IV CNP 104/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging the lower court's final judgment on eviction and damages. The plaintiff argued that the defendants continued occupying the apartment without paying full fees, causing financial loss, and claimed inability to claim social housing compensation. The court rejected the appeal because the complaint failed to substantiate the alleged financial loss and did not demonstrate that no other legal remedies were available.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; The appeal for non-compliance with law is inadmissible if the applicant fails to prove financial loss or demonstrate the unavailability of other legal remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for non-compliance financial loss substantiation exhaustion of remedies procedural defects Civil Procedure Code eviction proceedings social housing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 k.p.c.
konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak choćby jednego z elementów
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 1 k.p.c
art. 4245§ 1 pkt 4 k.p.c
konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP 86/06
postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07
i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).
postanowienie SN z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06
postanowienie SN z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05
postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05
postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz.
postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05
IV CNP 86/06
V CNP 8/07
i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).
IV CNP 23/06
Supreme Court dismisses appeal for invalidity of final judgment due to lack of proven damages. Plaintiff failed to substantiate loss claims with evidence.
IV CNP 38/05
Supreme Court dismissed appeal for non-confirmation of loss under Art. 4245 § 1(4) CPC due to lack of proven causation.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 104/09

POSTANOWIENIE

Dnia 10 lutego 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka

w sprawie ze skargi strony powodowej

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w S.

z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt V Ca (…),

w sprawie z powództwa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w W.

przeciwko R. S., Z. S. oraz małoletnim K. S.

i J. S.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej Miasta M.

o eksmisję i odszkodowanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 10 lutego 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Strona powodowa – Wojskowa Agencja Mieszkaniowa w W. wniosła skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w

Siedlcach z dnia 27 stycznia 2009 r. oddalającego jej apelację wniesioną od wyroku

Sądu Rejonowego w M. z dnia 24 października 2008 r., którym oddalone zostało

powództwo o eksmisję i określenie odszkodowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna, gdyż została skonstruowana w wadliwy sposób.

Środek ten dotknięty jest nieusuwalnym brakiem dwóch zasadniczych elementów

konstrukcyjnych przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. Brak choćby jednego z elementów

wymienionych w tym przepisie stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do

odrzucenia skargi (por. np. postanowienie SN z dnia 19 października 2006 r., IV CNP

86/06, niepubl. i postanowienie SN z dnia 16 lutego 2007 r., V CNP 8/07, niepubl.).

W skardze strona powodowa nie uprawdopodobniła, że na skutek wydania

zaskarżonego skargą wyroku została jej wyrządzona szkoda majątkowa (art. 424 5 § 1

pkt 4 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega na złożeniu przez stronę wnoszącą

skargę oświadczenia, że szkoda taka wystąpiła, wskazaniu jej rodzaju i rozmiaru oraz

związku przyczynowego, jaki zachodzi między wydaniem zaskarżonego orzeczenia a

szkodą, a także na powołaniu lub przedstawieniu dowodów lub innych środków

uwiarygodniających twierdzenia strony w tym zakresie (por. postanowienia SN z dnia 23

marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biul. SN 2006, nr 6, poz. 8 oraz z dnia 31 stycznia 2006

r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 141). Skarga tak określonemu wymaganiu

nie czyni zadość. Strona powodowa stwierdziła w skardze, że na skutek oddalenia

powództwa pozwani nadal zajmują przydzielony im lokal, nie regulując w całości opłat

za korzystanie z tego lokalu i w konsekwencji sama musiała ponosić koszty utrzymania

lokalu, których wysokość po odliczeniu kwot ściągniętych od pozwanych w wyniku

przeprowadzonej egzekucji – według obliczeń strony – wynosi 4.632,10 zł. Skarżąca

twierdziła także, że na skutek oddalenia powództwa została pozbawiona możliwości

dochodzenia od gminy odszkodowania za niewskazanie lokalu socjalnego dla

pozwanych i zrekompensowania poniesionej szkody, oraz że utraciła możliwość

przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie.

Nieuiszczanie opłat związanych z korzystaniem z lokalu przez pozwanych nie

może być uznane za szkodę spowodowaną przez wydanie wyroku, o której mowa w art.

4241 § 1 k.p.c. Jeśli chodzi o stanowisko skarżącej o pozbawieniu jej na skutek wydania

zaskarżonego wyroku możliwości zrekompensowania doznanej szkody, a także

możliwości przydziału przedmiotowego lokalu innej osobie, wystarczy powiedzieć, że

pozostało ono bez dalszego rozwinięcia. W skardze nie przedstawiono jakiejkolwiek

argumentacji, która bliżej wyjaśniałaby stanowisko strony w tym zakresie oraz

uwiarygodniałaby je w dostateczny sposób. Ograniczenie się przez skarżącą do jego

zaprezentowania było niewystarczające dla spełnienia wymagania, o którym mowa art.

4245§ 1 pkt 4 k.p.c.

Skarga nie czyni także zadość wymaganiu określonemu w art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. Wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nadal nie jest możliwe stanowi jeden z nieodzownych elementów

tego szczególnego środka procesowego. W skardze wskazano jedynie, że ze względu

na wartość przedmiotu zaskarżenia stronie od wskazanego wyroku Sądu Okręgowego

w Siedlcach nie przysługuje skarga kasacyjna. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem

judykatury Sądu Najwyższego odniesienie się wyłącznie do wskazanego środka

zaskarżenia nie może być uznane za zadośćuczynienie obowiązkowi wynikającemu z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Na skarżącym spoczywa obowiązek przeanalizowania

wszelkich przewidzianych prawem środków procesowych, które mogłyby ewentualnie

wchodzić w rachubę przy wzruszeniu wymienionego wyroku (np. skargi o wznowienie

postępowania)

i

przedstawienia

w tym

zakresie

stosownych

wniosków (por.

postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., I CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 7 i z

dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.