Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 102/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of proven damage and insufficient legal grounds.

Numero d'incarto IV CNP 102/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the defendants' appeal for a retrial of a final judgment regarding permanent residence rights. The plaintiffs failed to substantiate the damage required by law, merely claiming an inability to reside without defining its scope or duration. Furthermore, the court rejected the argument that the appeal was inadmissible, as it lacked the necessary detailed legal reasoning proving no other remedies were available.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: An appeal for retrial is inadmissible if the appellant fails to substantiate the damage caused by the final judgment or provides insufficient legal reasoning proving the impossibility of using other legal remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for retrial substantiation of damage permanent residence rights inadmissible appeal civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4245 § 1 k.p.c.
wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie uprawdopodobnili wyrządzenia
Art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 k.p.c
wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 102/08

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie ze skargi pozwanych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w E.

z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt [...],

w sprawie z powództwa K.F.

przeciwko T.S. i W. Z.

o wydanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 30 stycznia 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez pozwanych skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w E. z dnia 13 września 2006 r.

pozbawiona

jest

niektórych

spośród

niezbędnych

elementów

tej

skargi

wymienionych w art. 4245 § 1 k.p.c. Skarżący nie uprawdopodobnili wyrządzenia

im szkody spowodowanej wydaniem tego orzeczenia, którego skarga dotyczy.

Za spełnienie tego wymogu nie można uznać stwierdzenia, że wyrządzona szkoda

polega na braku możliwości zamieszkiwania dożywotników na nieruchomości, co

stanowi

szkodę

w

sensie

czysto

prawnym

jak

i

moralnym.

Wymóg

uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody przewidziany w art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

wymaga wskazania jej rodzaju i rozmiaru oraz czasu powstania, a także

przedstawienia dowodów uwiarygodniających to oświadczenie. Samo twierdzenie

o zaistnieniu szkody bez określenia jej rozmiaru nie jest wystarczające do uznania

spełnienia wymagania określonego w tym przepisie (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CNP 5/05; z dnia 26 stycznia 2006 r.,

V CNP 98/05; z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz.

141; z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 42/05; z dnia 15 lutego 2006 r., IV CNP 7/05).

Ponadto nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c., ponieważ skarżący ograniczył się, tylko do stwierdzenia, że brak jest

ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania, a nadto że

skarga

kasacyjna

była

niedopuszczalna.

Takie

sformułowanie

nie

jest

równoznaczne ze spełnieniem wymogu przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.

(por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006 r., nr 1,

poz. 17). Jego spełnienie polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej jurydycznie

pogłębionej argumentacji dowodzącej w sposób wyczerpujący i niebudzący

wątpliwości, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe (por. postanowienie SN z dnia 19 stycznia

2006 r., II CNP 2/06, OSNC 2006 r., nr 6, poz. 112; postanowienie SN z dnia

27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006 r., nr 7-8, poz. 140).

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie

art. 4248 § 1 k.p.c.