Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 10/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as enforcement order is not a final judgment on the case's substance.

Numero d'incarto IV CNP 10/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the participant's appeal against a final enforcement order issued by the District Court. The participant argued that the lower court failed to consider the invalidity of the previous proceedings, violating their right to defense. The Court ruled that the enforcement order under the Civil Procedure Code is merely procedural and does not constitute a final judgment on the merits of the case, thus excluding it from the scope of this extraordinary remedy.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4171 § 2 k.c.; Art. 5192 § 1 k.p.c.; Art. 4245 k.p.c.; Art. 59815 § 1 k.p.c.: An enforcement order regarding child contact obligations is a procedural measure and does not qualify as a final judgment on the substance of the case, thereby precluding an appeal for declaration of unlawfulness.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement order child contact final judgment substance of case extraordinary remedy civil procedure code procedural measure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4171 § 2 k.c.
Art. 5192 § 1 k.p.c.
i art. 5192 § 1 k.p.c., czyli prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie oraz wydanego przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w sprawie.
Art. 4245 k.p.c.
Jest wysoce sformalizowanym środkiem kontroli legalności prawomocnych orzeczeń, który powinien odpowiadać wymogom formalnym i konstrukcyjnym wskazanym ‎w art. 4245 k.p.c. pod rygorem jej odrzucenia.
Art. 59815 § 1 k.p.c.
charakter postanowień mających na celu wykonanie obowiązków związanych z ustalonymi kontaktami z dzieckiem, prowadzi do wniosku, że postanowienie przewidziane w art. 59815 § 1 k.p.c. nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy kończącym postępowanie.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
5192 ‎w związku z art. 4248 § 1 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
4248 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. aj eb
art. 4171 § 2 k.c
art. 4241 § 1 k.p.c
Skarga przysługuje wobec orzeczeń wskazanych w art. 4241 § 1 k.p.c.
art. 5192 § 1 k.p.c
i art. 5192 § 1 k.p.c., czyli prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie oraz wydanego przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w sprawie.
art. 4245 k.p.c
Jest wysoce sformalizowanym środkiem kontroli legalności prawomocnych orzeczeń, który powinien odpowiadać wymogom formalnym i konstrukcyjnym wskazanym ‎w art. 4245 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CZP 25/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 140)
Określony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 maja 2013 r., ‎III CZP 25/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 140) charakter postanowień mających na celu wykonanie obowiązków związanych z ustalonymi kontaktami z dzieckiem, prowadzi do wniosku, że postanowienie przewidziane w art.
III CZP 25/13
Appeal barred; appealable order on child contact enforcement is appealable only via appeal, not appeal.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 10/16 POSTANOWIENIE Dnia 26 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie ze skargi uczestnika postępowania o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 8 stycznia 2016 r., w sprawie z wniosku I. M.‎przy uczestnictwie D. M.‎o wykonanie postanowienia orzekającego kontakty z dzieckiem,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 sierpnia 2016 r., odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

Uczestnik postępowania D. M. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 8 stycznia 2016 r., którym Sąd ten oddalił zażalenie uczestnika na postanowienie Sądu Rejonowego w B., zobowiązujące uczestnika do wykonania postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 26 maja 2015 roku w sprawie I C …/15 ‎w przedmiocie kontaktów wnioskodawczyni I. M. z małoletnim wspólnym dzieckiem stron S. M. pod rygorem nakazania zapłaty na rzecz I. M. kwoty po 500 złotych za każde naruszenie tego obowiązku.

‎W skardze uczestnik zarzucił naruszenie art. 379 punkt 5 k.p.c. przez nie uwzględnienie przez Sąd Okręgowy nieważności postępowania przed Sądem Rejonowym spowodowanej oddaleniem przez ten Sąd wniosków dowodowych uczestnika i pozbawieniem go w ten sposób możności obrony jego praw.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego celem jest uzyskanie prejudykatu, umożliwiającego dochodzenie od Skarbu Państwa roszczeń odszkodowawczych za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej, polegające na wydaniu prawomocnego orzeczenia, które narusza prawo (art. 4171 § 2 k.c.).

Skarga przysługuje wobec orzeczeń wskazanych w art. 4241 § 1 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c., czyli prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie oraz wydanego przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym prawomocnego postanowienia co do istoty sprawy kończącego postępowanie w sprawie. Jest wysoce sformalizowanym środkiem kontroli legalności prawomocnych orzeczeń, który powinien odpowiadać wymogom formalnym i konstrukcyjnym wskazanym ‎w art. 4245 k.p.c. pod rygorem jej odrzucenia. Uczestnik złożył skargę ‎od prawomocnego postanowienia Sądu drugiej instancji wydanego ‎w postępowaniu dotyczącym wykonywania kontaktów z dzieckiem, odnoszącego się do pierwszego etapu tego postępowania polegającego na zagrożeniu nakazaniem zapłaty oznaczonej sumy pieniężnej osobie, która nie wykonuje albo niewłaściwie wykonuje obowiązki w przedmiocie kontaktów z dzieckiem (art. 59815 § 1 k.p.c.).

Określony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 22 maja 2013 r., ‎III CZP 25/13 (OSNC 2013, nr 12, poz. 140) charakter postanowień mających na celu wykonanie obowiązków związanych z ustalonymi kontaktami z dzieckiem, prowadzi do wniosku, że postanowienie przewidziane w art. 59815 § 1 k.p.c. nie jest orzeczeniem co do istoty sprawy kończącym postępowanie. Skoro nie należy do kategorii orzeczeń wymienionych w art. 5192 § 1 k.p.c., to nie przysługuje od niego skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem. Z powyższych względów ‎Sąd Najwyższy odrzucił skargę uczestnika na podstawie art. 5192 ‎w związku z art. 4248 § 1 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. aj eb