Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 10/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against final ruling due to new procedural law not applying retroactively to pre-enactment judgments.

Numero d'incarto IV CNP 10/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final district court decision regarding court fee waivers. The plaintiff filed the appeal after a 2010 amendment to the Civil Procedure Code restricted the scope of such appeals to specific judgments, excluding fee waiver denials. The court applied the principle that new procedural rules apply retroactively to pending cases unless explicitly exempted, deeming the appeal inadmissible under the new statutory framework.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny...; Nowe przepisy proceduralne stosuje się od chwili wejścia w życie także do zaskarżania orzeczeń wydanych wcześniej, chyba że przepisy intertemporalne wykluczają to stosowanie.

Parole chiave

Generato dall'IA
procedural law retroactivity civil procedure code amendment inadmissible appeal final judgment review court fee waiver intertemporal provisions supreme court ruling

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4241 § 1 k.p.c.
398 21 i art. 42412 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c.
398 21 i art. 42412 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 98 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3,
art. 98 § 3 k.p.c.
O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3,
art. 99 k.p.c.
art. 99, art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz
art. 108 § 1 k.p.c.
99, art. 108 § 1 w związku z art.
art. 391 § 1 k.p.c.
108 § 1 w związku z art. 391 § 1, art.
art. 398 § 2 k.p.c.
391 § 1, art. 398 21 i art.
§ 13 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie SN z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP 61/10
postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07
postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC
postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt IV CSK 332/10
IV CNP 61/10
Supreme Court dismisses debtor's appeal against enforcement order due to new law barring such appeals in enforcement proceedings.
IV CSK 332/10
IV CSK 332/10, nie publ.).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 10/11

POSTANOWIENIE

Dnia 27 maja 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego

z dnia 27 listopada 2008 r., w sprawie z powództwa J. J.

przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 maja 2011 r.,

1)

2)

3)

odrzuca skargę

oddala wniosek o przyznanie od Skarbu Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

zasądza od skarżącego na rzecz Skarbu Państwa –

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 900

(dziewięćset)

złotych

tytułem

zwrotu

kosztów

postępowania wywołanego skargą, dalej idące żądanie

w tym zakresie oddala.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

powoda J. J. na postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 15 lipca 2008 r. w

przedmiocie odrzucenia zażalenia powoda na postanowienie odrzucające wniosek

o zwolnienie od kosztów sądowych.

Od wyżej wskazanego prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego

powód wniósł w dniu 28 października 2010 r. skargę o stwierdzenie jego

niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Z dniem 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego

oraz ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2010 r., nr 155,

poz. 1037), którą

znowelizowano

m. in.

instytucję

skargi o

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, ograniczając jej zakres

przedmiotowy. Zgodnie ze znowelizowanym art. 424 1 § 1 można żądać

stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji

kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe, natomiast na mocy § 2

w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, można także żądać stwierdzenia niezgodności z prawem

prawomocnego

wyroku

sądu

pierwszej

lub

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie w sprawie, jeżeli strona nie skorzystała z przysługujących jej

środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie wyroku w drodze

innych przysługujących stronie środków prawnych. Powołany przepis nie odnosi się

już do bardziej ogólnego pojęcia „prawomocnego orzeczenia”. Ustawowy zakres

skargi obejmuje ponadto prawomocne postanowienia co do istoty sprawy kończące

postępowanie w sprawie i wydane przez sąd II instancji w postępowaniu

nieprocesowym, a także inne orzeczenia szczegółowo określone w powołanej

nowelizacji, do których nie należą postanowienia odrzucające wniosek o zwolnienie

od kosztów sądowych i dotyczące zażaleń na takie i dalsze rozstrzygnięcia.

Powód wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia po dniu wejścia w życie nowelizacji, ale wobec orzeczenia wydanego

przed tym dniem, więc – wobec tego, że nowelizacja nie zawiera, ani nie jest objęta

przepisami intertemporalnymi regulującymi w sposób szczególny stosowanie

poprzednio obowiązujących przepisów do skarg wniesionych wobec orzeczeń

wydanych w okresie obowiązywania tych przepisów – do wprowadzonych przez nią

zmian w przepisach proceduralnych należy stosować ogólną zasadę, wedle której

nowe przepisy stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do zaskarżania

orzeczeń wydanych wcześniej oraz do wszczętych już postępowań (tak SN m. in.

w uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV CNP

61/10, nie publ.). Na taką wykładnię wskazuje również uzasadnienie projektu

nowelizacji, w którym stwierdzono, że: „W związku z faktem, że uregulowania

projektu zaprowadzają sytuację korzystniejszą dla osób poszkodowanych,

w projekcie

nie

zamieszczono

przepisów

intertemporalnych.

Przepisy

projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie także do orzeczeń

sądowych wydanych przed jej wejściem w życie” (druk nr 2525 z dnia 13 listopada

2009 r.). Prowadzi to do wniosku, że skarga powoda jest niedopuszczalna. Na

marginesie wypada wskazać, że skarga nie spełnia także wymagań określonych

w art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.

Wobec powyższego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Odnosząc się do żądania zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda

kosztów postępowania „według norm przepisanych” należy uznać, że żądanie to

nie jest tożsame z żądaniem przyznania pełnomocnikowi powoda od Skarbu

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które i tak nie

mogłyby zostać uwzględnione, ponieważ rozpoznawana skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia podlega odrzuceniu (zob.

postanowienie SN z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II CZ 69/07, OSNC

z 2008 r., nr 3, poz. 41, postanowienie SN z dnia 26 listopada 2010 r., sygn. akt

IV CSK 332/10, nie publ.).

O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3,

art. 99, art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1, art. 398 21 i art. 42412 k.p.c. oraz

w związku z § 13 ust. 5 pkt 2 i § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz

ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej

z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).