Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded due to lack of clear legal error requiring deeper analysis.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to accept the appeal against a final judgment, ruling it obviously unfounded. The appellant argued the lower court's decision violated fundamental legal standards, but the court found no convincing evidence of an obvious error. Consequently, the appeal was rejected because the alleged legal defect did not meet the high threshold for dismissal under the Civil Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4249 k.p.c.; Art. 4241 k.p.c. in conjunction with Art. 4171 § 2 k.c.: An appeal is obviously unfounded if, without deep legal analysis, it is clear that the judgment does not contradict fundamental, non-interpretable provisions or generally accepted standards.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 1/15 POSTANOWIENIE Dnia 8 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie ze skargi pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Olsztyniez dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt V Ga […], w sprawie z powództwa W. G.przeciwko J. K.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2015 r., odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 4249 k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli skarga jest oczywiście bezzasadna. Oceny, czy skarga jest „oczywiście bezzasadna” należy dokonywać w powiązaniu z pojęciem „niezgodności orzeczenia z prawem”, skoro jest ono elementem konstrukcyjnym skargi (art. 4245 § 1 pkt 3 i 6 k.p.c.). Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w zw. z art. 4171 § 2 k.c. - to orzeczenie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć albo zostało wydane w wyniku nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej.
Takie definiowanie pojęcia „orzeczenie niezgodne z prawem” wynika ze specyfiki władzy sądowniczej oraz jej ustroju i w konsekwencji konieczności formułowania autonomicznej, swoistej definicji bezprawności, jako przesłanki odpowiedzialności państwa za szkodę wyrządzona orzeczeniem sądowym. W związku z powyższym należy zatem przyjąć, że bezzasadność skargi jest oczywista, gdy już z jej treści, bez głębszej analizy i jurydycznych dociekań, wynika, że nie może być uwzględniona (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r., II CNP 74/07, z dnia 22 czerwca 2007 r., V CNP 81/07, z dnia 25 czerwca 2007 r., II CNP 76/07, z dnia 28 czerwca 2007 r., II CNP 84/07, nie publ.).Przedstawiony w skardze wywód prawny nie zawiera argumentów przekonujących o tym, że zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć (dyskrecjonalności) albo, że zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa.Warunkiem uwzględnienia skargi nie jest jakakolwiek sprzeczność orzeczenia z prawem, lecz tylko sprzeczność wynikająca z nieuzasadnionej wykładni lub niewłaściwego zastosowania przepisów i prowadząca do wyrządzenia stronie szkody.Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 4249 k.p.c.). l.n