Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment as the judgment itself is the legal basis for the claimant's loss.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to declare a final judgment inconsistent with the law. The plaintiff argued the lower court erred in ruling on the date of mortgage deletion, claiming the judgment failed to address their request for retroactive deletion. The court held that since the final judgment itself was the source of the plaintiff's alleged loss, it could only be challenged if the judgment itself was flawed, not by attacking the date of execution within it.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 424 § 1 k.p.c.; Art. 424 § 8 k.p.c.: A claim for invalidating a final judgment is inadmissible if the judgment itself constitutes the source of the party's loss, as the judgment must be the specific object of the challenge.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CNP 1/12
POSTANOWIENIE
Dnia 11 kwietnia 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Anna Kozłowska
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 11 kwietnia 2012 r.,
skargi M. G.
o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 29 października 2009 r., wydanego w sprawie z powództwa M. G.
przeciwko Skarbowi Państwa reprezentowanemu przez Naczelnika Urzędu
Skarbowego w Z.
o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym
w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym
1.
2. odrzuca skargę,
zasądza od M. G. na rzecz Skarbu Państwa –
Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 5.400
(pięć tysięcy czterysta) zł tytułem zwrotu kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu przed
Sądem Najwyższym.
Uzasadnienie
Na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego oddającego
powództwo o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości
ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, Sąd Okręgowy
wyrokiem z dnia 29 października 2009 r. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób,
że w celu uzgodnienia stanu prawnego ujawnionego w działach czwartych dwóch
ksiąg wieczystych wymienionych w sentencji wyroku, z rzeczywistym stanem
prawnym, nakazał Sądowi Rejonowemu wykreślenie ujawnionych tam hipotek
przymusowych zwykłych w kwotach po 304.927,35 zł z odsetkami ustawowymi,
wpisanych na rzecz Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w Z.
Od wyroku Sądu Okręgowego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
wniósł powód wskazując, że wyrok zaskarża w tym trybie „w części określającej
moment wykreślenia hipotek”. W ocenie skarżącego wyrok jest niezgodny z art. 24
ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1-3 ustawy z dnia 19 grudnia 19800 r.
o zobowiązaniach podatkowych (t.j. Dz. U. z 1993 r. Nr 108, poz. 496 ze zm.)
i art.21b, c ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym (t.j. Dz. U.
z 1989 r., poz. 147 wraz z nowelą z dnia 28 grudnia 1989 r. o zmianie niektórych
ustaw regulujących zasady opodatkowania – Dz. U. z 1989 r. Nr 74, poz. 443) oraz
art. 11a ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku obrotowym (t.j. Dz. U. z 1983 r.
Nr 43, poz.191) w związku z art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach
wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz.1361 ze zm.). Niewłaściwa
wykładnia tych przepisów doprowadziła do orzeczenia o obowiązku wykreślenia
hipotek z dniem wydania orzeczenia zamiast, zgodnie z żądaniem pozwu i apelacji,
z mocą wsteczną, z dniem 28 października 1992 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. można żądać stwierdzenia niezgodności
z prawem prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji kończącego postępowanie
w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana
lub uchylenie tego wyroku w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie
było i nie jest możliwe. Takie brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że
w tym trybie strona może kwestionować tylko wyrok istniejący, który nadto jest
źródłem doznanej przez nią szkody. Z treści skargi wynika tymczasem, że wyrok
Sądu Okręgowego uzgadniający treść księgi wieczystej z rzeczywistym stanem
prawnym, przez nakazanie wykreślenia hipotek, co do zasady, zaspokaja interes
powoda, źródła zaś szkody skarżący dopatruje się w nieuwzględnieniu w tym
wyroku, wyrażonego, jak twierdzi, również w apelacji, żądania uzgodnienia treści
księgi (przez co skarżący rozumie wykreślenie wpisów), z dniem 28 października
1992 r. Nieuwzględnienie przeto apelacji powoda we wskazanej części powinno
było znaleźć wyraz w treści wyroku, przez orzeczenie o oddaleniu w tej części
apelacji. Brak takiego rozstrzygnięcia oznacza brak wyroku czyli brak substratu
zaskarżenia.
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczenia, które nie istnieje,
jest niedopuszczalna i jako taka, zgodnie z treścią art. 424 8 §1 k.p.c., podlegała
odrzuceniu.
Z tej zatem przyczyny, Sąd Najwyższy na podstawie powołanego przepisu,
orzekł jak w postanowieniu. O kosztach postępowania przed Sądem Najwyższym
należnych Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa wykonującej zastępstwo
procesowe pozwanego Skarbu Państwa orzeczono na podstawie § 13 ust. 5 pkt 2
rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
niepłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz. U. Nr 163, poz. 1348
ze zm.).