Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CNP 1/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for invalidating final judgment due to missing statutory elements in the complaint.

Numero d'incarto IV CNP 1/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the plaintiff's appeal challenging a final judgment regarding tenancy rights. The plaintiff argued the lower court violated specific housing and civil code provisions but failed to cite the exact legal articles in the complaint. The court ruled that the appeal lacked mandatory structural elements required by the Code of Civil Procedure, specifically the identification of the violated statute and a detailed explanation of why other remedies were unavailable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment must separately identify the violated legal provision and comprehensively demonstrate the unavailability of other legal remedies.

Parole chiave

Generato dall'IA
appeal for invalidating final judgment Code of Civil Procedure mandatory structural elements tenancy rights dispute procedural requirements

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.
jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.).
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności
art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 4241 § 2 k.p.c.
stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie
art. 39821 k.p.c.
z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821, art. 391 § 1, art.
art. 98 § 1 k.p.c.
391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art.
art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.
art. 36 k.c
ze zm.) w zw. z art. 36 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października
art. 365 k.p.c
1990 r., a także z naruszeniem przepisów postępowania – art. 365 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16
III CNP 4/05
Supreme Court dismisses appeal against enforcement clause order as it does not end main proceedings.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CNP 1/09

POSTANOWIENIE

Dnia 25 lutego 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi powoda J.L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w G.

z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn.[...],

w sprawie z powództwa J.L., D.L., K.L., A.K. i małoletniej K.L.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prezydentowi Miasta G.

z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – K.R.

o ustalenie wstąpienia z mocy prawa w stosunek najmu

oraz ustalenie istnienia stosunku najmu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 25 lutego 2009 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powoda J.L. na rzecz pozwanego

kwotę 300 (trzysta) zł tytułem kosztów procesu.

Uzasadnienie

Powód

J.L.

wniósł

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 kwietnia 2008 r.

Wyrokiem

tym

Sąd

Okręgowy

oddalił

apelację

pięciorga

powodów

od

niekorzystnego dla nich wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 12 października

2007 r., oddalającego ich powództwo, skierowane przeciwko

pozwanemu

Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta G. o ustalenie, że z dniem 10 lipca

2002 r. wstąpili z mocy prawa w stosunek najmu lokalu mieszkalnego przy ul. E. w

G. W skardze powód zarzucił, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało

z naruszeniem art. 57a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. prawo lokalowe

(tekst jedn. Dz. U. z 1987 r. Nr 30, poz. 165 ze zm.) oraz art. 30 ust. 1 ustawy

z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie

gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tekst jedn. Dz.U. z 2005, Nr 31, poz. 266

ze zm.) w zw. z art. 36 k.c. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 października

1990 r., a także z naruszeniem przepisów postępowania – art. 365 k.p.c. i art. 382

§ 2 k.p.c., mającym wpływ na jego treść. Skarżący wskazał, że ze względu na

wartość przedmiotu sporu zmiana lub uchylenie zaskarżonego wyroku w drodze

innych środków prawnych nie były możliwe. Stwierdził też, że w wyniku wydania

wyroku powodowie ponieśli szkodę polegającą na pozbawieniu ich najmu lokalu,

a nadto dzierżawca nieruchomości domaga się od nich zapłaty za bezumowne

korzystanie z lokalu.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać szereg elementów

konstrukcyjnych. Należą do nich:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy

jest ono zaskarżone w całości lub w części,

2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie,

3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne,

4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy,

5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono

stosując art. 4241 § 2 - że występuje wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie

skargi,

6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.

Każdy z tych elementów ma samodzielną rolę i musi być wyodrębniony

w skardze, a także wypełniony odpowiednią treścią.

Skarga złożona przez powoda nie ma wszystkich koniecznych składników.

Nie zawiera wskazania przepisu prawa, z którym zaskarżone postanowienie

jest niezgodne (art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c.). Przedstawione w jej treści zarzuty – co

wprost wynika z użytych sformułowań - stanowią przytoczenie podstaw skargi,

tymczasem sprecyzowanie, z którym przepisem prawa orzeczenie jest niezgodne

jest odrębnym obowiązkiem sformułowanym w ustawie, wymagającym osobnego

ujęcia w skardze (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2005 r.,

III CNP 4/05, OSNC z 2006 r., nr 1, poz. 16).

W skardze nie znalazł się także kompleksowy wywód wyjaśniający, dlaczego

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Powód ograniczył się do stwierdzenia, że wartość przedmiotu

sporu wyklucza wniesienie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie wyczerpuje

jednak katalogu środków, z których ewentualnie może skorzystać strona.

W skardze nie ma jednak rozważań na temat przyczyn niedopuszczalności złożenia

np. skargi o wznowienie postępowania.

Z przytoczonych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.

4248 § 1 k.p.c.

Orzeczenie o kosztach postępowania ze skargi uzasadnia art. 424 12 w zw.

z art. 39821, art. 391 § 1, art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.