Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CK 388/04 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed insurance appeal, upholding lower court's finding that a room in a single building constitutes a dwelling.

Numero d'incarto IV CK 388/04
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insurance company against a regional court judgment awarding damages to a policyholder. The lower court determined that stolen items were located in a room within a single architectural unit, qualifying it as a dwelling under the insurance contract rather than a commercial space. The Supreme Court rejected the insurer's arguments regarding procedural defects and the application of building regulations, affirming that the factual assessment of the room's nature was correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 393 § 1 k.p.c.; Art. 393 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may examine evidence assessment only if the second-instance court flagrantly violated specific procedural rules, and material law violations cannot be invoked to counter procedural errors without a proper procedural basis.

Parole chiave

Generato dall'IA
insurance contract interpretation dwelling definition cassation appeal dismissal evidence assessment review procedural law violation subsumption error single building architecture

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 393 § 1 k.p.c.
Art. 3931 k.p.c. wskazuje na dwie podstawy, na których można oprzeć kasację –
Art. 393 § 2 k.p.c.
Art. 3931 k.p.c. wskazuje na dwie podstawy, na których można oprzeć kasację –
Art. 393 § 1 pkt 2 k.p.c.
Art. 3931 k.p.c. wskazuje na dwie podstawy, na których można oprzeć kasację –
Art. 3931 k.p.c
Art. 3931 k.p.c. wskazuje na dwie podstawy, na których można oprzeć kasację –
art. 3931 pkt 2 k.p.c
bowiem charakteru norm procesowych w rozumieniu art. 3931 pkt 2 k.p.c.
art. 39311 § 1 k.p.c
Stosownie do treści art. 39311 § 1 k.p.c.
art. 39312 k.p.c
Z tych względów i na zasadzie art. 39312 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
III CKN 206/98
orzeczeniu z dnia 25 marca 1999 r., III CKN 206/98 (OSNC 1999/10/183) nie można

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CK 388/04

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 stycznia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący)

SSN Tadeusz Domińczyk (sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

w sprawie z powództwa K. J.

przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń SA Inspektoratowi w L.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej w dniu 7 stycznia 2005 r.,

kasacji powódki od wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 27 lutego 2004 r., sygn. akt IV

Ca (…),

oddala kasację

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2003 r. Sąd Rejonowy w L. zasądził od (…)

Zakładu Ubezpieczeń S.A., Inspektoratu w L. na rzecz K. J. kwotę 14.781,66 zł i kwotę

1.712,60 zł – obie z odsetkami w różnych wysokościach we wskazanych okresach oraz

orzekł o kosztach. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia

faktyczne.

W roku 1999 powódka i jej syn J. D. zawarli z pozwanym Zakładem umowę

ubezpieczenia budynku mieszkalnego. Ubezpieczenie było kontynuowane w latach

następnych, przy czym w okresie od 15 sierpnia 2001 do 14 sierpnia 2002 r. suma

ubezpieczenia określona została na kwotę 16.000 zł.

Między 25 stycznia 2002 r. a 27 stycznia 2002 r., w wyniku kradzieży

z włamaniem, powódka utraciła sprzęt komputerowy, fax m-ki Panasonic, walkman m-ki

Sony, system do nauki języka angielskiego Sita oraz lampę halogenową łącznej

wartości 15.581,66 zł. Nadto zniszczeniu uległy drzwi wejściowe z urządzeniami i

system alarmowy. Szkoda w tym zakresie oszacowana została na kwotę 1.712,60 zł.

Ubezpieczyciel

przyznał

powódce

odszkodowanie

w

kwocie

zł,

odpowiadające 5% wysokości szkody, wobec przyjęcia, że kradzieży dokonano nie z

pomieszczenia mieszkalnego a gospodarczego usytuowanego w obrębie posesji.

Tymczasem w ocenie Sądu pomieszczenie, z którego skradziono wskazane przedmioty,

mieści się w budynku stanowiącym jedną bryłę architektoniczną. To, że nazywane było

„biurem” nie może oznaczać, że nie zachowało cech mieszkania, skoro wyposażone

było w typowy dla mieszkania sprzęt w postaci mebli, dywanu, komputera itp. Sam

ubezpieczyciel zresztą, jak zauważył Sąd Rejonowy, w pierwszych umowach traktował

przedmiot

ubezpieczenia

jako

jeden

budynek,

stroniąc

od

klasyfikowania

poszczególnych pomieszczeń ze względu na ich przeznaczenie i usytuowanie.

Na skutek apelacji pozwanego Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego i

powództwo oddalił odstępując od obciążenia powódki kosztami postępowania.

Według stanowiska Sądu Okręgowego strony związane były umową, której treść

określały warunki zatwierdzone uchwałą Zarządu (…) Zakładu Ubezpieczeń Nr UZ (…)

z dnia 2 września 1999 r., nazwaną „B.(…)”. Stosownie do treści § 2 powołanych

warunków zawarcie kompleksowej umowy ubezpieczenia wymagało wykupienia co

najmniej dwóch ubezpieczeń, w tym ubezpieczenia mieszkania lub budynku, przy czym

§ 3 warunków, w zakresie ubezpieczenia mieszkań, odsyła do ogólnych warunków

ubezpieczenia mieszkań zatwierdzonych, w omawianym okresie, uchwałą Zarządu (…)

Zakładu Ubezpieczeń Nr UZ (…) z 2 września 1999 r., a w § 4 wskazuje zakres

ubezpieczenia budynków i lokali mieszkalnych: od ognia, uderzenia piorunu, huraganu,

powodzi, eksplozji, gradu, obsunięcia się ziemi, lawiny, upadku pojazdu powietrznego

oraz akcji ratowniczej prowadzonej w związku z wymienionymi zdarzeniami. Treść polisy

ubezpieczeniowej, zdaniem Sądu, przesądza, że strony zawarły umowę ubezpieczenia

mieszkania w myśl uchwały Zarządu (…) Zakładu Ubezpieczeń Nr UZ (…), tj. lokalu

służącemu

zaspokajaniu

potrzeb

mieszkaniowych.

Pomieszczenie

gospodarcze

natomiast nie mieści się w pojęciu mieszkania. Włamania dokonano do pomieszczeń,

które funkcjonalnie nie służą potrzebom mieszkaniowym.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła powódka, powołując się na obie podstawy

kasacyjne.

Naruszenia

prawa

materialnego

powódka

upatruje

w niewłaściwym

zastosowaniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali w odniesieniu do lokalu powódki

oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie „poprzez

błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie…”.

Naruszenia przepisów postępowania natomiast powódka dopatruje się „poprzez

oparcie orzeczenia na przepisach nie obowiązującego w dniu włamania” powołanego

rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Także odmowa uznania za wiarygodną opinii

biegłego w przedmiocie charakteru pomieszczeń, do których dokonano włamania,

skarżąca wiąże z naruszeniem przepisów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Art. 3931 k.p.c. wskazuje na dwie podstawy, na których można oprzeć kasację –

naruszenie prawa materialnego i naruszenie przepisów postępowania, o ile mogło ono

istotnie wpłynąć na wynik sprawy. Powołanie się na drugą z wymienionych podstaw

kasacyjnych, wobec celu, któremu służy, wymaga wykazania, które z przepisów

proceduralnych zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jakie ujemne skutki

naruszenie to wywarło na rozstrzygnięcie w sprawie. Nie odpowiada temu wymaganiu

ogólne tylko odwołanie się do tej podstawy kasacyjnej, tak jak to czyni skarżący w

kasacji rozpoznawanej. Jeżeli natomiast w przekonaniu skarżącego omawianemu

wymaganiu miałoby odpowiadać wskazanie na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z

dnia 12 kwietnia 2002 r. traktującego o warunkach technicznych budynków oraz rozp.

Min. Gosp. Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. dotyczącego tej

samej materii, to przekonanie to jest błędne. Oba wymienione rozporządzenia nie mają

bowiem charakteru norm procesowych w rozumieniu art. 3931 pkt 2 k.p.c.

Postanowienia w nich zawarte mogłyby stanowić podstawę rozważań w zakresie

prawidłowości ustalonego i przyjętego przez Sąd drugiej instancji stanu faktycznego,

gdyby ich przywołanie szło w parze ze wskazaniem konkretnego przepisu procedury,

który funkcjonalnie byłby związany ze zbieraniem dowodów i ich oceną a ustalony w

tych warunkach stan faktyczny podlegałby podporządkowaniu

normom prawa

materialnego, właściwych ze względu na przedmiot roszczenia. Chodzi oczywiście o

normy prawa ubezpieczeniowego, skoro przedmiot roszczenia ma oparcie w umowie

ubezpieczenia.

Nie

można

z

kolei

stronić

od

odwołania

się

do

przepisów

prawa

ubezpieczeniowego zwalczając stanowisko sądu z powołaniem się na pierwszą

podstawę kasacyjną. Skarżący w zupełności koncentruje uwagę na uregulowaniu

zawartym w art. 2 ustęp 2 ustawy o własności lokali, jak gdyby określenie charakteru

pomieszczenia do którego nastąpiło włamanie, było wyłącznym celem toczącego się

procesu. Jest to zresztą konsekwencja treści zarzutów podniesionych w obrębie

pierwszej podstawy kasacyjnej, wyraźnie adresowanych do jednego tylko elementu

stanu faktycznego i to z wykorzystaniem reguł poza procesowych.

Ocena dowodów może być przedmiotem kontroli kasacyjnej, tylko wtedy, gdy

skarżący w jurydycznie poprawnym wywodzie wykaże, że sąd drugiej instancji w tym

zakresie rażąco naruszył konkretne przepisy prawa procesowego w następstwie czego

mogło

dojść

do

wadliwego

zastosowania

prawa

materialnego

i

wadliwego

rozstrzygnięcia. Rozpoznawana kasacja z tak rozumianego sposobu prezentowania

zarzutów procesowych nie skorzystała. Nie może być zatem mowy o wadliwości

stanowiska sądu drugiej instancji, skoro nie zostały skutecznie podważone ustalenia

tego sądu. Brak zaś podstaw do przyjęcia, że w ustalonym stanie faktycznym sąd

dopuścił się błędu w subsumpcji, zważywszy na przedmiot zarzutów kasacyjnych na

użytek pierwszej podstawy kasacyjnej. Jak to bowiem wyjaśnił Sąd Najwyższy w

orzeczeniu z dnia 25 marca 1999 r., III CKN 206/98 (OSNC 1999/10/183) nie można

skutecznie dowodzić błędu w subsumpcji przez kwestionowanie prawidłowości

dokonanych przez sąd ustaleń faktycznych.

Stosownie do treści art. 39311 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w

granicach zaskarżenia kasacją oraz jej podstaw, przy czym w granicach zaskarżenia

bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Nieważność

postępowania w sprawie nie zachodzi. Druga powołana podstawa kasacyjna okazała się

nieuzasadniona. Sąd kasacyjny natomiast nie bada z urzędu naruszenia przepisu prawa

materialnego, w tym wypadku traktującego o obowiązku odszkodowawczym, którego

skarżąca nie zarzuciła.

Z tych względów i na zasadzie art. 39312 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.