Supreme Court allows hospital's claim against National Health Fund for increased employee wages under Art. 4a of the Wage Increase Act.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland overturned the appellate court's dismissal of a hospital's claim for reimbursement of increased employee wages against the National Health Fund. The hospital argued that Article 4a of the Wage Increase Act created a legal obligation for the Fund to share these costs, while the Fund contended no such duty existed. The Court ruled that the statute modifies the contractual relationship, allowing the hospital to seek renegotiation or reimbursement based on good faith principles.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców; Art. 56 k.c.: The provision establishes a legal basis for a healthcare facility to claim reimbursement from the National Health Fund for increased employee wages, as it modifies the contractual obligation to include these costs.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV CK 247/05
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 18 maja 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)
SSN Marian Kocon (sprawozdawca)
SSN Kazimierz Zawada
Protokolant Izabela Czapowska
w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego
Zakładu Opieki Zdrowotnej […]
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o zapłatę,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej
w dniu 18 maja 2006 r.,
kasacji strony powodowej
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 26 stycznia 2005 r.,
uchyla
zaskarżony
wyrok
i
przekazuje
sprawę
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania
orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.
Sądowi
i
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. oddalił apelację
powodowego Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki
Zdrowotnej […] od wyroku Sądu Okręgowego w
O. z dnia 5 listopada 2004 r.,
którym oddalono żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz od pozwanego
Narodowego Funduszu Zdrowia Warmińsko kwoty 3080245,16 zł z tytułu
wydatków poniesionych w latach 2001 – 2002 na sfinansowanie zwiększonych
kosztów wynagrodzeń wypłaconych pracownikom na podstawie art. 4a ustawy z
dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu
przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2001 r. na
podstawie ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 5,
poz. 45, tzw. „ustawa 203”). U podłoża tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że brak
podstaw do przypisania Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom
chorych) jakiegokolwiek prawnego obowiązku uczestniczenia w poniesieniu
kosztów związanych z finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203”.
Skarga kasacyjna powoda - oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. –
zawiera zarzut naruszenia art. 194 k.p.c., art. 357 1 k.c. oraz art. 1a pkt. 6 i 7, art.
53, 60, 72 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu
zdrowotnym (DZ. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), art. 68 Konstytucji RP, a także 4a
ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu
przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) – i zmierza do uchylenia powyższego wyroku
oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kluczowe
w sprawie zagadnienie dotyczące podstawy prawnej do
przypisania Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom chorych)
obowiązku uczestniczenia w poniesieniu kosztów związanych z finansowymi
konsekwencjami tzw. „ustawy 203” było przedmiotem rozstrzygnięcia składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 30 marca 2006 r.,
IIICZP 130/05 (dotychczas niepublikowana) stwierdził: „artykuł 4a ustawy z dnia
19 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym kształtowaniu przyrostu przeciętnych
wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r.
Nr 1, poz. 2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia
samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych
(Narodowego
Funduszu
Zdrowia)
o
zwrot
zwiększonego
wynagrodzenia
pracowników, jeżeli zakład ten, mimo prawidłowego gospodarowania środkami
uzyskanymi na podstawie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł
tych kosztów pokryć w całości lub w części”. Z obszernej argumentacji wynika, że
włączenie obciążenia powstałego na podstawie art. 4a w treść stosunku
zobowiązaniowego o udzielenie świadczeń zdrowotnych prowadziło do istotnej
modyfikacji, a w istocie do rozszerzenia zobowiązania
do finansowania tych
świadczeń. Oznacza to, że zakład opieki zdrowotnej mógł domagać się renegocjacji
umowy, tak by w uzasadnionym rozmiarze uwzględniała ona koszt zwiększonych
wypłat z tytułu wynagrodzeń, a w wypadku odmowy renegocjacji mógł domagać się
zwrotu – w analogicznym zakresie – spełnionych z tego tytułu świadczeń.
Zobowiązanie powinno być bowiem wykonane zgodnie z jego treścią oraz
w sposób odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego
i celu społeczno-gospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).
Stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale, i aprobowane przez
Sąd Najwyższy rozpoznający skargę kasacyjną, co do znaczenia art. 4a ustawy
z dnia 16 grudnia 1994 r. i jego skutków w odniesieniu do stosunku
zobowiązaniowego łączącego strony, jest zasadniczo odmienne od tego, które zajął
Sąd Apelacyjny. Skarżący zasadnie zatem zakwestionował pogląd tego Sądu
o
braku podstaw do przypisania pozwanemu obowiązku zwrotu kosztów
poniesionych przez powoda na wypłatę zwiększonego wynagrodzenia pracowników
na podstawie „ustawy 203”.
Zasadne zakwestionowanie tego poglądu uzasadniało uwzględnienie skargi
kasacyjnej i orzeczenie w oparciu o art. 39815k.p.c. Kwestia wysokości roszczeń,
jakie mogą przysługiwać powodowi, nie była w ogóle przedmiotem ustaleń oraz
oceny Sądu, i pozostała całkowicie otwarta.
db