Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV CK 247/05 Generato dall'IA

Supreme Court allows hospital's claim against National Health Fund for increased employee wages under Art. 4a of the Wage Increase Act.

Numero d'incarto IV CK 247/05
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned the appellate court's dismissal of a hospital's claim for reimbursement of increased employee wages against the National Health Fund. The hospital argued that Article 4a of the Wage Increase Act created a legal obligation for the Fund to share these costs, while the Fund contended no such duty existed. The Court ruled that the statute modifies the contractual relationship, allowing the hospital to seek renegotiation or reimbursement based on good faith principles.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców; Art. 56 k.c.: The provision establishes a legal basis for a healthcare facility to claim reimbursement from the National Health Fund for increased employee wages, as it modifies the contractual obligation to include these costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
Wage Increase Act National Health Fund healthcare facility reimbursement renegotiation of contract good faith principle employee wage costs contractual modification

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 4a ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw
kosztów wynagrodzeń wypłaconych pracownikom na podstawie art. 4a ustawy z
Art. 56 k.c.
2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia
Art. 354 § 1 k.c.
i celu społeczno-gospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).
Art. 68 Konstytucji RP
153 ze zm.), art. 68 Konstytucji RP, a także 4a
Art. 194 k.p.c.
zawiera zarzut naruszenia art. 194 k.p.c., art.
Art. 357 § 1 k.c.
194 k.p.c., art. 357 1 k.c.
Art. 1a pkt. 6 i 7 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym
zawiera zarzut naruszenia art. 194 k.p.c., art. 357 1 k.c. oraz art. 1a pkt. 6 i 7, art.
art. 3983 k.p.c
Skarga kasacyjna powoda - oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c.
art. 194 k.p.c
zawiera zarzut naruszenia art. 194 k.p.c., art.
art. 68 Konstytucji RP
153 ze zm.), art. 68 Konstytucji RP, a także 4a

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV CK 247/05

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 maja 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Mirosława Wysocka (przewodniczący)

SSN Marian Kocon (sprawozdawca)

SSN Kazimierz Zawada

Protokolant Izabela Czapowska

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego

Zakładu Opieki Zdrowotnej […]

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Cywilnej

w dniu 18 maja 2006 r.,

kasacji strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 26 stycznia 2005 r.,

uchyla

zaskarżony

wyrok

i

przekazuje

sprawę

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania

orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sądowi

i

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. oddalił apelację

powodowego Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki

Zdrowotnej […] od wyroku Sądu Okręgowego w

O. z dnia 5 listopada 2004 r.,

którym oddalono żądanie powoda zasądzenia na jego rzecz od pozwanego

Narodowego Funduszu Zdrowia Warmińsko kwoty 3080245,16 zł z tytułu

wydatków poniesionych w latach 2001 – 2002 na sfinansowanie zwiększonych

kosztów wynagrodzeń wypłaconych pracownikom na podstawie art. 4a ustawy z

dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu

przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), obowiązującego od dnia 1 stycznia 2001 r. na

podstawie ustawy nowelizacyjnej z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 5,

poz. 45, tzw. „ustawa 203”). U podłoża tego rozstrzygnięcia legł pogląd, że brak

podstaw do przypisania Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom

chorych) jakiegokolwiek prawnego obowiązku uczestniczenia w poniesieniu

kosztów związanych z finansowymi konsekwencjami tzw. „ustawy 203”.

Skarga kasacyjna powoda - oparta na obu podstawach z art. 3983 k.p.c. –

zawiera zarzut naruszenia art. 194 k.p.c., art. 357 1 k.c. oraz art. 1a pkt. 6 i 7, art.

53, 60, 72 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu

zdrowotnym (DZ. U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), art. 68 Konstytucji RP, a także 4a

ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu

przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw

(Dz. U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.) – i zmierza do uchylenia powyższego wyroku

oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kluczowe

w sprawie zagadnienie dotyczące podstawy prawnej do

przypisania Narodowemu Funduszowi Zdrowia (poprzednio kasom chorych)

obowiązku uczestniczenia w poniesieniu kosztów związanych z finansowymi

konsekwencjami tzw. „ustawy 203” było przedmiotem rozstrzygnięcia składu

siedmiu sędziów Sądu Najwyższego, który w uchwale z dnia 30 marca 2006 r.,

IIICZP 130/05 (dotychczas niepublikowana) stwierdził: „artykuł 4a ustawy z dnia

19 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym kształtowaniu przyrostu przeciętnych

wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995 r.

Nr 1, poz. 2 ze zm.) stanowi – w związku z art. 56 k.c. – podstawę roszczenia

samodzielnego publicznego zakładu opieki zdrowotnej w stosunku do kasy chorych

(Narodowego

Funduszu

Zdrowia)

o

zwrot

zwiększonego

wynagrodzenia

pracowników, jeżeli zakład ten, mimo prawidłowego gospodarowania środkami

uzyskanymi na podstawie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych, nie mógł

tych kosztów pokryć w całości lub w części”. Z obszernej argumentacji wynika, że

włączenie obciążenia powstałego na podstawie art. 4a w treść stosunku

zobowiązaniowego o udzielenie świadczeń zdrowotnych prowadziło do istotnej

modyfikacji, a w istocie do rozszerzenia zobowiązania

do finansowania tych

świadczeń. Oznacza to, że zakład opieki zdrowotnej mógł domagać się renegocjacji

umowy, tak by w uzasadnionym rozmiarze uwzględniała ona koszt zwiększonych

wypłat z tytułu wynagrodzeń, a w wypadku odmowy renegocjacji mógł domagać się

zwrotu – w analogicznym zakresie – spełnionych z tego tytułu świadczeń.

Zobowiązanie powinno być bowiem wykonane zgodnie z jego treścią oraz

w sposób odpowiadający kryteriom wynikającym z zasad współżycia społecznego

i celu społeczno-gospodarczego (art. 354 § 1 k.c.).

Stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale, i aprobowane przez

Sąd Najwyższy rozpoznający skargę kasacyjną, co do znaczenia art. 4a ustawy

z dnia 16 grudnia 1994 r. i jego skutków w odniesieniu do stosunku

zobowiązaniowego łączącego strony, jest zasadniczo odmienne od tego, które zajął

Sąd Apelacyjny. Skarżący zasadnie zatem zakwestionował pogląd tego Sądu

o

braku podstaw do przypisania pozwanemu obowiązku zwrotu kosztów

poniesionych przez powoda na wypłatę zwiększonego wynagrodzenia pracowników

na podstawie „ustawy 203”.

Zasadne zakwestionowanie tego poglądu uzasadniało uwzględnienie skargi

kasacyjnej i orzeczenie w oparciu o art. 39815k.p.c. Kwestia wysokości roszczeń,

jakie mogą przysługiwać powodowi, nie była w ogóle przedmiotem ustaleń oraz

oceny Sądu, i pozostała całkowicie otwarta.

db