Supreme Court dismisses Minister's appeal as inadmissible due to lack of formal ministerial act.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the Minister of Health's appeal against a regional nurses' and midwives' chamber ruling. The Minister attempted to file the appeal through a lawyer holding a limited process power of attorney, rather than issuing a formal administrative act. The court ruled that the lawyer's letter did not substitute for the required ministerial act, rendering the appeal procedurally inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych; The power to appeal chamber resolutions to the Supreme Court must be exercised via a formal ministerial act, which a process power of attorney cannot substitute.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie z dnia 5 czerwca 2008 r.
III ZS 4/08
Zaskarżenie do Sądu Najwyższego uchwały organu samorządu pielęgniarek i położnych należy do kompetencji Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i
położnych, Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze zm.). Skargi Ministra nie zastępuje pismo
jego pełnomocnika procesowego.
Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Sędziowie SN:
Roman Kuczyński, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r.
sprawy ze skargi Ministra Zdrowia na uchwałę Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych w R. [...] z dnia 29 października 2007 r. w sprawie wyboru Przewodniczącej
Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w R.
o d r z u c i ł skargę.
Uzasadnienie
W dniu 17 kwietnia 2008 r. radca prawny Barbara P., w imieniu Ministra Zdrowia - powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia
19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze
zm.) - wniosła do Sądu Najwyższego skargę na uchwałę [...] Sprawozdawczo-Wyborczego Okręgowego Zjazdu Pielęgniarek i Położnych w R. z dnia 29 października
2007 r. w sprawie wyboru Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w R. Zaskarżonej uchwale zarzucono sprzeczność z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia
19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych polegającą na wyborze
Teresy K. na funkcję Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i Położnych w
R. na trzecią następującą po sobie kadencję. Wniosek skargi dotyczył uchylenia zaskarżonej uchwały.
Na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 r. pełnomocnik Ministra Zdrowia popierał
skargę, uważając, że Minister Zdrowia mógł zaskarżyć wskazaną uchwałę, działając
przez pełnomocnika procesowego. Pełnomocnik Okręgowej Izby Pielęgniarek i Położnych wniósł o oddalenie skargi ze względu na niedopuszczalne zaskarżenie przez
pełnomocnika procesowego. Pełnomocnik Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych
wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały chociaż uznał zarzut skargi, iż Teresa K. została powołana na funkcję Przewodniczącej Okręgowej Rady Pielęgniarek i
Położnych w R. na trzecią następującą po sobie kadencję.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Ustawa z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i położnych
(Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze zm.), samorząd ten - dla reprezentowania zawodowych,
społecznych i gospodarczych interesów zawodów pielęgniarek i położnych (art. 1 ust.
1 ) - statuuje na zasadzie niezależności w wykonywaniu zadań do samorządu należących i podległości wyłącznie ustawie (art. 1 ust. 3). Zasada niezależności samorządu, której granice oznacza tylko ustawa, jest oczywistym i niezbędnym punktem
odniesienia dla uchwycenia znaczenia art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie pielęgniarek i położnych, który nadaje Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej prawo zaskarżenia do Sądu Najwyższego, pod zarzutem sprzeczności z prawem, uchwały organu
samorządu. Powyższy przepis ustawy umożliwia kontrolę co do niesprzeczności z
prawem uchwały organu samorządu, kontrolę zewnętrzną wykonywaną wobec niezależnego samorządu. Jest to ustawowo określona kompetencja Ministra Zdrowia i
Opieki Społecznej, będącego jednoosobowym, naczelnym organem administracji
rządowej. Kompetencja ta strukturalnie jest podobna do „resortowych” kompetencji
Ministra Zdrowia jako naczelnego organu administracji rządowej dotyczących wydawania aktów normatywnych, wydawania decyzji administracyjnych i innych aktów
administracyjnych. Takiego strukturalnego znaczenia kompetencji Ministra Zdrowia i
Opieki Społecznej kontrolowania zgodności z prawem uchwał organów samorządu
pielęgniarek i położnych nie osłabia określona w ustawie forma i zakres kontroli, że
polega ona na zaskarżeniu uchwały organu izby do Sądu Najwyższego i że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przynależy do właściwości Sądu Najwyższego, który
„utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla”.
W rozpatrywanej sprawie Sądowi Najwyższemu nie został przedstawiony do
rozpatrzenia akt zaskarżenia przez Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej uchwały
organu Izby. Nie ma skargi Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej stanowiącego realizację kompetencji Ministra. Skargi takiej nie zastępuje pismo procesowe, nazwane
„skarga ... w imieniu skarżącego”, wniesione przez radcę prawną Barbarę P. zatrudnioną w Departamencie Prawnym Ministra Zdrowia na podstawie pełnomocnictwa
do: „reprezentowania Skarbu Państwa - Ministra Zdrowia przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi, Naczelnym
Sądem Administracyjnym w sprawach z udziałem Skarbu Państwa - Ministra Zdrowia”.
Z przedstawionego pełnomocnictwa wynika, że ma ono charakter pełnomocnictwa procesowego i to ograniczonego do zastępowania Ministra Zdrowia działającego za Skarb Państwa. Podkreślić jednak trzeba, że w rozpatrywanej sprawie
istotne znaczenie ma omówiony wyżej brak zaskarżenia uchwały organu samorządu
Pielęgniarek i Położnych aktem kompetencyjnym Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej.
Z powyższych przyczyn zaskarżenie dokonane przez osobę nie mającą do
tego kompetencji podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne.