Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZS 3/09 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses enforcement council ruling on interpretation of enforcement law due to lack of authority.

Numero d'incarto III ZS 3/09
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland revoked a ruling by the Enforcement Council in Łódź regarding the interpretation of enforcement statutes. The Council had claimed authority to issue opinions on enforcement costs and procedures, arguing against unfair competition practices. The court determined that the Council lacks the statutory power to interpret civil procedure law or issue binding opinions on such matters, reserving this function for the Minister of Justice or the National Enforcement Council.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji; Art. 89 ust. 1 pkt 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji: The Enforcement Council lacks the competence to issue opinions on the interpretation of enforcement laws or civil procedure statutes, as such powers are reserved for the Minister of Justice or the National Enforcement Council.

Parole chiave

Generato dall'IA
enforcement council competence interpretation of enforcement law civil procedure code unfair competition rules statutory authority limits enforcement costs regulation judicial review of self-regulation

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 68 ust. 1 i 2 of the Act of 29 August 1997 on court bailiffs and enforcement
Działając na podstawie art. 68 ust.
Art. 93 ust. 1 and 2 of the Act of 29 August 1997 on court bailiffs and enforcement
art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który określa zakres
Art. 89 ust. 1 point 8 of the Act of 29 August 1997 on court bailiffs and enforcement
zgromadzeniu komorników izby komorniczej, a nie radzie izby komorniczej (art. 89
Art. 85 ust. 1 points 2, 3 and 4 of the Act of 29 August 1997 on court bailiffs and enforcement
Sprawiedliwości lub organów samorządu komorniczego (art. 85 ust.
§ 16 point b of the Code of Professional Ethics
art. 7971 k.p.c
być dokonywane wyłącznie na zlecenie wierzyciela w trybie art. 7971 k.p.c.
art. 797 k.p.c
przedstawionego w niej zagadnienia wykładni przepisów art. 797 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III ZS 3/09

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 listopada 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Romualda Spyt

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r. ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 6 listopada 2009 r.,

uchyla zaskarżoną uchwałę.

Uzasadnienie

Działając na podstawie art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o

komornikach sądowych i egzekucji (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz.

1191 ze zm.) Minister Sprawiedliwości złożył wniosek o uchylenie jako sprzecznej

z prawem uchwały nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r.

Według zaskarżonej uchwały „Rada Izby Komorniczej w Ł. uznaje, że

poszukiwaniem majątku dłużnika jest kierowanie wszelkich zapytań do urzędów i

instytucji zmierzających do ustalenia składników majątku, bądź źródeł dochodu

dłużnika w sytuacji gdy wierzyciel nie wskazuje majątku dłużnika. Powyższe, za

wyjątkiem spraw w których komornik obowiązany jest do działania z urzędu, winno

być dokonywane wyłącznie na zlecenie wierzyciela w trybie art. 7971 k.p.c. i po

uiszczeniu stosownej opłaty stałej określonej w art. 53a ustawy o komornikach

sądowych i egzekucji”.

Zdaniem Ministra Sprawiedliwości uchwała została podjęta z naruszeniem

art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który określa zakres

działania rady izby komorniczej. Uchwała jest nieuzasadniona merytorycznie i

zmierza do bezprawnego zwiększenia kosztów egzekucji, zagraża sprawności

postępowania i promuje zachowania sprzeczne z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek Ministra Sprawiedliwości jest uzasadniony z uwagi na brak

kompetencji

Rady

Izby

Komorniczej

do

podjęcia

uchwały

dotyczącej

przedstawionego w niej zagadnienia wykładni przepisów art. 797 k.p.c. oraz art.

53a ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Kompetencje

rady izby

komorniczej wymienione są w art. 93 tej ustawy i nie ma wśród nich uprawnienia do

wypowiadania się w formie opinii w sprawie, której dotyczy zaskarżona uchwała.

Podejmując tę uchwałę Rada Izby Komorniczej w Ł. jako podstawę prawną

wskazała § 16 ust. 2 pkt b Kodeksu Etyki Zawodowej. Przepis ten stanowi, że

przejawem nieuczciwej konkurencji jest narzucanie komukolwiek swoich czynności

poprzez proponowanie rażąco niższych lub nieadekwatnych opłat z jednoczesnym

odsyłaniem wierzycieli do innych komorników w sprawach pracochłonnych i mało

dochodowych. Przepis ten nie ma jednakże charakteru kompetencyjnego, lecz jest

przepisem prawa wewnętrznego samorządu komorniczego i nie może być

rozumiany jako podstawa prawna do wydania opinii o wykładni ustaw. Izba

komornicza, w sprawach nieindywidualnych, może wyrażać opinię

tylko na

wniosek

walnemu

Ministra

Sprawiedliwości,

przy

czym

prawo

to

służy

zgromadzeniu komorników izby komorniczej, a nie radzie izby komorniczej (art. 89

ust. 1 pkt 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji). Prawo do wyrażania

opinii, w sprawach nieindywidualnych, z własnej inicjatywy, ma Krajowa Rada

Komornicza, ale w ograniczonym zakresie (art.

85 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy).

Obejmuje on sprawy dotyczące biurowości i rachunkowości oraz zmiany przepisów

dotyczących egzekucji, dokonywania zabezpieczenia i funkcjonowania komorników.

W innych sprawach Krajowa Rada może wyrażać opinie tylko na wniosek Ministra

Sprawiedliwości lub organów samorządu komorniczego (art. 85 ust. 1 pkt 4

ustawy). Ten sam pogląd Sąd Najwyższy przedstawił w wyroku z dnia 19 sierpnia

2009 r., III ZS 1/09 uchylającym uchwałę Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia

Komorników Sądowych Izby Komorniczej w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r.,

także dotyczącą wykładni art. 7971 k.p.c. w związku z art. 53a ustawy o

komornikach sądowych i egzekucji.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji.