Supreme Court dismisses enforcement council ruling on interpretation of enforcement law due to lack of authority.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland revoked a ruling by the Enforcement Council in Łódź regarding the interpretation of enforcement statutes. The Council had claimed authority to issue opinions on enforcement costs and procedures, arguing against unfair competition practices. The court determined that the Council lacks the statutory power to interpret civil procedure law or issue binding opinions on such matters, reserving this function for the Minister of Justice or the National Enforcement Council.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji; Art. 89 ust. 1 pkt 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji: The Enforcement Council lacks the competence to issue opinions on the interpretation of enforcement laws or civil procedure statutes, as such powers are reserved for the Minister of Justice or the National Enforcement Council.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III ZS 3/09
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 6 listopada 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
SSN Romualda Spyt
Protokolant Anna Gryżniewska
w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości
na uchwałę nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r. ,
po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 6 listopada 2009 r.,
uchyla zaskarżoną uchwałę.
Uzasadnienie
Działając na podstawie art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o
komornikach sądowych i egzekucji (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 167, poz.
1191 ze zm.) Minister Sprawiedliwości złożył wniosek o uchylenie jako sprzecznej
z prawem uchwały nr 60/09 Rady Izby Komorniczej w Ł. z dnia 6 lipca 2009 r.
Według zaskarżonej uchwały „Rada Izby Komorniczej w Ł. uznaje, że
poszukiwaniem majątku dłużnika jest kierowanie wszelkich zapytań do urzędów i
instytucji zmierzających do ustalenia składników majątku, bądź źródeł dochodu
dłużnika w sytuacji gdy wierzyciel nie wskazuje majątku dłużnika. Powyższe, za
wyjątkiem spraw w których komornik obowiązany jest do działania z urzędu, winno
być dokonywane wyłącznie na zlecenie wierzyciela w trybie art. 7971 k.p.c. i po
uiszczeniu stosownej opłaty stałej określonej w art. 53a ustawy o komornikach
sądowych i egzekucji”.
Zdaniem Ministra Sprawiedliwości uchwała została podjęta z naruszeniem
art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, który określa zakres
działania rady izby komorniczej. Uchwała jest nieuzasadniona merytorycznie i
zmierza do bezprawnego zwiększenia kosztów egzekucji, zagraża sprawności
postępowania i promuje zachowania sprzeczne z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Ministra Sprawiedliwości jest uzasadniony z uwagi na brak
kompetencji
Rady
Izby
Komorniczej
do
podjęcia
uchwały
dotyczącej
przedstawionego w niej zagadnienia wykładni przepisów art. 797 k.p.c. oraz art.
53a ustawy o komornikach sądowych i egzekucji. Kompetencje
rady izby
komorniczej wymienione są w art. 93 tej ustawy i nie ma wśród nich uprawnienia do
wypowiadania się w formie opinii w sprawie, której dotyczy zaskarżona uchwała.
Podejmując tę uchwałę Rada Izby Komorniczej w Ł. jako podstawę prawną
wskazała § 16 ust. 2 pkt b Kodeksu Etyki Zawodowej. Przepis ten stanowi, że
przejawem nieuczciwej konkurencji jest narzucanie komukolwiek swoich czynności
poprzez proponowanie rażąco niższych lub nieadekwatnych opłat z jednoczesnym
odsyłaniem wierzycieli do innych komorników w sprawach pracochłonnych i mało
dochodowych. Przepis ten nie ma jednakże charakteru kompetencyjnego, lecz jest
przepisem prawa wewnętrznego samorządu komorniczego i nie może być
rozumiany jako podstawa prawna do wydania opinii o wykładni ustaw. Izba
komornicza, w sprawach nieindywidualnych, może wyrażać opinię
tylko na
wniosek
walnemu
Ministra
Sprawiedliwości,
przy
czym
prawo
to
służy
zgromadzeniu komorników izby komorniczej, a nie radzie izby komorniczej (art. 89
ust. 1 pkt 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji). Prawo do wyrażania
opinii, w sprawach nieindywidualnych, z własnej inicjatywy, ma Krajowa Rada
Komornicza, ale w ograniczonym zakresie (art.
85 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy).
Obejmuje on sprawy dotyczące biurowości i rachunkowości oraz zmiany przepisów
dotyczących egzekucji, dokonywania zabezpieczenia i funkcjonowania komorników.
W innych sprawach Krajowa Rada może wyrażać opinie tylko na wniosek Ministra
Sprawiedliwości lub organów samorządu komorniczego (art. 85 ust. 1 pkt 4
ustawy). Ten sam pogląd Sąd Najwyższy przedstawił w wyroku z dnia 19 sierpnia
2009 r., III ZS 1/09 uchylającym uchwałę Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia
Komorników Sądowych Izby Komorniczej w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r.,
także dotyczącą wykładni art. 7971 k.p.c. w związku z art. 53a ustawy o
komornikach sądowych i egzekucji.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji.