Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZS 12/08 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses Minister's appeal as moot after Notarial Council amended the contested regulation.

Numero d'incarto III ZS 12/08
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Minister of Justice's appeal against a Notarial Council resolution regarding notarial fees. The Minister argued the resolution violated constitutional and notarial law by treating specific fees as necessary expenses for parties. However, the Council had already amended the resolution to remove the contested provisions before the Supreme Court heard the case. Consequently, the court declared the proceedings moot because the legal issue no longer existed in force.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 47 ust. 1 Prawo o notariacie; Art. 47 ust. 2 Prawo o notariacie; Art. 355 § 1 k.p.c.: When a contested administrative act is amended or repealed before the final judgment, the proceedings become moot and the court must dismiss the appeal without ruling on the merits.

Parole chiave

Generato dall'IA
mootness notarial law administrative appeal procedural analogy civil procedure code Supreme Court legal amendment

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 47 ust. 1 Prawo o notariacie
przedmiotem orzeczenia, o którym mowa w art. 47 § 2 ustawy z dnia 14 lutego
Art. 47 ust. 2 Prawo o notariacie
przedmiotem orzeczenia, o którym mowa w art. 47 § 2 ustawy z dnia 14 lutego
Art. 355 § 1 k.p.c.
art. 355 § 1 k.p.c. Wprawdzie skarżący nie cofnął skargi, jednakże z powodu
art. 17 Konstytucji
z art. 17 Konstytucji oraz art.
art. 39821 k.p.c
dopiero w dalszej kolejności przepisy o postępowaniu apelacyjnym (art. 39821
art. 355 § 1 k.p.c
art. 355 § 1 k.p.c. Wprawdzie skarżący nie cofnął skargi, jednakże z powodu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III ZS 12/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Jaśkowski (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSA Maciej Pacuda (sprawozdawca)

Protokolant Halina Kurek

w sprawie ze skargi Ministra Sprawiedliwości

na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej Nr […] z dnia … 2008 r., w sprawie

utworzenia i zasad funkcjonowania systemu informatycznego do prowadzenia

rejestru aktów poświadczenia dziedziczenia ,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 13 marca 2009 r.,

umarza postępowanie.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. została wniesiona skarga Ministra

Sprawiedliwości na uchwałę Krajowej Rady Notarialnej Nr […] z dnia … 2008 r. w

sprawie utworzenia i zasad funkcjonowania systemu informatycznego do

prowadzenia rejestru aktów poświadczenia dziedziczenia. W skardze tej Minister

Sprawiedliwości zaskarżył wymienioną uchwałę w części dotyczącej § 3, w

zakresie, w jakim wskazany przepis określał, że wpłaty wnoszone przez notariuszy

na rzecz Funduszu Informatyzacji, w wysokości ustalanej przez Krajową Radę

Notarialną, stanowią niezbędny wydatek poniesiony przez notariusza w związku z

dokonaniem czynności notarialnej, przez co obciążał strony czynności notarialnej,

jaką jest akt poświadczenia dziedziczenia opłatami na rzecz tego Funduszu.

Minister Sprawiedliwości zarzucił uchwale w zaskarżonej części, iż jest

sprzeczna:

1. z art. 17 Konstytucji oraz art. 5 i art. 40 § 1 ustawy Prawo o notariacie przez

to, że Krajowa Rada Notarialna, określając wpłaty wnoszone przez

notariuszy na rzecz Funduszu Informatyzacji Notariatu w wysokości

ustalanej przez Krajową Radę Notarialną jako niezbędny wydatek poniesiony

przez notariusza w związku z dokonaniem czynności notarialnej, faktycznie

obciążyła strony czynności notarialnej opłatami na rzecz Funduszu, czym

przekroczyła swoje uprawnienia,

2. z art. 5 § 2 ustawy Prawo o notariacie przez przyjęcie, że określona w § 3

pkt 2 uchwały wpłata na rzecz Funduszu Informatyzacji Notariatu stanowi

niezbędny wydatek poniesiony przez notariusza w związku z dokonaniem

czynności notarialnej, podczas gdy wynikający z § 3 pkt 3 i 4 zaskarżonej

uchwały sposób ustalania wysokości „należności za pojedynczy wpis do

rejestru” nie pozwala na przyjęcie, że jest to „niezbędny wydatek”, o którym

mowa w art. 5 § 2 ustawy Prawo o notariacie.

Wskazując na powyższe zarzuty, Minister Sprawiedliwości wniósł o

uchylenie uchwały w zaskarżonej części.

W piśmie z dnia 11 lutego 2009 r. Prezes Krajowej Rady Notarialnej

zawiadomił Sąd Najwyższy o tym, iż uchwałą z dnia 6 lutego 2009 r. Krajowa Rada

Notarialna uchyliła uchwałę z dnia 15 listopada 2008 r. w zaskarżonej części oraz

nadała § 3 tej uchwały nowe brzmienie, które nie zawiera już kwestionowanego

przez Ministra Sprawiedliwości punktu 2. Do tego pisma został również załączony

odpis uchwały z dnia 6 lutego 2009 r.

Na

rozprawie

przed

Sądem

Najwyższym

pełnomocnik

Ministra

Sprawiedliwości podtrzymał skargę, natomiast pełnomocnik Krajowej Rady

Notarialnej wniósł u umorzenie postępowania wobec faktu, iż skarga Ministra

Sprawiedliwości stała się bezprzedmiotowa. Równocześnie pełnomocnik Krajowej

Rady Notarialnej wnosił o rozważenie przez Sąd Najwyższy odroczenia rozprawy,

podając, iż przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa zainicjowana skargą

Krajowej Rady Notarialnej, w której została zakwestionowana zgodność z

Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 95i § 1 ustawy Prawo o notariacie,

nakładającego na Krajową Radę Notarialną obowiązek wprowadzenia i utrzymania

systemu

informatycznego

do

prowadzenia

rejestru

aktów

poświadczenia

dziedziczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Miał rację pełnomocnik Krajowej Rady Notarialnej, podnosząc że w sytuacji

zmiany brzmienia § 3 uchwały z dnia 15 listopada 2008 r., poprzez wyeliminowanie

z

niego

zapisów

kwestionowanych

w

skardze

Ministra

Sprawiedliwości,

postępowanie zainicjowane tą skargą stało się bezprzedmiotowe. Zapisy te bowiem

w dacie rozpoznania sprawy nie istniały już w obrocie prawnym, a więc nie mogły

być przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd Najwyższy, ani tym bardziej

przedmiotem orzeczenia, o którym mowa w art. 47 § 2 ustawy z dnia 14 lutego

1991 r. - Prawo o notariacie. Wypada również dodać, że zaskarżona uchwała

została zmieniona, nie wywołując dotychczas skutków w sferze praw i obowiązków

stron czynności notarialnych.

Powołany art. 47 ustawy – Prawo o notariacie przewiduje możliwość

zaskarżenia

przez

Ministra

Sprawiedliwości

uchwał

organów

samorządy

notarialnego w razie ich sprzeczności z prawem. W § 2 określa z kolei, jakiego

rodzaju orzeczenia mogą zapaść w wyniku postępowania wszczętego przed

Sądem Najwyższym. Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy utrzymuje

zaskarżoną uchwałę w mocy lub uchyla uchwałę i przekazuje sprawę do

ponownego rozpoznania właściwemu organowi samorządu, ustalając wytyczne co

do sposobu jej załatwienia. Skargę spóźnioną Sąd Najwyższy pozostawia bez

rozpoznania. Treść omawianego art. 47 § 2 wskazuje zatem, iż w sposób niepełny

reguluje on postępowanie toczące się przed Sądem Najwyższym ze skargi Ministra

Sprawiedliwości, nie odsyłając do żadnych przepisów proceduralnych. W tej

sytuacji należy przyjąć, że w przepisach ustawy Prawo o notariacie występuje luka

w prawie dotycząca regulacji postępowania, którą trzeba wypełnić w drodze

analogii, stosując odpowiednio przepisy procedury najlepiej odpowiadającej

charakterowi rozpatrywanego środka prawnego. W postanowieniu z dnia 24 maja

1994 r., I PO 6/94 (OSNP 1994 nr 7, poz. 119) Sąd Najwyższy, rozpatrując

podobną sprawę, wyraził pogląd, iż skarga Ministra Sprawiedliwości na uchwałę

samorządu notarialnego jest szczególnym środkiem zaskarżenia i dlatego należy

stosować do niej odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o rewizji.

Z kolei w postanowieniu z dnia 14 sierpnia 2008 r., III ZS 8/08, Sąd Najwyższy

stwierdził, że w aktualnym stanie prawnym oznacza to, iż per analogiam należy

stosować w pierwszej kolejności przepisy dotyczące postępowania kasacyjnego, a

dopiero w dalszej kolejności przepisy o postępowaniu apelacyjnym (art. 39821

k.p.c.) lub postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (art. 391 w związku z art.

39821 k.p.c.). Podzielając te poglądy, Sąd Najwyższy uznał zatem, iż sytuacja, do

której doszło w rozpoznawanej obecnie sprawie najbardziej odpowiada opisanej w

art. 355 § 1 k.p.c. Wprawdzie skarżący nie cofnął skargi, jednakże z powodu

uchylenia przez samorząd notarialny zaskarżonego przepisu uchwały z dnia 15

listopada 2008 r. oraz zastąpienia go przepisem niezawierającym kwestionowanej

w skardze regulacji wydanie orzeczenia co do istoty sprawy stało się zbędne.

Biorąc to pod uwagę oraz opierając się na treści wymienionych wcześniej

przepisów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.