Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZP 32/98 Generato dall'IA

Supreme Court refused to refer labor law case to it as it concerns property right determination.

Numero d'incarto III ZP 32/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to refer a legal question to it regarding the passive standing of the State in property right determination cases. The lower court had identified a legal issue concerning whether the privatized company or the State should be the proper party in a dispute over free share acquisition rights. The court ruled that Article 390 § 1 of the Code of Civil Procedure applies only to appeals where cassation is not available, which excludes property right determination proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 390 § 1 KPC; The power to refer legal questions to the Supreme Court does not extend to appeals in proceedings for the determination of property rights, as such proceedings are subject to cassation.

Parole chiave

Generato dall'IA
property right determination passive standing legal question referral cassation proceedings labor law privatization state ownership civil procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 390 § 1 KPC
art. 390 § 1 KPC pod postacią dwóch następujących pytań: 1) „czy w procesie o
art. 393 pkt 1 KPC
(art. 393 pkt 1 KPC), a nie w sprawach o ustalenie prawa majątkowego.
art. 1 KPC
Sanetra: Nieodpłatne nabycie akcji jako uprawnienie pracownicze, Prawo Pracy 1997 nr 7, s. 19 -24), opowiada się za przyjęciem biernej legitymacji Skarbu Państwa do występowania w procesie o ustalenie prawa do nieodpłatnego
art. 476 § 1 pkt 1 KPC
1 w związku z art. 476 § 1 pkt 1 KPC).
ustawa z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych
art. 231 K.P
przeszli powodowie w trybie art. 231 K.P.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie z dnia 5 listopada 1998 r.

III ZP 32/98

Możliwość przedstawiania Sądowi Najwyższemu zagadnień prawnych

budzących poważne wątpliwości przy rozpoznawaniu apelacji (art. 390 § 1

KPC) nie dotyczy spraw o ustalenie prawa majątkowego.

Przewodniczący SSN: Józef Iwulski, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Witolda Bryndy,

po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 1998 r. sprawy z powództwa Romana J. i Wojciecha M. przeciwko Kombinatowi Cementowo-Wapienniczemu „K.” S.A. w B. o ustalenie, na skutek zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Wojewódzki - Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 25 czerwca

1998 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

odmówić podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Szubinie wyrokiem z dnia 29 stycznia 1998 r. [...]

ustalił, że powodowie Roman J. i Wojciech M. są uprawnieni do nieodpłatnego nabycia akcji Skarbu Państwa w będącej jego Spółką Akcyjną pozwanym Kombinacie

Cementowo-Wapienniczym „K.” w B. W motywach swego rozstrzygnięcia Sąd Rejonowy powołał się na ustalenie następującego stanu faktycznego.

Powodowie Roman J. oraz Wojciech M. pracowali w Kombinacie CementowoWapienniczym „K.” w B., jako przedsiębiorstwie państwowym, w charakterze murarzy

w brygadzie remontowej, zajmującej się wymurówką pieców oraz innymi pracami

budowlano - murarskimi. Dyrekcja przedsiębiorstwa zachęcała pracowników do two-

rzenia własnych podmiotów gospodarczych w celu odciążenia zakładowego funduszu płac. Z dniem 1 kwietnia 1991 r. przełożeni powodów utworzyli więc Spółkę „M.b.”, do której przeszli bez odprawy powodowie wraz z kilkoma innymi pracownikami

Kombinatu, składając prośby o rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron.

W Spółce „M.-b.” powodowie wykonywali w dotychczasowym miejscu i tymi samymi

narzędziami pracę świadczoną uprzednio w Kombinacie, w którym nie było już murarzy, gdyż ci, którzy pozostali - otrzymali inne stanowiska. W owym czasie był już gotów wniosek o przekształcenie przedsiębiorstwa w jednoosobową spółkę Skarbu

Państwa, którą zarejestrowano w dniu 5 czerwca 1991 r.

Kombinat i Spółkę „M.-b.” łączyła roczna umowa o współpracy, dzięki której

Spółka zatrudniająca powodów miała zagwarantowane roboty w Kombinacie. Sporządzono także umowę najmu pomieszczeń oraz umowę o dzierżawę urządzeń do

wykładania wymurówki oraz narzędzi pracy. Przed przejściem do Spółki powodowie

przepracowali w Kombinacie po 10 lat.

W świetle tych ustaleń Sąd Rejonowy przyjął, że do pracy w Spółce „M.-b.”

przeszli powodowie w trybie art. 231 K.P. Do podmiotowego przekształcenia stosunku pracy po stronie pracodawcy dochodzi bowiem ex lege i niezależnie od woli dotychczasowego oraz nowego pracodawcy. Bez znaczenia jest zatem okoliczność, że

powodowie zwracali się do Kombinatu z prośbą o rozwiązanie umowy o pracę za

porozumieniem stron. Istotny jest jedynie fakt, że Spółka „M.-b.” przejęła od Kombinatu część jego majątku (choćby w posiadanie zależne), a także część załogi i statutowe zadania brygady remontowej, co pozwoliło jej na samodzielne prowadzenie

działalności. Nastąpiło to również w okresie koniecznych skądinąd przekształceń

ustrojowo - gospodarczych. W konkluzji swoich rozważań Sąd Rejonowy uznał, że w

przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 2 pkt 5 ppkt „c” i „d” ustawy z dnia

30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych

(Dz.U. Nr 118, poz. 561 ze zm.), a powodowie na podstawie art. 36 powołanej

ustawy uzyskali prawo do nieodpłatnego nabycia akcji Skarbu Państwa w sprywatyzowanym przezeń Kombinacie.

Przy rozpatrywaniu apelacji wniesionej przez stronę pozwaną, Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bydgoszczy uznał, że w sprawie

występuje zagadnienie prawne budzące wątpliwości i postanowieniem z dnia 25

czerwca 1998 r. [...] przedstawił je Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia w trybie

art. 390 § 1 KPC pod postacią dwóch następujących pytań: 1) „czy w procesie o

ustalenie prawa do nieodpłatnego nabycia akcji spółki Skarbu Państwa w oparciu o

przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. z 1996 r. Nr 118. poz. 561 ze zm.) albo w procesie o

odszkodowanie za naruszenie takiego prawa legitymowana biernie jest ta spółka czy

Skarb Państwa reprezentowany przez Ministra Skarbu Państwa?”; 2) „czy właściwym

do rozpoznania sprawy, o której mowa w punkcie 1 jest sąd pracy w sytuacji gdy legitymacja bierna przysługuje Skarbowi Państwa?”. W obszernym uzasadnieniu tego

postanowienia Sąd Wojewódzki, powołując się m.in. na wypowiedzi w literaturze

przedmiotu (por. W. Sanetra: Nieodpłatne nabycie akcji jako uprawnienie pracownicze, Prawo Pracy 1997 nr 7, s. 19 -24), opowiada się za przyjęciem biernej legitymacji Skarbu Państwa do występowania w procesie o ustalenie prawa do nieodpłatnego

nabycia akcji należących do niego spółek, jak też w procesie o odszkodowanie za

naruszenie tego prawa, nie wyłączając naruszenia przez czynności samych spółek

(np. w oparciu o konstrukcję art. 474 KC), a także do uznania takich spraw za sprawy

z zakresu prawa pracy (art. 1 w związku z art. 476 § 1 pkt 1 KPC).

Prokurator Prokuratury Krajowej występujący przed Sądem Najwyższym

wniósł o odmowę podjęcia uchwały w przedmiotowej sprawie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 390 § 1 KPC, jeżeli przy rozpatrywaniu apelacji w sprawie, w

której nie przysługuje kasacja, powstanie zagadnienie prawne budzące poważne

wątpliwości, sąd może zagadnienie to przedstawić do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu, odraczając rozpoznanie sprawy. Kompetencja określona w powołanym

przepisie nie obejmuje zatem postępowań apelacyjnych w sprawach, w których kasacja przysługuje. Taki też charakter ma przedmiotowa sprawa, w której powodowie

domagają się ustalenia prawa do nieodpłatnego nabycia akcji jednoosobowej spółki

akcyjnej Skarbu Państwa. Ograniczeniom ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia podlega bowiem dopuszczalność kasacji jedynie w sprawach o świadczenie

(art. 393 pkt 1 KPC), a nie w sprawach o ustalenie prawa majątkowego. Wprawdzie

przedmiotowy zakres przedstawionego zagadnienia prawnego został rozciągnięty na

kwestię biernej legitymacji procesowej oraz właściwości sądu w sprawach o odszkodowanie za naruszenie prawa do nieodpłatnego nabycia akcji takiej spółki, ale rozs-

trzygnięcie tej kwestii nie jest konieczne dla rozpoznania niniejszej apelacji, więc

również nie jest objęte zastosowaniem art. 390 § 1 KPC.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił podjęcia wnioskowanej

uchwały.