Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZP 30/98 Generato dall'IA

Supreme Court refused ruling request as administrative practice errors lack jurisdiction without inconsistent precedent.

Numero d'incarto III ZP 30/98
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to issue a binding ruling on a specific tax interpretation request. The First President argued that inconsistent application of tax laws by administrative bodies and a restrictive ruling by the Administrative Court necessitated clarification. However, the Court determined that correcting administrative practice errors alone does not justify a ruling, as such control belongs to the Administrative Court and the Supreme Court's role is limited to resolving inconsistencies in its own precedent.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 13 pkt 3 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 184 Konstytucji RP: The Supreme Court lacks jurisdiction to issue rulings solely to correct inconsistent administrative practice; such matters fall within the competence of the Administrative Court.

Parole chiave

Generato dall'IA
Supreme Court jurisdiction Administrative practice errors Ruling request refusal Tax law interpretation Constitutional division of powers

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym
trzeba uwzględniać także w ramach działalności Sądu Najwyższego opartej na przepisach art. 13 pkt 3 i art.
Art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
Jest to bowiem - zgodnie z art. 184 Konstytucji - właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz innych sądów administracyjnych.
Art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej
art. 236 ust. 2 Konstytucji do czasu wprowadzenia dwuinstancyjnego systemu sądów
Art. 20 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym
Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił w myśl art. 20 ust.
Art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym
wcześniej rozbieżności w orzecznictwie organów podatkowych. Według art. 30
art. 184 Konstytucji
Jest to bowiem - zgodnie z art. 184 Konstytucji - właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz innych sądów administracyjnych.
art. 236 ust. 2 Konstytucji
art. 236 ust. 2 Konstytucji do czasu wprowadzenia dwuinstancyjnego systemu sądów

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrok z dnia 9 grudnia 1997 r.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 19 listopada 1998 r.

III ZP 30/98

Niewłaściwe stosowanie przepisu prawa administracyjnego, w praktyce

organów administracji publicznej nie stanowi wystarczającej przyczyny podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały w zakresie interpretacji przepisów prawa (art.

13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity

tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 13, poz. 48 ze zm.).Taką potrzebę uzasadnia natomiast

rozbieżność orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przewodniczący Prezes SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa

Flemming-Kulesza, Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca), Adam Józefowicz, Jerzy

Kwaśniewski (współsprawozdawca, autor uzasadnienia), Maria Mańkowska, Andrzej

Wasilewski.

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Prokuratury Krajowej Włodzimierza

Skoniecznego, po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 19 listopada 1998 r. wniosku

Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego skierowanego do rozpoznania przez skład

siedmiu sędziów Sadu Najwyższego o podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na

następujące zagadnienie prawne:

Czy w okresie między 5 lipca 1993 r. a 31 grudnia 1994 r. podlegała opłacie

skarbowej pożyczka pieniężna udzielona ze środków własnych podmiotu świadczącego usługi w zakresie finansów w rozumieniu załącznika nr 2 do ustawy z dnia 8

stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr

11, poz. 50 ze zm.) - [art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o

opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 4, poz. 23 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ww.

ustawy o podatku od towarów i usług] ?

p o s t a n o w i ł:

odmówić podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wystąpił o wyjaśnienie wskazanych we

wniosku przepisów ze względu na rozbieżne ich stosowanie w praktyce organów

skarbowych oraz wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 1997 r. [...] z rażącym naruszeniem prawa „podtrzymał” restrykcyjną dla podatników interpretację. Wnioskodawca uznał, że niezależnie od zaskarżenia powyższego wyroku w drodze rewizji nadzwyczajnej, którą wniósł, zachodzi

potrzeba wyjaśnienia przedstawionego zagadnienia prawnego w formie uchwały

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego. Można bowiem w ten sposób przyczynić

się do ukształtowania właściwej linii orzecznictwa organów podatkowych i NSA na tle

podobnych spraw.

Sąd Najwyższy w składzie siedmiu sędziów odmówił podjęcia uchwały z następujących przyczyn.

W świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej bezpośrednie sprawowanie

kontroli nad orzecznictwem organów administracji publicznej nie należy do Sądu

Najwyższego. Jest to bowiem - zgodnie z art. 184 Konstytucji - właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz innych sądów administracyjnych. Natomiast w myśl

art. 236 ust. 2 Konstytucji do czasu wprowadzenia dwuinstancyjnego systemu sądów

administracyjnych obowiązują przepisy dotyczące rewizji nadzwyczajnej od orzeczeń

NSA. To w takich ramach Sąd Najwyższy sprawując kontrolę nad orzeczeniami NSA

może oddziaływać pośrednio także na działalność organów administracji publicznej.

Wynikającą z Konstytucji właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego

trzeba uwzględniać także w ramach działalności Sądu Najwyższego opartej na przepisach art. 13 pkt 3 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. W konsekwencji

należy przyjąć, że niewłaściwe (lub rozbieżne) stosowanie przepisów prawa administracyjnego w praktyce organów administracji publicznej nie stanowi wystarczającej

przyczyny podjęcia przez Sąd Najwyższy uchwały, która zmierzałaby do usunięcia

wadliwości takiej praktyki. Natomiast istnieje potrzeba podjęcia uchwały w celu

wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w

orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że nie zachodzi rozbieżność w orzecznictwie NSA, skoro Sąd ten dotychczas poddał kontroli stosowanie

przedmiotowych przepisów przez organy podatkowe tylko w jednym wyroku. Ponadto

wskazany wyrok NSA z dnia 9 grudnia 1997 r. został wydany już na tle zaistniałej

wcześniej rozbieżności w orzecznictwie organów podatkowych. Według art. 30

ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu tego Sądu wiąże organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Natomiast w przypadku, gdy taka ocena rażąco narusza prawo i w konsekwencji nie służy

celom kontroli sądowej uprawnione organy mogą wnosić rewizje nadzwyczajne, (jak

to ma miejsce wobec powołanego wyroku NSA z dnia 9 grudnia 1997 r.).

Z powyższych przyczyn Sąd Najwyższy postanowił w myśl art. 20 ust. 1

ustawy o Sądzie Najwyższym.