Supreme Court rejects request for legal clarification from an enterprise as it lacks statutory standing.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland refused to issue a ruling clarifying specific labor inspection laws because the applicant, a municipal enterprise, lacked the legal authority to make such a request. The court determined that only the First President of the Supreme Court, the Minister of Justice, the Ombudsman, or specific national trade unions possess the standing to petition for legal interpretations under the relevant statutes. Consequently, the procedural requirement for a qualified petitioner was not met, rendering the request inadmissible regardless of the substantive legal questions raised.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 16 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 22 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych: Requests for legal clarification by the Supreme Court are admissible only from statutorily authorized entities, excluding enterprises or local organizations.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego
z dnia 20 marca 1997 r.
III ZP 15/97
Sąd Najwyższy podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów
prawnych wyłącznie na wniosek organów określonych w art. 16 ust. 2 ustawy z
dnia 20 września 1984 r. o Sadzie Najwyższym (Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze
zm.), odmawia zatem podjęcia uchwały na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa
Komunikacyjnego.
Przewodniczący Sędzia SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa FlemmingKulesza, Kazimierz Jaśkowski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Kijowski,
Teresa Romer, Walerian Sanetra.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca
1997 r. wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w G. skierowanego
przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu
sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o
podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące zagadnienia prawne:
- Czy i na jakiej podstawie istnieją możliwości przedłużenia kadencji SIP na czas
dłuższy niż 4 lata,
- przez jaki okres po wygaśnięciu kadencji należy wypłacać zryczałtowane
wynagrodzenie,
- czy przepisy art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej
inspekcji pracy dotyczące wyboru zakładowego społecznego inspektora pracy przez
ogólne zebranie pracowników oznaczają wybory przez organ przedsiębiorstwa w
rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego w
trybie przewidzianym dla jego zwołania i ważności,
- czy przepisy art. 6 ust. 6 ustawy oznaczają współdziałanie wszystkich
zakładowych organizacji związkowych?
p o s t a n o w i ł:
odmówić podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w G. w piśmie z dnia 7 marca 1997 r.,
adresowanym do Sądu Najwyższego - "Kolegium Kompetencyjnego" wniosło o
wyjaśnienie określonych przepisów ustawy o społecznej inspekcji pracy. Z wniosku tego
wynika, że jego celem jest usunięcie wątpliwości co do zastosowania wskazanych
przepisów do sytuacji powstałej na skutek poinformowania dwóch działających w
Przedsiębiorstwie organizacji związkowych, iż do czasu wyboru nowego społecznego
inspektora pracy funkcję tę pełni dotychczasowy inspektor.
Przedstawiony wniosek nie podlega rozpoznaniu przez Kolegium Kompetencyjne
przy Sądzie Najwyższym, które - zgodnie z art. 190 § 1 Kodeksu postępowania
administracyjnego - właściwe jest wyłącznie do rozstrzygania sporów o właściwość
między organami administracji państwowej a sądami.
Wniosek ten nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu także w trybie przewidzianym dla podejmowania przez Sąd Najwyższy uchwał mających na celu wyjaśnienie
przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce. Takie bowiem uchwały - na
podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o
Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze zm.) - Sąd
Najwyższy może podejmować tylko na wniosek ustawowo do tego uprawnionych
podmiotów: Pierwszego Prezesa i Prezesa Sądu Najwyższego. Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich, a jeżeli chodzi o sprawy z zakresu prawa
pracy również Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Ponadto na podstawie art. 22 ust. 2
ustawy z dnia 23 maja 1991 r o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.)
prawo do występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami o wyjaśnienie przepisów
prawa pracy i ubezpieczeń społecznych budzących wątpliwości lub których stosowanie
wywołało rozbieżności w orzecznictwie przysługuje ogólnokrajowej organizacji
międzyzwiązkowej i ogólnokrajowemu związkowi zawodowemu reprezentatywnemu dla
pracowników większości zakładów pracy.
Przedstawienie wniosku o wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przepisów prawnych
przez podmiot do tego nieuprawniony stanowi przeszkodę dla merytorycznego
rozpoznania sprawy. W konsekwencji postanowiono w myśl art. 20 ust. 1 powołanej
ustawy o Sądzie Najwyższym.