Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III ZP 15/97 Generato dall'IA

Supreme Court rejects request for legal clarification from an enterprise as it lacks statutory standing.

Numero d'incarto III ZP 15/97
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Inammissibile (Inadmissible)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland refused to issue a ruling clarifying specific labor inspection laws because the applicant, a municipal enterprise, lacked the legal authority to make such a request. The court determined that only the First President of the Supreme Court, the Minister of Justice, the Ombudsman, or specific national trade unions possess the standing to petition for legal interpretations under the relevant statutes. Consequently, the procedural requirement for a qualified petitioner was not met, rendering the request inadmissible regardless of the substantive legal questions raised.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 16 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 22 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych: Requests for legal clarification by the Supreme Court are admissible only from statutorily authorized entities, excluding enterprises or local organizations.

Parole chiave

Generato dall'IA
standing to petition legal clarification Supreme Court procedure labor inspection law qualified petitioner

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym
prawnych wyłącznie na wniosek organów określonych w art. 16 ust.
art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym
2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r.
art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych
Ponadto na podstawie art. 22 ust.
art. 190 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego
przy Sądzie Najwyższym, które - zgodnie z art. 190 § 1 Kodeksu postępowania
art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o Sądzie Najwyższym
W konsekwencji postanowiono w myśl art. 20 ust.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego

z dnia 20 marca 1997 r.

III ZP 15/97

Sąd Najwyższy podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów

prawnych wyłącznie na wniosek organów określonych w art. 16 ust. 2 ustawy z

dnia 20 września 1984 r. o Sadzie Najwyższym (Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze

zm.), odmawia zatem podjęcia uchwały na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa

Komunikacyjnego.

Przewodniczący Sędzia SN: Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Teresa FlemmingKulesza, Kazimierz Jaśkowski, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca), Andrzej Kijowski,

Teresa Romer, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca

1997 r. wniosku Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w G. skierowanego

przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego do rozpoznania przez skład siedmiu

sędziów Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego o

podjęcie uchwały zawierającej odpowiedź na następujące zagadnienia prawne:

- Czy i na jakiej podstawie istnieją możliwości przedłużenia kadencji SIP na czas

dłuższy niż 4 lata,

- przez jaki okres po wygaśnięciu kadencji należy wypłacać zryczałtowane

wynagrodzenie,

- czy przepisy art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1983 r. o społecznej

inspekcji pracy dotyczące wyboru zakładowego społecznego inspektora pracy przez

ogólne zebranie pracowników oznaczają wybory przez organ przedsiębiorstwa w

rozumieniu przepisów ustawy o samorządzie załogi przedsiębiorstwa państwowego w

trybie przewidzianym dla jego zwołania i ważności,

- czy przepisy art. 6 ust. 6 ustawy oznaczają współdziałanie wszystkich

zakładowych organizacji związkowych?

p o s t a n o w i ł:

odmówić podjęcia uchwały.

Uzasadnienie

Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w G. w piśmie z dnia 7 marca 1997 r.,

adresowanym do Sądu Najwyższego - "Kolegium Kompetencyjnego" wniosło o

wyjaśnienie określonych przepisów ustawy o społecznej inspekcji pracy. Z wniosku tego

wynika, że jego celem jest usunięcie wątpliwości co do zastosowania wskazanych

przepisów do sytuacji powstałej na skutek poinformowania dwóch działających w

Przedsiębiorstwie organizacji związkowych, iż do czasu wyboru nowego społecznego

inspektora pracy funkcję tę pełni dotychczasowy inspektor.

Przedstawiony wniosek nie podlega rozpoznaniu przez Kolegium Kompetencyjne

przy Sądzie Najwyższym, które - zgodnie z art. 190 § 1 Kodeksu postępowania

administracyjnego - właściwe jest wyłącznie do rozstrzygania sporów o właściwość

między organami administracji państwowej a sądami.

Wniosek ten nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu także w trybie przewidzianym dla podejmowania przez Sąd Najwyższy uchwał mających na celu wyjaśnienie

przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce. Takie bowiem uchwały - na

podstawie art. 16 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 3 ustawy z dnia 20 września 1984 r. o

Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz. U. z 1994 r., Nr 13, poz. 48 ze zm.) - Sąd

Najwyższy może podejmować tylko na wniosek ustawowo do tego uprawnionych

podmiotów: Pierwszego Prezesa i Prezesa Sądu Najwyższego. Ministra Sprawiedliwości, Rzecznika Praw Obywatelskich, a jeżeli chodzi o sprawy z zakresu prawa

pracy również Ministra Pracy i Polityki Socjalnej. Ponadto na podstawie art. 22 ust. 2

ustawy z dnia 23 maja 1991 r o związkach zawodowych (Dz. U. Nr 55, poz. 234 ze zm.)

prawo do występowania do Sądu Najwyższego z wnioskami o wyjaśnienie przepisów

prawa pracy i ubezpieczeń społecznych budzących wątpliwości lub których stosowanie

wywołało rozbieżności w orzecznictwie przysługuje ogólnokrajowej organizacji

międzyzwiązkowej i ogólnokrajowemu związkowi zawodowemu reprezentatywnemu dla

pracowników większości zakładów pracy.

Przedstawienie wniosku o wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy przepisów prawnych

przez podmiot do tego nieuprawniony stanowi przeszkodę dla merytorycznego

rozpoznania sprawy. W konsekwencji postanowiono w myśl art. 20 ust. 1 powołanej

ustawy o Sądzie Najwyższym.