Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 6/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal against Social Insurance Agency's refusal to retry social insurance coverage denial.

Numero d'incarto III UZ 6/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Agency's decision to refuse a retrial of a final judgment denying social insurance coverage. The appellant argued that new evidence existed which they could not have used previously, but the court found the cited documents were available and relevant before the final proceedings concluded. Consequently, the court ruled that the grounds for retrial were fictitious and did not meet the statutory requirements for reopening the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A request for retrial based on new evidence is rejected if the evidence existed prior to the final judgment and was available to the party, rendering the grounds fictitious.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial grounds social insurance coverage new evidence final judgment procedural law

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 ust. 2 k.p.c.
skardze ustawowe podstawy do wznowienia postępowania z art. 401 pkt 2 k.p.c.
Art. 403 § 2 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c., ale w rzeczywistości podstawy te nie występują, co ewidentnie
Art. 410 § 1 k.p.c.
uzasadnia odrzucenie skargi mocy art. 410 § 1 k.p.c. Żadna z powołanych przez
Art. 394 § 1 k.p.c.
W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3
Art. 398 § 14 k.p.c.
w związku z art. 39814 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
skardze ustawowe podstawy do wznowienia postępowania z art. 401 pkt 2 k.p.c.
art. 403 § 2 k.p.c
art. 403 § 2 k.p.c., ale w rzeczywistości podstawy te nie występują, co ewidentnie
art. 410 § 1 k.p.c
uzasadnia odrzucenie skargi mocy art. 410 § 1 k.p.c.
art. 410 § 2 k.p.c
powinien był w oparciu o art. 410 § 2 k.p.c.
art. 39814 k.p.c
w związku z art. 39814 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska

w sprawie z odwołania A. H.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu

Apelacyjnego […] Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 listopada

2009 roku sygn.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 kwietnia 2011 r.,

zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 23 września 2010 r.,

oddala zażalenie i przyznaje radcy prawnemu N. M. od Skarbu

Państwa - Sądu Apelacyjnego kwotę 120 zł (sto dwadzieścia)

powiększoną o podatek od towarów i usług tytułem zwrotu

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. Sąd Apelacyjny – Wydział Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę ubezpieczonego A. H. o wznowienie

postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 24

listopada 2009 r., oddalającym apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu

Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 6 stycznia 2009 r.

oddalającego odwołanie ubezpieczonego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń

Społecznych z dnia 7 maja 2008 r. o odmowie objęcia go ubezpieczeniami

społecznymi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wprawdzie ubezpieczony wskazał w

skardze ustawowe podstawy do wznowienia postępowania z art. 401 pkt 2 k.p.c. i

art. 403 § 2 k.p.c., ale w rzeczywistości podstawy te nie występują, co ewidentnie

wynika z ich uzasadnienia. Skarżący nie podał na czym dokładnie miałoby polegać

pozbawienie go możliwości występowania w celu obrony swych praw i interesów

(art. 401 pkt 2 k.p.c.), skoro w procesie, którego wznowienia domagał się, był

reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, który został prawidłowo

zawiadomiony o terminie rozprawy apelacyjnej. Także dowody z dokumentów, na

które powołał się skarżący (art. 403 § 2 k.p.c.), mające potwierdzać podleganie

ubezpieczeniom społecznym, tj. zeznania podatkowe za rok 2008, postanowienie

Prezydenta Miasta K. z dnia 1 czerwca 2007 r., pisma organu rentowego z dnia 18

kwietnia 2008 r. i 26 lutego 2009 r. oraz „pismo procesowe ZUS z dnia 27

listopada” nie były takimi dowodami, z których strona nie mogła skorzystać w

poprzednim postępowaniu. Skarżący nie wyjaśnił, dlaczego nie przedłożył tych

dokumentów przed Sądem pierwszej instancji lub przed rozprawą apelacyjną i to w

takim terminie, aby dotarły przed zamknięciem rozprawy. Tymczasem mając na

uwadze tylko daty sporządzenia dokumentów nie było przeszkód do ich

wcześniejszego powołania. Świadczyło to o tym, że nie istnieje również druga z

powołanych podstaw wznowienia.

Sąd Apelacyjny wskazał na orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z

którym samo sformułowanie podstawy wznowienia postępowania w sposób

odpowiadający ustawie, w sytuacji gdy w rzeczywistości one nie występują,

uzasadnia odrzucenie skargi mocy art. 410 § 1 k.p.c. Żadna z powołanych przez

skarżącego

okoliczności

nie

stanowiła

ustawowej

podstawy

wznowienia

postępowania, co uzasadniało odrzucenie skargi.

W

zażaleniu

ubezpieczony

domagał

się

uchylenia

kontestowanego

postanowienia, zarzucając mu naruszenie: 1/ art. 403 § 2 k.p.c. przez jego

niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wnoszący zażalenie „miał możliwość

skorzystania z powołanych w skardze środków dowodowych już na etapie

postępowania w sprawie 555/09, co Sąd ustalił wyłącznie w oparciu o daty

zamieszczone na przedłożonych wraz ze skargą dokumentach, podczas gdy

powyższe nie wynikało z okoliczności przedstawionych w skardze”, 2/ art. 410 § 2

k.p.c. przez jego niezastosowanie „wobec odrzucenia skargi o wznowienie

postępowania bez uzyskania stanowiska skarżącego odnośnie istnienia podstaw

wznowienia, mających uprawdopodobnić dopuszczalność wniesionej skargi,

pomimo powziętych w tym zakresie przez Sąd wątpliwości”.

Zdaniem wnoszącego zażalenie, Sąd Apelacyjny ograniczył badanie

okoliczności ujawnienia wskazywanych dowodów jedynie do odniesienia się do dat

widniejących na każdym z dokumentów, pomijając „najistotniejszą dla sprawy

okoliczność, kiedy to ubezpieczony dowiedział się o istnieniu wskazanych

dokumentów i kiedy stało się możliwe ujawnienie ich”. Tymczasem Sąd ten

powinien był w oparciu o art. 410 § 2 k.p.c. zażądać stosownych wyjaśnień celem

uprawdopodobnienia okoliczności stwierdzających dopuszczalność wznowienia i

ustalenia „czy ubezpieczony wiedział o istnieniu ww. dokumentów już w trakcie

trwania postępowania w sprawie objętej skargą o wznowienie postępowania, a jeśli

tak to dlaczego potrzeba ich powołania powstała dopiero po prawomocnym

zakończeniu postępowania”. Pomimo ewidentnych wątpliwości w tym zakresie Sąd

nie podjął żadnych działań celem ich wyjaśnienia, niejako automatycznie

odrzucając skargę, czym naruszył art. 410 § 2 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ gdy wskazana

podstawa żądania wznowienia postępowania została sformułowana w sposób

odpowiadający ustawie, ale w rzeczywistości nie występuje, skarga podlega

odrzuceniu z mocy art. 410 § 1 k.p.c. (por. postanowienia: Sądu Najwyższego z

dnia 29 stycznia 1968 r., I CZ 122/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 154; z dnia 7 lipca

2005 r., IV CO 6/05, Biuletyn Sądu Najwyższego 2005, nr 9, poz. 14; z dnia 24

stycznia 2007 r., III CZ 1/07, niepublikowane; z dnia 9 maja 2008 r., II PZ 65/07,

OSNP 17-18, poz. 233; z dnia 1 marca 2009 r., II UZ 2/09, LEX nr 527081, II PZ

5/10 z dnia 19 marca 2010 r. Lex nr 583798 oraz wyrok z dnia 16 maja 2007 r., III

CSK 56/07, Lex nr 334985,). W rozpoznawanej sprawie skarżący wprawdzie

wskazał podstawy wznowienia postępowania, powołując się na przesłankę

wymienioną w art. 403 § 2 k.p.c., tj. „wykrycie takich okoliczności faktycznych lub

środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których

strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu”, jednak podstawa ta była

pozorna i dlatego prawidłowe było odrzucenie przez Sąd Apelacyjny skargi bez jej

merytorycznego badania i prowadzenia postępowania dowodowego w celu

uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych przez jej autora. Z utrwalonego

orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że nie stanowi podstawy wznowienia

zarówno środek dowodowy powstały już po wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak i

istniejący przed jego wydaniem i znany stronie, którego jednak nie powołała w

poprzednim postępowaniu, choć istniała taka możliwość i obiektywna potrzeba

(postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2010 r., II PZ 5/10, Lex nr

583798).

Badając

istnienie

wskazanych

podstaw

skargi

o

wznowienie

postępowania Sąd Apelacyjny trafnie uznał, że wskazane przez skarżącego

okoliczności i środki dowodowe nie mieszczą się w hipotezie art. 403 § 2 k.p.c.,

skoro prima facie już z dat powołanych w niej dokumentów istotnie wynika, że nie

było przeszkód w ich powołaniu jeszcze przed zakończeniem postępowania,

którego wznowienia domagał się skarżący. W takim postrzeganiu wskazana w

skardze podstawa wznowienia była pozorna, co uzasadniało odrzucenie skargi z

mocy art. 410 § 1 k.p.c. Ponadto zasadnie wskazywał organ rentowy w odpowiedzi

na skargę o wznowienie postępowania, że powoływane przez skarżącego dowody

z dokumentów (zeznania podatkowe za rok podatkowy 2008 i 2009 r. oraz

korespondencja z organem rentowym prowadzona po wydaniu zaskarżonej decyzji

z dnia 7 maja 2008 r.), mające świadczyć o zapłacie przez niego składek na

ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, nie stanowią

dowodów, „które mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy” (art. 403 § 2

k.p.c.), ponieważ nie miały wpływu na wynik sprawy, w której przedmiotem

wyrokowania był stan sprawy na datę wydania zaskarżonej decyzji z dnia 7 maja

2008 r.

W konsekwencji zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c.