Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 5/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal for retrial in social security case due to procedural time bar and lack of constitutional review.

Numero d'incarto III UZ 5/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal for retrial regarding a social security decision, ruling the request procedurally inadmissible. The lower court had previously rejected the retrial claim because the proceedings were concluded by a final order rather than a judgment, and the specific statutory exception for constitutional unconstitutionality did not apply. Consequently, the court held that no legal grounds existed for reopening the case, leading to the dismissal of the appeal and an order for the appellant to bear the costs.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 399 k.p.c.; Art. 399 § 2 k.p.c. A request for retrial is inadmissible in cases concluded by a final order unless the Constitutional Tribunal has ruled on the unconstitutionality of the legal basis for that order.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial procedure final order social security dispute procedural time bar constitutional review exception

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 477 § 9 k.p.c.
wniesienie go po upływie przepisanego terminu (art. 477 9 § 3 k.p.c.).
art. 401 pkt 1 k.p.c.
postępowania (art. 401 pkt 1 k.p.c.), albowiem w sprawie nie orzekał sędzia
art. 401 pkt 2 k.p.c.
rozprawie dodatkowa podstawa wznowienia w postaci art. 401 pkt 2 k.p.c. w ogóle
art. 399 k.p.c.
Zgodnie z art. 399 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania przysługuje
art. 399 § 2 k.p.c.
Zamieszczonego w art. 399 § 2 k.p.c.
art. 394 § 1 § 3 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z art.
art. 398 § 14 k.p.c.
art. 401 pkt 1 k.p.c
postępowania (art. 401 pkt 1 k.p.c.), albowiem w sprawie nie orzekał sędzia
art. 401 pkt 2 k.p.c
rozprawie dodatkowa podstawa wznowienia w postaci art. 401 pkt 2 k.p.c.
art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c
11 marca 2010 r., zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2007 r., I CO 8/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2007 r., V CZ 102/07

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 5/11

POSTANOWIENIE

Dnia 18 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)

SSN Jerzy Kwaśniewski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z odwołania J. G.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych

o wznowienie postępowania,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 kwietnia 2011 r.,

zażalenia odwołującego się na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 11 marca 2010 r.,

1. oddala zażalenie;

2. zasądza od Skarbu Państwa (Sądu Apelacyjnego) na rzecz

radcy prawnego G. N. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych)

powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem

nieopłaconej

pomocy

prawnej

udzielonej

z

urzędu

w

postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych oddalił zażalenie J. G. na postanowienie Sądu

Okręgowego z 18 czerwca 2007 r., którym odrzucono jego odwołanie od decyzji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia z dnia 27 września 2002 r. z uwagi na

wniesienie go po upływie przepisanego terminu (art. 477 9 § 3 k.p.c.).

Postanowieniem z dnia 11 marca 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił natomiast

skargę ubezpieczonego J. G. o wznowienie postępowania w sprawie AUz …/07

zakończonego prawomocnym postanowieniem tego Sądu z dnia 18 czerwca 2007

r.,

uznając

że

nie

zachodzi

podnoszona

przez

skarżącego

nieważność

postępowania (art. 401 pkt 1 k.p.c.), albowiem w sprawie nie orzekał sędzia

wyłączony z mocy ustawy i wskazując że przywołana przez skarżącego na

rozprawie dodatkowa podstawa wznowienia w postaci art. 401 pkt 2 k.p.c. w ogóle

nie została sprecyzowana.

Ubezpieczony złożył zażalenie na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia

11 marca 2010 r., zarzucając naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. w związku z art.

379 pkt 4 k.p.c. i wnosząc o uchylenie tego postanowienia i przekazanie sprawy

Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od

organu rentowego kosztów postępowania, a w razie oddalenia zażalenia –

przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej ubezpieczonemu

przez radcę prawnego w postępowaniu zażaleniowym z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 399 k.p.c. skarga o wznowienie postępowania przysługuje

tylko w sprawach, w których postępowanie zostało zakończone prawomocnym

wyrokiem, a więc rozstrzygnięte merytorycznie, chyba że zachodzi wyjątek

wprowadzony w paragrafie drugim omawianego przepisu przez ustawę z dnia 22

grudnia 2004 r. nowelizującą Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2005 r. Nr

13, poz. 98). Zgodnie z powszechnie przyjętymi zasadami wykładni przepisów

prawa, norma prawna zawierająca wyjątek od zasady nie może być wykładana w

sposób rozszerzający, ani stosowana w drodze analogii do innych sytuacji, niż w

niej przewidziane. Z tych względów niedopuszczalna jest wykładnia art. 399 k.p.c.

dopuszczająca możliwość wznowienia postępowania w każdej sprawie, także

zakończonej prawomocnym postanowieniem nierozstrzygającym jej merytorycznie

(por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2007 r., I CO

8/07, LEX nr 457745, czy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada

2007 r., V CZ 102/07, LEX nr 623851). Zamieszczonego w art. 399 § 2 k.p.c.

wyjątku od zasady określonej w art. 399 § 1 k.p.c., przewidzianego tylko dla

sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z

Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie

którego zostało wydane orzeczenie, nie można zatem stosować w drodze analogii

do

wznowienia

postępowania

w

sprawie

zakończonej

prawomocnym

postanowieniem o odrzuceniu odwołania, jeżeli Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o

niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą

przepisu, na podstawie którego odrzucono odwołanie.

Z powyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania była w

niniejszej sprawie niedopuszczalna, co jest równoznaczne z brakiem możliwości

stwierdzenia, że istniały ustawowe podstawy do wznowienia tego postępowania,

tym

samym

wykluczając

możliwość

uwzględnienia

zarzutów

zażalenia

zmierzających do wykazania, że takie podstawy istniały.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 394 1 § 3 w związku z art.

39814 k.p.c., postanowił jak w sentencji.