Supreme Court dismisses retrial request for improper representation and final decision not being grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the applicant's appeal against the appellate court's refusal to grant a retrial. The applicant argued that the social security office was improperly represented and that a final 1997 decision regarding her status as a farmer should have been considered. The court ruled that neither improper representation of the opposing party nor the existence of a prior final decision constitutes a statutory ground for retrial under the Code of Civil Procedure.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 401 k.p.c.; Art. 403 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if it relies on grounds not explicitly listed in the statute, such as improper representation of the opposing party or the existence of a prior final administrative decision.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt III UZ 21/11
POSTANOWIENIE
Dnia 9 września 2011 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)
SSN Zbigniew Korzeniowski
SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku B. B.
przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziałowi
Regionalnemu
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego III
Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 maja 2007 r., wydanego w
sprawie o ustalenie podlegania przez B. B. ubezpieczeniu społecznemu rolników,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,
zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]
z dnia 10 czerwca 2011 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z
dnia 10 czerwca 2011 r. odrzucił skargę B. B. o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 11 maja 2007 r. w
sprawie III AUa 1…/06.
Sąd Apelacyjny wskazał, że wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r. w sprawie III
AUa …/06 oddalił apelację B. B. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2006
r. wydanego w sprawie przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia
Społecznego o ustalenie obowiązku podlegania przez B. B. ubezpieczeniu
społecznemu rolników. Złożoną w dniu 2 czerwca 2011 r. skargę o wznowienie
postępowania w tej sprawie wnioskodawczyni oparła na zarzucie nieważności
postępowania z powodu nienależytej reprezentacji w tej sprawie organu rentowego
– Prezesa KRUS oraz istnieniu prawomocnej decyzji ostatecznej z 1997 r.
rozstrzygającej sprawę podlegania przez B. B. ubezpieczeniu społecznemu
rolników, które to okoliczności, według skarżącej, wypełniają przesłanki wznowienia
postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarga nie została jednak oparta na
ustawowej podstawie wznowienia, albowiem nieprawidłowa reprezentacja strony
przeciwnej nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania po myśli art. 401 pkt 2
k.p.c., zaś nieuwzględnienie decyzji ostatecznej nie zostało wymienione w żadnym
przepisie jako podstawa wznowienia postępowania. Z tych przyczyn Sąd
Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie
postępowania.
W zażaleniu na to postanowienie skarżąca, domagając się jego uchylenia,
podtrzymała swoje stanowisko o nienależytej reprezentacji organu rentowego w
postępowaniu, co jej zdaniem stanowi podstawę do wznowienia postępowania
także wówczas, gdy skargę składa strona przeciwna, a nadto podniosła, że „Sąd
zobowiązany był wziąć pod uwagę fakt, że jest ostateczna decyzja stwierdzająca
podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników przez B. B. z 1997 r. Wydanie
kolejnej
decyzji
narusza
polskie
prawo.
Sprawa
była
już
prawomocnie
rozstrzygnięta, co zobowiązany był wziąć pod uwagę Sąd”, odwołując się do treści
art. 378 § 1 in fine k.p.c., według którego Sąd drugiej instancji w granicach
zaskarżenia bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga
o
wznowienie
postępowania
stanowi
nadzwyczajny
środek
zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o
ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w
ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)
oraz na przyczynach restytucyjnych (art. 403 k.p.c.), a także w sytuacjach
regulowanych art. 4011 k.p.c., a więc gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o
niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą
aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.
Przepis art. 401 k.p.c. nie określa odmiennie przesłanek nieważności
postępowania na potrzeby postępowania o wznowienie, lecz sytuuje je w sposób
szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,
zawężając podstawy wznowienia z przyczyn nieważności do wyczerpująco
określonych w art. 401 k.p.c. Tego rodzaju zawężenie dopuszczalnych podstaw
wznowienia postępowania w porównaniu z regulacją z art. 379 k.p.c. usprawiedliwia
charakter wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w
którym możliwość uwzględnienia nieważności postępowania w mniejszym zakresie
niż w ramach środków odwoławczych i środków zaskarżenia jest podyktowana
potrzebą ochrony prawomocnego orzeczenia sądowego, a wznowienie jest
traktowane jako środek o charakterze wyjątkowym
Sąd Apelacyjny prawidłowo stwierdził, że art. 401 k.p.c., wymieniając
enumeratywnie przesłanki nieważności na potrzeby postępowania o wznowienie,
nie wskazuje na ostateczną decyzję rozstrzygającą o żądaniu, a także, iż
okoliczność istnienia takiej decyzji nie stanowi żadnej innej podstawy do
wznowienia postępowania, wobec czego w tym zakresie skarga nie opiera się na
ustawowej podstawie. Trafnie Sąd Apelacyjny podniósł również, że z utrwalonego
orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania z
powodu nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2
k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która
była nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej organ lub ewentualny
przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu. Tylko taka
strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407 k.p.c., tylko bowiem
do takiej strony może odnosić się sformułowanie „dowiedziała się o wyroku". W
przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu przewidzianego w
art. 407 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003
r., V CZ 111/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 3; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ
34/08, LEX nr 424345; z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08, OSNC – ZD 2009 nr
1, poz. 26). Wnioskodawczyni nie znalazła się w takiej sytuacji, nie może więc
opierać skargi o wznowienie na tej podstawie.
Z treści art. 410 § 1 k.p.c. wynika wprost, że podlega odrzuceniu skarga
nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, w związku z czym zażalenie
skarżącej nie może być uwzględnione.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 § 3 w
związku z art. 39814 k.p.c.).