Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 21/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request for improper representation and final decision not being grounds.

Numero d'incarto III UZ 21/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicant's appeal against the appellate court's refusal to grant a retrial. The applicant argued that the social security office was improperly represented and that a final 1997 decision regarding her status as a farmer should have been considered. The court ruled that neither improper representation of the opposing party nor the existence of a prior final decision constitutes a statutory ground for retrial under the Code of Civil Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 k.p.c.; Art. 403 k.p.c.; Art. 410 § 1 k.p.c.: A retrial request is inadmissible if it relies on grounds not explicitly listed in the statute, such as improper representation of the opposing party or the existence of a prior final administrative decision.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request improper representation final administrative decision Code of Civil Procedure social security status enumerative grounds overriding remedy

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 401 k.p.c.
przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)
art. 403 k.p.c.
postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 4011 k.p.c.
regulowanych art. 4011 k.p.c., a więc gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o
art. 379 k.p.c.
szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,
art. 407 k.p.c.
k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która
art. 410 § 1 k.p.c.
Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie
art. 394 § 3 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 § 3 w
art. 398 § 4 k.p.c.
związku z art. 39814 k.p.c.).
art. 403 k.p.c
postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
postępowania wymienione w art. 401 i art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 19 listopada 2003 r., V CZ 111/03
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ 34/08
postanowienia Sądu Najwyższy z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 21/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. B.

przeciwko Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddziałowi

Regionalnemu

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego III

Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 maja 2007 r., wydanego w

sprawie o ustalenie podlegania przez B. B. ubezpieczeniu społecznemu rolników,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 10 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 10 czerwca 2011 r. odrzucił skargę B. B. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 11 maja 2007 r. w

sprawie III AUa 1…/06.

Sąd Apelacyjny wskazał, że wyrokiem z dnia 11 maja 2007 r. w sprawie III

AUa …/06 oddalił apelację B. B. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2006

r. wydanego w sprawie przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego o ustalenie obowiązku podlegania przez B. B. ubezpieczeniu

społecznemu rolników. Złożoną w dniu 2 czerwca 2011 r. skargę o wznowienie

postępowania w tej sprawie wnioskodawczyni oparła na zarzucie nieważności

postępowania z powodu nienależytej reprezentacji w tej sprawie organu rentowego

– Prezesa KRUS oraz istnieniu prawomocnej decyzji ostatecznej z 1997 r.

rozstrzygającej sprawę podlegania przez B. B. ubezpieczeniu społecznemu

rolników, które to okoliczności, według skarżącej, wypełniają przesłanki wznowienia

postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarga nie została jednak oparta na

ustawowej podstawie wznowienia, albowiem nieprawidłowa reprezentacja strony

przeciwnej nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania po myśli art. 401 pkt 2

k.p.c., zaś nieuwzględnienie decyzji ostatecznej nie zostało wymienione w żadnym

przepisie jako podstawa wznowienia postępowania. Z tych przyczyn Sąd

Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę o wznowienie

postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżąca, domagając się jego uchylenia,

podtrzymała swoje stanowisko o nienależytej reprezentacji organu rentowego w

postępowaniu, co jej zdaniem stanowi podstawę do wznowienia postępowania

także wówczas, gdy skargę składa strona przeciwna, a nadto podniosła, że „Sąd

zobowiązany był wziąć pod uwagę fakt, że jest ostateczna decyzja stwierdzająca

podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników przez B. B. z 1997 r. Wydanie

kolejnej

decyzji

narusza

polskie

prawo.

Sprawa

była

już

prawomocnie

rozstrzygnięta, co zobowiązany był wziąć pod uwagę Sąd”, odwołując się do treści

art. 378 § 1 in fine k.p.c., według którego Sąd drugiej instancji w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

stanowi

nadzwyczajny

środek

zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o

ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w

ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)

oraz na przyczynach restytucyjnych (art. 403 k.p.c.), a także w sytuacjach

regulowanych art. 4011 k.p.c., a więc gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o

niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą

aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Przepis art. 401 k.p.c. nie określa odmiennie przesłanek nieważności

postępowania na potrzeby postępowania o wznowienie, lecz sytuuje je w sposób

szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,

zawężając podstawy wznowienia z przyczyn nieważności do wyczerpująco

określonych w art. 401 k.p.c. Tego rodzaju zawężenie dopuszczalnych podstaw

wznowienia postępowania w porównaniu z regulacją z art. 379 k.p.c. usprawiedliwia

charakter wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w

którym możliwość uwzględnienia nieważności postępowania w mniejszym zakresie

niż w ramach środków odwoławczych i środków zaskarżenia jest podyktowana

potrzebą ochrony prawomocnego orzeczenia sądowego, a wznowienie jest

traktowane jako środek o charakterze wyjątkowym

Sąd Apelacyjny prawidłowo stwierdził, że art. 401 k.p.c., wymieniając

enumeratywnie przesłanki nieważności na potrzeby postępowania o wznowienie,

nie wskazuje na ostateczną decyzję rozstrzygającą o żądaniu, a także, iż

okoliczność istnienia takiej decyzji nie stanowi żadnej innej podstawy do

wznowienia postępowania, wobec czego w tym zakresie skarga nie opiera się na

ustawowej podstawie. Trafnie Sąd Apelacyjny podniósł również, że z utrwalonego

orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania z

powodu nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2

k.p.c.) przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która

była nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej organ lub ewentualny

przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu. Tylko taka

strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407 k.p.c., tylko bowiem

do takiej strony może odnosić się sformułowanie „dowiedziała się o wyroku". W

przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu przewidzianego w

art. 407 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003

r., V CZ 111/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 3; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ

34/08, LEX nr 424345; z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08, OSNC – ZD 2009 nr

1, poz. 26). Wnioskodawczyni nie znalazła się w takiej sytuacji, nie może więc

opierać skargi o wznowienie na tej podstawie.

Z treści art. 410 § 1 k.p.c. wynika wprost, że podlega odrzuceniu skarga

nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, w związku z czym zażalenie

skarżącej nie może być uwzględnione.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 3941 § 3 w

związku z art. 39814 k.p.c.).