Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 20/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request for improper representation and late discovery of prior judgment.

Numero d'incarto III UZ 20/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicants' request to retry the case regarding their social security insurance status. The applicants argued that the lower court failed to properly represent the social security agency and ignored a prior judgment from 2009, claiming these grounds met the statutory requirements for retrial under Polish civil procedure law. The court ruled that neither improper representation nor the late discovery of a known prior judgment constitutes a valid legal basis for initiating a retrial procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 ust. 2 k.p.c.; Art. 403 § 2 k.p.c.: A retrial request based on improper representation of the opposing party is only admissible if the requesting party was unaware of the proceedings, and a previously known final judgment does not qualify as a newly discovered circumstance.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial procedure improper representation late discovery of judgment social security insurance civil procedure code final judgment procedural defect

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 ust. 2 k.p.c.
wymienione w art. 401 i art.
Art. 403 § 2 k.p.c.
wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
Art. 407 k.p.c.
przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była
Art. 410 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
Art. 394 § 1 ust. 3 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w
Art. 398 § 14 k.p.c.
związku z art. 39814 k.p.c.).
art. 403 k.p.c
wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.)
art. 403 § 2 k.p.c
wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003 r., V CZ 111/03
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ 34/08
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08
Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 20/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. B. i J.B.

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego III

Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 lutego 2011 r. wydanego w

sprawie B. B. i J. B. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego o ustalenie obowiązku istnienia ubezpieczenia społecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 8 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 8 czerwca 2011 r. odrzucił skargę B. B. i J. B. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 17 lutego 2011 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. oddalił

apelację B. B. i J. B. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 października 2010 r.

wydanego w sprawie przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego o ustalenie obowiązku podlegania przez B. B. ubezpieczeniu

społecznemu rolników. Złożoną w dniu 2 czerwca 2011 r. skargę o wznowienie

postępowania w tej sprawie wnioskodawcy oparli na zarzucie nieważności

postępowania z powodu nienależytej reprezentacji w tej sprawie organu rentowego

– Prezesa KRUS oraz powadze rzeczy osądzonej, co miało polegać na

nieuwzględnieniu przez Sąd wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r.,

dotyczącego podlegania przez B. B. ubezpieczeniu społecznemu rolników, które to

okoliczności, według skarżących, wypełniają przesłanki wznowienia postępowania

wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarga nie została jednak oparta na

ustawowej podstawie wznowienia, albowiem nieprawidłowa reprezentacja strony

przeciwnej nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania po myśli art. 401 pkt 2

k.p.c., zaś odnośnie do wyroku zapadłego w sprawie wymienionej w skardze nie

można stwierdzić, że doszło do jego późniejszego wykrycia w rozumieniu art. 403 §

2 k.p.c., skoro skarżący powoływali się na to orzeczenie już w piśmie procesowym

wszczynającym to postępowanie, którego wznowienia aktualnie się domagają.

Natomiast zawarte w skardze stwierdzenie, że w obrocie prawnym „jest decyzja

ostateczna z 1997 r.”, która rozstrzyga sprawę podlegania ubezpieczeniu

społecznemu przez B. B. nie uzasadnia żadnej z powołanych w skardze przesłanek

wznowienia. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.

odrzucił skargę o wznowienie postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący, domagając się jego uchylenia,

podtrzymali swoje stanowisko o nienależytej reprezentacji organu rentowego w

postępowaniu, co ich zdaniem stanowi podstawę do wznowienia postępowania

także wówczas, gdy skargę składa strona przeciwna, a nadto podnieśli, że

„zupełnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, pozostaje

ono w sprzeczności z polskim prawem, że skoro skarżący powoływali się na

wspomniane wyrok i decyzję w sprawie, to wszystko jest w porządku”, odwołując

się do treści art. 378 § 1 in fine k.p.c., według którego Sąd drugiej instancji w

granicach zaskarżenia bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

stanowi

nadzwyczajny

środek

zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o

ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w

ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)

oraz na przyczynach restytucyjnych (art. 403 k.p.c.), a także w sytuacjach

regulowanych art. 4011 k.p.c., a więc gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o

niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą

aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Przepis art. 401 k.p.c. nie określa odmiennie przesłanek nieważności

postępowania na potrzeby postępowania o wznowienie, lecz sytuuje je w sposób

szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,

zawężając podstawy wznowienia z przyczyn nieważności do wyczerpująco

określonych w art. 401 k.p.c. Tego rodzaju zawężenie dopuszczalnych podstaw

wznowienia postępowania w porównaniu z regulacją z art. 379 k.p.c. usprawiedliwia

charakter wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w

którym możliwość uwzględnienia nieważności postępowania w mniejszym zakresie

niż w ramach środków odwoławczych i środków zaskarżenia jest podyktowana

potrzebą ochrony prawomocnego orzeczenia sądowego, a wznowienie jest

traktowane jako środek o charakterze wyjątkowym

Jak trafnie podniósł Sąd Apelacyjny, z utrwalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania z powodu

nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.)

przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była

nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej organ lub ewentualny

przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu. Tylko taka

strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407 k.p.c., tylko bowiem

do takiej strony może odnosić się sformułowanie „dowiedziała się o wyroku". W

przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu przewidzianego w

art. 407 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003

r., V CZ 111/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 3; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ

34/08, LEX nr 424345; z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08, OSNC – ZD 2009 nr

1, poz. 26). Wnioskodawcy nie znaleźli się w takiej sytuacji, nie mogą więc opierać

skargi o wznowienie na tej podstawie.

Przyczyny restytucyjne wznowienia postępowania, określone w art. 403 § 2

k.p.c., to późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego

stosunku prawnego, albo wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wspólną ich cechą jest „późniejsze

wykrycie”, co w odniesieniu do prawomocnego wyroku oznacza dowiedzenie się o

orzeczeniu, które w czasie poprzedniego postępowania już istniało, lecz o którym

strona nie wiedziała, bo było ono ukryte lub jej nieznane (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97, OSNC 1998 nr 1, poz. 9).

Jak prawidłowo przyjął Sąd Apelacyjny, tego warunku nie spełnia wskazanie na

wyrok, który był znany skarżącym w trakcie postępowania, którego wznowienia się

domagają, wobec czego i w tym przypadku skarga nie opiera się na ustawowej

podstawie wznowienia. Trafnie Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę również i na to, że

powołanie się przez skarżących na „ostateczną decyzję z 1997 r.” nie uzasadnia

żadnej ze wskazanych przez nich podstaw wznowienia.

Z treści art. 410 § 1 k.p.c. wynika wprost, że podlega odrzuceniu skarga

nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, w związku z czym zażalenie

skarżących nie może być uwzględnione.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w

związku z art. 39814 k.p.c.).