Legislator Giurisprudenza & Legislazione
III UZ 19/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses retrial request for improper representation and late discovery of prior judgments.

Numero d'incarto III UZ 19/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court rejected the applicants' appeal against the appellate court's decision to deny a retrial request. The applicants argued that the social insurance fund's improper representation and the late discovery of prior judgments warranted a retrial under specific Civil Procedure Code provisions. The court held that improper representation is not a statutory ground for retrial and that the cited judgments were not newly discovered since the applicants had referenced them earlier in the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 401 k.p.c.; Art. 403 k.p.c.; Art. 410 k.p.c.: A retrial request based on improper representation is inadmissible unless the unrepresented party was unaware of the proceedings, and prior judgments known during the original trial do not constitute late discovery.

Parole chiave

Generato dall'IA
retrial request improper representation late discovery civil procedure code final judgment protection

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 401 k.p.c.
przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)
Art. 403 k.p.c.
przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
Art. 410 k.p.c.
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
Art. 379 k.p.c.
szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,
Art. 407 k.p.c.
przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była
art. 403 k.p.c
przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 401 pkt 2 k.p.c
nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.)
art. 403 § 2 k.p.c
przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.
art. 410 § 1 k.p.c
Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c.
art. 401 k.p.c
przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V CZ 111/03
r., V CZ 111/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 3; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ
V CZ 34/08
Supreme Court dismisses appeal for retrial due to improper defendant designation and missed statutory time limits.
II CZ 67/08
Supreme Court dismisses appeal on appeal court's error in calculating retrial deadline based on wrong grounds.
I CKN 149/97
Najwyższego z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97, OSNC 1998 nr 1, poz.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt III UZ 19/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 września 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kwaśniewski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Jolanta Strusińska-Żukowska (sprawozdawca)

w sprawie z wniosku B. B. i J. B.

przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego III

Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych [..] z dnia 17 lutego 2011 r., wydanego

w sprawie B. B. i J. B. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego o ustalenie obowiązku istnienia ubezpieczenia społecznego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 9 września 2011 r.,

zażalenia wnioskodawców na postanowienie Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 8 czerwca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 8 czerwca 2011 r. odrzucił skargę B. B. i J. B. o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 17 lutego 2011 r.

Sąd Apelacyjny wskazał, że wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. oddalił

apelację B. B. i J. B. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 12 października 2010 r.

wydanego w sprawie przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia

Społecznego o ustalenie obowiązku podlegania przez J. B. ubezpieczeniu

społecznemu rolników. Złożoną w dniu 2 czerwca 2011 r. skargę o wznowienie

postępowania w tej sprawie wnioskodawcy oparli na zarzucie nieważności

postępowania z powodu nienależytej reprezentacji w tej sprawie organu rentowego

– Prezesa KRUS oraz powadze rzeczy osądzonej, co miało polegać na

nieuwzględnieniu przez Sąd wyroków Sądu Apelacyjnego z dnia 11 maja 2007 r. i z

dnia 30 czerwca 2009 r., dotyczących podlegania przez J. B. ubezpieczeniu

społecznemu rolników, które to okoliczności, według skarżących, wypełniają

przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art. 401 i art. 403 k.p.c.

W ocenie Sądu Apelacyjnego, skarga nie została jednak oparta na

ustawowej podstawie wznowienia, albowiem nieprawidłowa reprezentacja strony

przeciwnej nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania po myśli art. 401 pkt 2

k.p.c., zaś odnośnie do wyroków zapadłych w sprawach wymienionych w skardze

nie można stwierdzić, że doszło do ich późniejszego wykrycia w rozumieniu art. 403

§ 2 k.p.c., skoro skarżący powoływali się na te orzeczenia już w piśmie

procesowym wszczynającym to postępowanie, którego wznowienia aktualnie się

domagają. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił

skargę o wznowienie postępowania.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący, domagając się jego uchylenia,

podtrzymali swoje stanowisko o nienależytej reprezentacji organu rentowego w

postępowaniu, co ich zdaniem stanowi podstawę do wznowienia postępowania

także wówczas, gdy skargę składa strona przeciwna, a nadto podnieśli, że

„zupełnie nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Apelacyjnego, pozostaje

ono w sprzeczności z polskim prawem, że skoro skarżący powoływali się na

wspomniane wyroki w sprawie, to wszystko jest w porządku”, odwołując się do

treści art. 378 § 1 in fine k.p.c., według którego Sąd drugiej instancji w granicach

zaskarżenia bierze z urzędu pod uwagę nieważność postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

o

wznowienie

postępowania

stanowi

nadzwyczajny

środek

zaskarżenia przysługujący jedynie od ściśle określonych orzeczeń i w oparciu o

ograniczone ustawowo podstawy. Są one wyraźnie i wyczerpująco wyliczone w

ustawie. Skarga może być oparta na tzw. przyczynach nieważności (art. 401 k.p.c.)

oraz na przyczynach restytucyjnych (art. 403 k.p.c.), a także w sytuacjach

regulowanych art. 4011 k.p.c., a więc gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o

niezgodności z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub z ustawą

aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie.

Przepis art. 401 k.p.c. nie określa odmiennie przesłanek nieważności

postępowania na potrzeby postępowania o wznowienie, lecz sytuuje je w sposób

szczególny pośród katalogu przyczyn nieważności określonych w art. 379 k.p.c.,

zawężając podstawy wznowienia z przyczyn nieważności do wyczerpująco

określonych w art. 401 k.p.c. Tego rodzaju zawężenie dopuszczalnych podstaw

wznowienia postępowania w porównaniu z regulacją z art. 379 k.p.c. usprawiedliwia

charakter wznowienia postępowania jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, w

którym możliwość uwzględnienia nieważności postępowania w mniejszym zakresie

niż w ramach środków odwoławczych i środków zaskarżenia jest podyktowana

potrzebą ochrony prawomocnego orzeczenia sądowego, a wznowienie jest

traktowane jako środek o charakterze wyjątkowym

Jak trafnie podniósł Sąd Apelacyjny, z utrwalonego orzecznictwa Sądu

Najwyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania z powodu

nieważności wywołanej brakiem należytej reprezentacji (art. 401 pkt 2 k.p.c.)

przysługuje w terminie wskazanym w art. 407 k.p.c. tylko tej stronie, która była

nienależycie reprezentowana i przez to ona sama lub jej organ lub ewentualny

przedstawiciel ustawowy nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu. Tylko taka

strona może znaleźć się w sytuacji, o której mowa w art. 407 k.p.c., tylko bowiem

do takiej strony może odnosić się sformułowanie „dowiedziała się o wyroku". W

przeciwnym razie nie byłoby w ogóle możliwe obliczanie terminu przewidzianego w

art. 407 § 1 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2003

r., V CZ 111/03, Monitor Prawniczy 2006 nr 3; z dnia 11 czerwca 2008 r., V CZ

34/08, LEX nr 424345; z dnia 30 września 2008 r., II CZ 67/08, OSNC – ZD 2009 nr

1, poz. 26). Wnioskodawcy nie znaleźli się w takiej sytuacji, nie mogą więc opierać

skargi o wznowienie na tej podstawie.

Przyczyny restytucyjne wznowienia postępowania, określone w art. 403 § 2

k.p.c., to późniejsze wykrycie prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego

stosunku prawnego, albo wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie

mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wspólną ich cechą jest „późniejsze

wykrycie”, co w odniesieniu do prawomocnego wyroku oznacza dowiedzenie się o

orzeczeniu, które w czasie poprzedniego postępowania już istniało, lecz o którym

strona nie wiedziała, bo było ono ukryte lub jej nieznane (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 czerwca 1997 r., I CKN 149/97, OSNC 1998 nr 1, poz. 9).

Jak prawidłowo przyjął Sąd Apelacyjny, tego warunku nie spełnia wskazanie na

wyroki, które były znane skarżącym w trakcie postępowania, którego wznowienia

się domagają, wobec czego i w tym przypadku skarga nie opiera się na ustawowej

podstawie wznowienia.

Z treści art. 410 § 1 k.p.c. wynika wprost, że podlega odrzuceniu skarga

nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia, w związku z czym zażalenie

skarżących nie może być uwzględnione.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji (art. 394 1 § 3 w

związku z art. 39814 k.p.c.).